ਯੋ ਨਰੋ ਭਜਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੀਨਨਾਥਂ ਦਿਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਦੁਖੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਗਰੀਬਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਭਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਂ ਯੋ ਭਜਤੇ ਦੇਵਦੇਵਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ 1.14.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਣੇਸ਼ ਦੇਵ, ਸਦਾ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਭਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਵਿਘ੍ਨਨਾਸ਼ੋ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਜਾਗਰਣੇऽਨਿਸ਼ਮ੍
ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਸੁਪਨੇ, ਜਾਗਦੇ ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸੁਕਵਿਤਾਂ ਲਭਤੇ ਤਦ੍ਵਰੇਣ ਚ
ਉਹ ਉਸ ਵਰ ਨਾਲ ਗਿਆਨ, ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਚੰਗੀ ਕਵਿਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰਾਰ੍ਥੀ ਚੇਲ੍ਲਭੇਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨ੍ਯਥਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੇ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਤ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਤਪਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਂ ਯਸ਼ਃ ਕੀਰ੍ਤਿਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਸਾਰਾ ਤਪ, ਸਾਰੇ ਧਰਮ, ਯਸ਼ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਇੱਜ਼ਤ।
ਵਿਡਮ੍ਬਿਤੋ ਵਿਧਾਤ੍ਰਾऽਸੌ ਮੋਹਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਯਾ
ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਵਲੋਂ ਹਾਸੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾ ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁਤੇ ਯਂ ਚ ਵਿष੍ਣੁਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਦਦਾਤਿ ਤਮ੍
ਉਹ ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਇਹ ਲੋਕੇ ਸੁਖਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲੇ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਪਰਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਦਂ ਲਭੇਤ੍
ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦੀਨਾਂ ਸੇਵ੍ਯਂ ਬੀਜਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਬੀਜ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ।
ਸਾਕਾਰਂ ਚ ਨਿਰਾਕਾਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯਂ ਵਿਭੁਮ੍ 1.14.
ਉਹ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੈ, ਨਿਰਰੂਪ ਵੀ ਹੈ, ਚਾਨਣ ਵਰਗਾ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਲਿਪ੍ਤਸਾਕ੍ਸ਼ਿਰੂਪਂ ਚ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ, ਸਾਕਸ਼ੀ ਰੂਪ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਅਵਤਾਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਸਰ੍ਵਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਤੁਚ੍ਛਂ ਸਾਲੋਕ੍ਯਾਦਿਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚਾਰ ਅਵਸਥਾਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਲੋਕਯ ਆਦਿਕ, ਨੂਂ ਨਿਕੰਮਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਲੋष੍ਟਤੁਲ੍ਯਂ ਚ ਨਸ਼੍ਵਰਂ ਚੈਵ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਰਾਜਪਾਤ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਡੱਲੇ ਵਰਗਾ ਤੇ ਨਾਸਵੰਤ ਹੀ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।
ਜਲ ਬੁਦ੍ਬੁਦਵਦ੍ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਚਾਤਿਤੁਚ੍ਛਂ ਨ ਗਣ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਬਿਲਕੁਲ ਅਰਥਹੀਣ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬੁਲਬੁਲਾ, ਉਸਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਕੋਈ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਦਾਸ੍ਯਂ ਵਿਨਾ ਨ ਯਾਚੇਤ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਦਂ ਪਰਮ੍
ਦਾਸੀ ਭਾਵ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪਰਮ ਪਦ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨਿषੇਵ੍ਯਂ ਸੁਸ੍ਥਿਰਃ ਸਦਾ
ਜੋ ਪੂਰਨਤਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਸ੍ਯ ਸ਼ਤਂ ਪੂਰ੍ਵਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਚਾਵਲੀਲਯਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਸੁਰ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਸੌ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਛੁਡਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਧਰੇਤ੍ਕृष੍ਣਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਗੋਲੋਕਂ ਯਾਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਭਗਤ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਮਸ੍ਤਲ੍ਲਿਖਨਂ ਦੂਰਂ ਕਰੋਤਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਭਿਯਾ 1.14.
ਯਮਰਾਜ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਲਿਖਤ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਰਜਿਸਟਰ ਤੋਂ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਹੋ ਵਿਲਙ੍ਘ੍ਯ ਮਲ੍ਲੋਕਂ ਮਾਰ੍ਗੇਣਾਨੇਨ ਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਹਾਏ! ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਲੰਘ ਕੇ, ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰਿਤਾਨਿ ਚ ਭੀਤਾਨਿ ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਕृਤਾਨਿ ਚ
ਕੋਟੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਵੀ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੁਰਾਤਨਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਯਦ੍ਯਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮਾੜੇ,
ਤਂ ਵਿਹਾਯ ਜਰਾ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਯਾਤਿ ਚਕ੍ਰਭਿਯਾ ਸਤਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਚੱਕਰ ਦਾ ਡਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕੋ ਯਾਤਿ ਗੋਲੋਕਂ ਵਿਹਾਯ ਮਾਨਵੀਂ ਤਨੁਮ੍
ਉਹ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਤ੍ਕृष੍ਣੋ ਹਿ ਗੋਲੋਕੇ ਤਾਵਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਵਸੇਤ੍ਸਦਾ
ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਨਾ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਭਗਤ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ ਸਰ੍ਵਰੋਗਚਿਕਿਤ੍ਸਾਂ ਚ ਜਾਨਾਮਿ ਚ ਚਿਕਿਤ੍ਸਕਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਆਪ ਡਾਕਟਰ ਹਾਂ।
ਮृਤਤੁਲ੍ਯਂ ਮृਤਂ ਰੋਗਾਤ੍ਸਪ੍ਤਾਹਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰੇ ਸਤਿ
ਜੇ ਰੋਗੀ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਜਾਂ ਮਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਵੇ—
ਰਾਜਮृਤ੍ਯੁਂ ਯਮਂ ਕਾਲਂ ਵ੍ਯਾਧਿਮਾਨੀਯ ਤ੍ਵਤ੍ਪੁਰਃ
ਮੈਂ ਰਾਜ ਮੌਤ, ਯਮ ਤੇ ਕਾਲ ਨੂੰ ਰੋਗ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਇਆ ਹਾਂ।