ਅष੍ਠੀ ਵਪਤਿ ਸਂਸਾਰੇ ਗृਹਸ੍ਥੋ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਯਾ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਘਰਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਅੱਠ ਕਿਸਮ ਦੇ ਬੀਜ ਬੀਜਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍ਪੁਣ੍ਯਭੂਮੌ ਚ ਕਰੋਤਿ ਸੁਚਿਰਂ ਤਪਃ 1.14.
ਨੇਕ ਬੰਦਾ ਪੁੰਨ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਮੁਖੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇऽਨੂषਰ ਏਵ ਚ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੇਤ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਅਣਜੁੱਟੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਨ ਬਲਂ ਨ ਚ ਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਂ ਨੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਨ ਧਨਂ ਸੁਤਃ
ਨਾ ਤਾਕਤ, ਨਾ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਨਾ ਰਾਜ, ਨਾ ਧਨ—ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ।
ਸੇਵਤੇ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਯੋ ਹਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜਨ੍ਮਨਿ ਜਨ੍ਮਨਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਚ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪੌਤ੍ਰਂ ਭੂਮਿਂ ਧਨਂ ਪ੍ਰਜਾਮ੍
ਉਹ ਅਟੱਲ ਲੱਖਮੀ, ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ, ਜ਼ਮੀਨ, ਧਨ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਿਵਸ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਸ਼ਿਵਦਂ ਸ਼ਿਵਕਾਰਣਮ੍
ਮੰਗਲ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਰੂਪ, ਮੰਗਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮੰਗਲ ਦਾ ਕਾਰਨ।
ਤਮੀਸ਼ਂ ਸੇਵਤੇ ਯੋ ਹਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜਨ੍ਮਨਿ ਜਨ੍ਮਨਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਸੁਕਵਿਤਾਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪੌਤ੍ਰਂ ਪਰਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਉਹ ਗਿਆਨ, ਵਿਦਿਆ, ਚੰਗੀ ਕਵਿਤਾ, ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਲੱਖਮੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਭਜਤੇ ਯੋ ਹਿ ਲਭੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਪ੍ਰਜਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਭਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਲੱਖਮੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਨਰੋ ਭਜਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੀਨਨਾਥਂ ਦਿਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਦੁਖੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਗਰੀਬਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਭਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਂ ਯੋ ਭਜਤੇ ਦੇਵਦੇਵਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ 1.14.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਣੇਸ਼ ਦੇਵ, ਸਦਾ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਭਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਵਿਘ੍ਨਨਾਸ਼ੋ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਜਾਗਰਣੇऽਨਿਸ਼ਮ੍
ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਸੁਪਨੇ, ਜਾਗਦੇ ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸੁਕਵਿਤਾਂ ਲਭਤੇ ਤਦ੍ਵਰੇਣ ਚ
ਉਹ ਉਸ ਵਰ ਨਾਲ ਗਿਆਨ, ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਚੰਗੀ ਕਵਿਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰਾਰ੍ਥੀ ਚੇਲ੍ਲਭੇਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨ੍ਯਥਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੇ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਤ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਤਪਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਂ ਯਸ਼ਃ ਕੀਰ੍ਤਿਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਸਾਰਾ ਤਪ, ਸਾਰੇ ਧਰਮ, ਯਸ਼ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਇੱਜ਼ਤ।
ਵਿਡਮ੍ਬਿਤੋ ਵਿਧਾਤ੍ਰਾऽਸੌ ਮੋਹਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਯਾ
ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਵਲੋਂ ਹਾਸੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾ ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁਤੇ ਯਂ ਚ ਵਿष੍ਣੁਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਦਦਾਤਿ ਤਮ੍
ਉਹ ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਇਹ ਲੋਕੇ ਸੁਖਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲੇ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਪਰਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਦਂ ਲਭੇਤ੍
ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦੀਨਾਂ ਸੇਵ੍ਯਂ ਬੀਜਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਬੀਜ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ।
ਸਾਕਾਰਂ ਚ ਨਿਰਾਕਾਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯਂ ਵਿਭੁਮ੍ 1.14.
ਉਹ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੈ, ਨਿਰਰੂਪ ਵੀ ਹੈ, ਚਾਨਣ ਵਰਗਾ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਲਿਪ੍ਤਸਾਕ੍ਸ਼ਿਰੂਪਂ ਚ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ, ਸਾਕਸ਼ੀ ਰੂਪ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਅਵਤਾਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਸਰ੍ਵਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਤੁਚ੍ਛਂ ਸਾਲੋਕ੍ਯਾਦਿਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚਾਰ ਅਵਸਥਾਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਲੋਕਯ ਆਦਿਕ, ਨੂਂ ਨਿਕੰਮਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਲੋष੍ਟਤੁਲ੍ਯਂ ਚ ਨਸ਼੍ਵਰਂ ਚੈਵ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਰਾਜਪਾਤ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਡੱਲੇ ਵਰਗਾ ਤੇ ਨਾਸਵੰਤ ਹੀ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।
ਜਲ ਬੁਦ੍ਬੁਦਵਦ੍ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਚਾਤਿਤੁਚ੍ਛਂ ਨ ਗਣ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਬਿਲਕੁਲ ਅਰਥਹੀਣ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬੁਲਬੁਲਾ, ਉਸਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਕੋਈ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਦਾਸ੍ਯਂ ਵਿਨਾ ਨ ਯਾਚੇਤ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਦਂ ਪਰਮ੍
ਦਾਸੀ ਭਾਵ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪਰਮ ਪਦ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨਿषੇਵ੍ਯਂ ਸੁਸ੍ਥਿਰਃ ਸਦਾ
ਜੋ ਪੂਰਨਤਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਸ੍ਯ ਸ਼ਤਂ ਪੂਰ੍ਵਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਚਾਵਲੀਲਯਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਸੁਰ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਸੌ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਛੁਡਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਧਰੇਤ੍ਕृष੍ਣਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਗੋਲੋਕਂ ਯਾਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਭਗਤ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।