ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਂ ਭਯਂ ਸ਼ੋਕਂ ਸਨ੍ਤਾਪਃ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਨृਣਾਮ੍
ਖੁਸ਼ੀ, ਗ਼ਮ, ਡਰ, ਸੋਗ ਤੇ ਤਕਲੀਫ—all ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਹਨ.
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਜ ਨਕਾ ਦਾਤਾਰਃ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਫਲਮ੍ 1.14.
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ.
ਨ ਹਿ ਦੇਵਾਤ੍ਪਰੋ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ਨ ਹਿ ਦੇਵਾਤ੍ਪਰੋ ਬਲੀ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਤਾਕਤਵਰ ਨਹੀਂ.
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੇਵਾਨਹਂ ਯਾਚੇ ਪਤਿਦਾਨਂ ਮਮੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅੱਗੇ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ.
ਯਦਿ ਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾ ਮੇ ਕਾਨ੍ਤਦਾਨਂ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਜੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਮੁਤਾਬਕ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਮੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇਣਗੇ,
ਸ਼ਪਿष੍ਯਾਮਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣਂ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰਕਮ੍
ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਰੋਕਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਐਸਾ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿਆਂਗੀ.
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਲਤੀ ਸਾਧ੍ਵੀ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਸੁਰਸਂਸਦਿ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਮਾਲਤੀ ਜੋ ਚੰਗੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਸੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੈਠ ਗਈ.
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ ਨ ਸਦ੍ਯਃ ਸੁਚਿਰੇਣੈਵ ਧਾਨ੍ਯਂ ਕृषਕਵਨ੍ਨृਣਾਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨ ਨੂੰ ਫਸਲ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਵਿਚ ਸਮਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਇੰਝ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਫਲ ਤੁਰੰਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ.
ਗृਹੀ ਚ ਕृषਕਦ੍ਵਾਰਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਧਾਨ੍ਯਂ ਵਪੇਤ੍ਸਤਿ
ਘਰਵਾਲਾ ਕਿਸਾਨ ਰਾਹੀਂ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਦੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਅਨਾਜ ਬੀਜਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲੇ ਸੁਪਕ੍ਵਂ ਭਵਤਿ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਦ੍ਗृਹੀ
ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ ਫਸਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸਮੇਂ ਤੇ ਘਰਵਾਲੇ ਨੂੰ ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅष੍ਠੀ ਵਪਤਿ ਸਂਸਾਰੇ ਗृਹਸ੍ਥੋ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਯਾ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਘਰਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਅੱਠ ਕਿਸਮ ਦੇ ਬੀਜ ਬੀਜਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍ਪੁਣ੍ਯਭੂਮੌ ਚ ਕਰੋਤਿ ਸੁਚਿਰਂ ਤਪਃ 1.14.
ਨੇਕ ਬੰਦਾ ਪੁੰਨ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਮੁਖੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇऽਨੂषਰ ਏਵ ਚ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੇਤ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਅਣਜੁੱਟੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਨ ਬਲਂ ਨ ਚ ਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਂ ਨੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਨ ਧਨਂ ਸੁਤਃ
ਨਾ ਤਾਕਤ, ਨਾ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਨਾ ਰਾਜ, ਨਾ ਧਨ—ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ।
ਸੇਵਤੇ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਯੋ ਹਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜਨ੍ਮਨਿ ਜਨ੍ਮਨਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਚ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪੌਤ੍ਰਂ ਭੂਮਿਂ ਧਨਂ ਪ੍ਰਜਾਮ੍
ਉਹ ਅਟੱਲ ਲੱਖਮੀ, ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ, ਜ਼ਮੀਨ, ਧਨ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਿਵਸ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਸ਼ਿਵਦਂ ਸ਼ਿਵਕਾਰਣਮ੍
ਮੰਗਲ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਰੂਪ, ਮੰਗਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮੰਗਲ ਦਾ ਕਾਰਨ।
ਤਮੀਸ਼ਂ ਸੇਵਤੇ ਯੋ ਹਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜਨ੍ਮਨਿ ਜਨ੍ਮਨਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਸੁਕਵਿਤਾਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪੌਤ੍ਰਂ ਪਰਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਉਹ ਗਿਆਨ, ਵਿਦਿਆ, ਚੰਗੀ ਕਵਿਤਾ, ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਲੱਖਮੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਭਜਤੇ ਯੋ ਹਿ ਲਭੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਪ੍ਰਜਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਭਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਲੱਖਮੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਨਰੋ ਭਜਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੀਨਨਾਥਂ ਦਿਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਦੁਖੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਗਰੀਬਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਭਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਂ ਯੋ ਭਜਤੇ ਦੇਵਦੇਵਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ 1.14.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਣੇਸ਼ ਦੇਵ, ਸਦਾ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਭਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਵਿਘ੍ਨਨਾਸ਼ੋ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਜਾਗਰਣੇऽਨਿਸ਼ਮ੍
ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਸੁਪਨੇ, ਜਾਗਦੇ ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸੁਕਵਿਤਾਂ ਲਭਤੇ ਤਦ੍ਵਰੇਣ ਚ
ਉਹ ਉਸ ਵਰ ਨਾਲ ਗਿਆਨ, ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਚੰਗੀ ਕਵਿਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰਾਰ੍ਥੀ ਚੇਲ੍ਲਭੇਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮਨ੍ਯਥਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੇ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਤ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਤਪਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਂ ਯਸ਼ਃ ਕੀਰ੍ਤਿਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਸਾਰਾ ਤਪ, ਸਾਰੇ ਧਰਮ, ਯਸ਼ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਇੱਜ਼ਤ।
ਵਿਡਮ੍ਬਿਤੋ ਵਿਧਾਤ੍ਰਾऽਸੌ ਮੋਹਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਯਾ
ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਵਲੋਂ ਹਾਸੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾ ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁਤੇ ਯਂ ਚ ਵਿष੍ਣੁਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਦਦਾਤਿ ਤਮ੍
ਉਹ ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਇਹ ਲੋਕੇ ਸੁਖਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲੇ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਪਰਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਦਂ ਲਭੇਤ੍
ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।