ਬੋਧਯਿਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯ੍ਯ ਜਗਾਮ ਰਣਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾ ਕੇ ਤੇ ਰੋਕ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ।
ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਿਰੀਟਂ ਚ ਪਰ੍ਸ਼ੁਰ੍ਭੂਮੌ ਪਪਾਤ ਹ
ਰਾਜਾ ਦਾ ਮਕੁਟ ਕੱਟ ਕੇ, ਪਰਸ਼ੂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ਼ੂਲਂ ਚ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਸੁੱਟਿਆ।
ਰਾਜਾ ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਤਂ ਰਾਮਂ ਸ਼ਰਜਾਲਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਕ੍ਰਮੇਣ ਰਾਜਾ ਨਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰ-ਬਾਣ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਸੁੱਟੇ।
ਭृਗੁਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਨਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਸਨ੍ਧਾਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ 3.38.
ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ ਵੀ ਵੱਡੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰ-ਬਾਣ ਸੁੱਟੇ।
ਰਾਮਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਨ੍ਧਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਅਸਤਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਰਾਮਃ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਵਿਨਾ
ਰਾਮ ਨੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਤੀਰ-ਬਾਣ ਰੋਕ ਲਏ।
ਰਾਮਃ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਂ ਨਤ੍ਵਾऽऽਦਦੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਮੁਨੇ
ਰਾਮ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਪਾਸੁਪਤ ਅਸਤ੍ਰ ਲਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ ਨਰਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਕੋਪਾਤ੍ਕਿਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪਸਿ ਭ੍ਰਮਾਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਦਮੀ ਉੱਤੇ ਪਾਸੁਪਤ ਅਸਤ੍ਰ ਕਿਉਂ ਸੁੱਟ ਰਹੇ ਹੋ, ਇਹ ਤਾਂ ਭੁੱਲ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤੇਨੈਵ ਭਵੇਦ੍ਭਸ੍ਮ ਚ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਪਾਸੁਪਤ ਅਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਹੋ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਜੇਤੁਂ ਨਾਲਮੇਵ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕ੍ਰ ਵੀ ਪਾਸੁਪਤ ਅਸਤ੍ਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ।
ਖਟ੍ਵਾਂਗਿਨਃ ਪਾਸ਼ੁਪਾਤਂ ਹਰੇਰੇਵ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਜੋ ਖਪਰੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਸੁਪਤ ਅਸਤ੍ਰ ਹੈ; ਹਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕ੍ਰ ਹੈ।
ਤ੍ਯਜ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਮਦੀਯਂ ਵਚਨਂ ਸ਼ृਣੁ
ਪਾਸੁਪਤ ਅਸਤ੍ਰ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਵੀਰ੍ਯ੍ਯਮਜੇਤਾਰਂ ਯਥਾ ਜੇष੍ਯਸਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਤੂੰ ਹੁਣ ਕਿਵੇਂ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਜੈ ਹੈ, ਜਿੱਤ ਸਕੇਂਗਾ।
ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕਵਚਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ 3.38.
ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਕਵਚ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲਾ ਹੈ,
ਪਰਂ ਦੁਰ੍ਗਤਿਨਾਸ਼ਿਨ੍ਯਾਃ ਕਵਚਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਂ ਦੁਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਅਜੋਬਾ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਕਵਚ,
ਕਵਚਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਜੇਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮੌ ਚ ਤੌ
ਇਸ ਕਵਚ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜਿੱਤ ਲਵੇਂਗਾ।
ਅਹਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸਨ੍ਨਿਧਾਨੇ ਤਯੋਰ੍ਮੁਨੇ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਲਈ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮਃ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਮਾਨਸਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਦਾ ਮਨ ਡਰ ਗਿਆ।
ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਉਵਾਚ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਚ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਾਂ ਮੂਢਂ ਤਦਾ ਗਚ੍ਛ ਨृਪਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਲਦੀ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾ।
ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪ ਹੱਸ ਪਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤਯੋਃ ਸਨ੍ਨਿਧਾਨਂ ਯਯਾਚੇ ਕਵਚੇ ਚ ਤੌ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕਵਚੇ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਸਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਵਚ ਮੰਗਿਆ; ਕਵਚ ਲੈ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਪੁष੍ਕਰਾਕ੍ਸ਼ਾਯ ਭੂਪਾਯ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਮਮ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਪੁਸ਼ਕਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਕਵਚ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ।
ਕਵਚਂ ਚਾਪਿ ਦੁਰ੍ਗਾਯਾਃ ਪੁष੍ਕਰਾਕ੍ਸ਼ਸੁਤਾਯ ਚ
ਦੁਰਗਾ ਦਾ ਕਵਚ, ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰਾਖਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਕਵਚ,
ਕਵਚਂ ਚਾਪਿ ਕਿਮ੍ਭੂਤਂ ਤਯੋਰ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਕਿਂ ਫਲਮ੍ ।।। 3.38.
ਕਵਚ ਕਿਵੇਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜਾਂ ਉਸ ਲਈ ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਨਤੀਜਾ ਹੋਇਆ?
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕਵਚਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਵਚ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ,
ਸ੍ਤਵਨਂ ਚਾਪਿ ਗੋਪ੍ਯਂ ਵੈ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤਚ੍ਚਰਿਤਂ ਚ ਯਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁਪਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਕਰਤਬ ਜੋ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ,
ਦੁਰ੍ਗਾਯਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਵਚਂ ਦਤ੍ਤਂ ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਾ ਪੁਰਾ
ਦੁਰਗਾ ਦਾ ਕਵਚ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ,
ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਛ੍ਰੋष੍ਯਸਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਇਹ ਸਭ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਬਾਰੇ ਬੜੀ ਅਚੰਭੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਤੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸੁਣੇਗਾ.