ਬृਹਨ੍ਨਿਤਮ੍ਬਭਾਰਾਰ੍ਤ੍ਤਾਂ ਪੀਨਸ਼੍ਰੋਣਿਪਯੋਧਰਾਮ੍ 1.13.
ਉਸਦੇ ਚੌੜੇ ਨਿੱਬੜ ਭਾਰ ਨਾਲ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਪਿੰਡ ਤੇ ਛਾਤੀ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਏਵਮ੍ਭੂਤਾਂ ਚ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਯਯੁਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਸੌਤਿਰੁਵਾਚ ਯਯੁਰ੍ਮਾਲਾਵਤੀਮੂਲਂ ਪਰਂ ਮਙ੍ਗਲਦਾਯਕਾਃ
ਸੂਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਮਾਲਾਵਤੀ ਦੇ ਘਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਗਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਚਲੇ ਗਏ।
ਮਾਲਾਵਤੀ ਸੁਰਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਪ੍ਰਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਾਲਾਵਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੇ ਟਿਕੀ ਰਹੀ, ਝੁਕ ਗਈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਬਾਲਕਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੱਚਾ ਆ ਗਿਆ।
ਦਣ੍ਡੀ ਛਤ੍ਰੀ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਾਸਾ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਤਿਲਕਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਉਹ ਡੰਡਾ ਤੇ ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤਿਲਕ ਲਾ ਕੇ ਆਇਆ।
ਚਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ
ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰੋਵਾਸ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਤਾਰਾਮਧ੍ਯੇ ਯਥਾ ਸ਼ਸ਼ੀ
ਉਹ ਸਭਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਚੰਦ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਧਾਤਾ ਜਗਤਾਂ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਵੈ ਕੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਆਪ ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ?
ਸਰ੍ਵਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਸਂਹਰ੍ਤ੍ਤਾ ਸ਼ਮ੍ਭੁਰਤ੍ਰ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਭੁਃ
ਇਥੇ, ਸਭ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੰਭੂ ਆਪ ਸਰਵ-ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਹੈ।
ਕਥਂ ਰਵਿਃ ਕਥਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕਥਮਤ੍ਰ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਇੱਥੇ ਸੂਰਜ ਕਿਵੇਂ ਹੈ, ਚੰਨ ਕਿਵੇਂ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਗ ਕਿਵੇਂ ਹੈ?
ਹੇ ਮਾਲਾਵਤਿ ਤੇ ਕ੍ਰੋਡੇ ਕੋऽਤਿਸ਼ੁष੍ਕਸ਼੍ਸ਼ਵੋऽਨਘੇ 1.14.
ਹੇ ਮਾਲਾਵਤੀ, ਤੇਰੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਇਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੱਕਾ ਹੋਇਆ ਲਾਸ਼ ਪਈ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤਾ.
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਤਾਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵਿਰਰਾਮ ਸਭਾਤਲੇ
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਭਾ ਵਿਚ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ.
ਮਾਲਾਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤੁष੍ਟਾ ਦੇਵਾ ਹਰਿਸ੍ਤੁष੍ਟੋ ਯਸ੍ਯ ਪੁष੍ਪਜਲੇਨ ਚ
ਮਾਲਾਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਫੁੱਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹਰੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ.
ਅਵਧਾਨਂ ਕੁਰੁ ਵਿਭੋ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾਯਾ ਨਿਵੇਦਨੇ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੁੱਖੀ ਦੀ ਅਰਜ਼ੀ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇ.
ਉਪਬਰ੍ਹਣਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾऽਹਂ ਕਨ੍ਯਾ ਚਿਤ੍ਰਰਥਸ੍ਯ ਚ
ਮੈਂ ਉਪਬਰਹਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਰਥ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ.
ਦਿਵ੍ਯਂ ਲਕ੍ਸ਼ਯੁਗਂ ਰਮ੍ਯੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਮਨੋਹਰੇ
ਇੱਕ ਲੱਖ ਦਿਵਯ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ,
ਪ੍ਰਿਯੇ ਸ੍ਨੇਹੋ ਹਿ ਸਾਧ੍ਵੀਨਾਂ ਯਾਵਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯੋषਿਤਾਮ੍
ਹੇ ਪਿਆਰੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਹੋ ਪਿਆਰ ਚੰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ.
ਅਕਸ੍ਮਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤਤ੍ਯਾਜ ਮਤ੍ਪਤਿਃ
ਅਚਾਨਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਛੱਡ ਗਿਆ.
ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯ੍ਯਸਾਧਨੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵ੍ਯਗ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਜਗਤੀਤਲੇ
ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ.
ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਂ ਭਯਂ ਸ਼ੋਕਂ ਸਨ੍ਤਾਪਃ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਨृਣਾਮ੍
ਖੁਸ਼ੀ, ਗ਼ਮ, ਡਰ, ਸੋਗ ਤੇ ਤਕਲੀਫ—all ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਹਨ.
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਜ ਨਕਾ ਦਾਤਾਰਃ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਫਲਮ੍ 1.14.
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ.
ਨ ਹਿ ਦੇਵਾਤ੍ਪਰੋ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ਨ ਹਿ ਦੇਵਾਤ੍ਪਰੋ ਬਲੀ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਤਾਕਤਵਰ ਨਹੀਂ.
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੇਵਾਨਹਂ ਯਾਚੇ ਪਤਿਦਾਨਂ ਮਮੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅੱਗੇ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ.
ਯਦਿ ਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾ ਮੇ ਕਾਨ੍ਤਦਾਨਂ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਜੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਮੁਤਾਬਕ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਮੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇਣਗੇ,
ਸ਼ਪਿष੍ਯਾਮਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣਂ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰਕਮ੍
ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਰੋਕਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਐਸਾ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿਆਂਗੀ.
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਲਤੀ ਸਾਧ੍ਵੀ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਸੁਰਸਂਸਦਿ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਮਾਲਤੀ ਜੋ ਚੰਗੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਸੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੈਠ ਗਈ.
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ ਨ ਸਦ੍ਯਃ ਸੁਚਿਰੇਣੈਵ ਧਾਨ੍ਯਂ ਕृषਕਵਨ੍ਨृਣਾਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨ ਨੂੰ ਫਸਲ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਵਿਚ ਸਮਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਇੰਝ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਫਲ ਤੁਰੰਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ.
ਗृਹੀ ਚ ਕृषਕਦ੍ਵਾਰਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਧਾਨ੍ਯਂ ਵਪੇਤ੍ਸਤਿ
ਘਰਵਾਲਾ ਕਿਸਾਨ ਰਾਹੀਂ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਦੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਅਨਾਜ ਬੀਜਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲੇ ਸੁਪਕ੍ਵਂ ਭਵਤਿ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਦ੍ਗृਹੀ
ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ ਫਸਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸਮੇਂ ਤੇ ਘਰਵਾਲੇ ਨੂੰ ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।