ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਸਾਧਵਃ ਸਨ੍ਤੋ ਜਪਨ੍ਤਿ ਮੁਨਯੋ ਮੁਦਾ 1.13.
ਨੇਕ ਲੋਕ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੰਤ ਜਪਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੁਨੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਰਣਾਗਤਦੀਨਾਰ੍ਤ੍ਤਪਰਿਤ੍ਰਾਣਪਰਾਯਣ
ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰਾਹਤ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈਂ ਜੋ ਮਜਬੂਰ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਨ।
ਪੂਜਾ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਾਪੇਨ ਵਿਹਤਾ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਰੁਕ ਗਈ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਧਿਕਾਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਃ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰਭੋ
ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੀ ਕਾਇਨਾਤ ਦਾ ਹਕ ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ ਸ਼ਤਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਤਪਃਫਲੇਨ ਪੁष੍ਕਰੇ ਪੁਰਾ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਪੂਸਕਰ ਵਿੱਚ, ਸੌ ਮਨਵੰਤਰੀ ਤਪ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ—
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਵਾ ਧਨਂ ਵਾऽਪਿ ਵਿਦ੍ਯਾ ਵਾ ਵਿਕ੍ਰਮੋऽਥਵਾ
—ਚਾਹੇ ਰਾਜ, ਧਨ, ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਬਹਾਦਰੀ ਹੋਵੇ—
ਸਰ੍ਵਾਜ੍ਞਾਤਂ ਸਰ੍ਵਗੁਪ੍ਤਮਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਪਰਮ੍
—ਜੋ ਕੁਝ ਅਣਜਾਣ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਪਾਉਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈ—
ਅਹੋ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਤੇਜਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤੇਜਸਾਂ ਪਰਮ੍
ਵਾਹ, ਪਤਿਵਰਤਾ ਨਾਰੀ ਦਾ ਤੀਜ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮ ਉਵਾਚ ਯਾਸ੍ਯਤ੍ਯੇਵਂਵਿਧੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਃ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰਭੋ
ਧਰਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਧਰਮ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਸਪ੍ਤਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਤਪਃਫਲੇਨ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ
ਸੱਤ ਮਨਵੰਤਰੀ ਤਪ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ—
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ਯੋषਿਚ੍ਛਾਪੇਨ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਧੁਨਾ ਯਾਤਿ ਮਾਧਵ ।। 1.13.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਾਧਵ, ਹੁਣ ਇਕ ਨਾਰੀ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਂਯਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਸ੍ਥੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਭ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਹੀ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਯੂਯਂ ਗਚ੍ਛਤ ਤਨ੍ਮੂਲਂ ਵਿਪ੍ਰਰੂਪੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਉਸ ਮੂਲ ਕਾਰਨ ਕੋਲ ਜਾਓ; ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸੋਨ੍ਮੁਖਾਃ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ ਚਲ ਪਏ।
ਤਾਮੇਵ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦੇਵਾ ਦੇਵੀਂ ਮਾਲਾਵਤੀਂ ਸਤੀਮ੍
ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਹੀ ਮਾਲਾਵਤੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਿੱਤ ਚੰਗੀ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ।
ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਾਧਾਨਾਂ ਸਿਨ੍ਦੂਰਬਿਨ੍ਦੁਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਸਿੰਧੂਰ ਦੀ ਬਿੰਦੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪਤਿਸੇਵਾਮਹਾਧਰ੍ਮਚਿਰਸਞ੍ਚਿਤਤੇਜਸਾ
ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਧਰਮ ਨਾਲ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਯੋਗਾਸਨਂ ਕੁਰ੍ਵਤੀ ਚ ਸ਼ਵਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਯੋਗ ਅਸਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਲਾਸ਼ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਰ੍ਜਨ੍ਯਙ੍ਗੁष੍ਠਕੋਟਿਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਮਾਲਿਕਾਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਰਜਨੀ ਤੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੀ ਟਿੱਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਸਫੈਦ ਮਾਲਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਚਾਰੁਚਮ੍ਪਕਵਰ੍ਣਾਭਾਂ ਬਿਮ੍ਬੋष੍ਠੀਂ ਰਤ੍ਨਮਾਲਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਚੰਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗਾ ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਹੋਠ ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਬृਹਨ੍ਨਿਤਮ੍ਬਭਾਰਾਰ੍ਤ੍ਤਾਂ ਪੀਨਸ਼੍ਰੋਣਿਪਯੋਧਰਾਮ੍ 1.13.
ਉਸਦੇ ਚੌੜੇ ਨਿੱਬੜ ਭਾਰ ਨਾਲ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਪਿੰਡ ਤੇ ਛਾਤੀ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਏਵਮ੍ਭੂਤਾਂ ਚ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਯਯੁਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਸੌਤਿਰੁਵਾਚ ਯਯੁਰ੍ਮਾਲਾਵਤੀਮੂਲਂ ਪਰਂ ਮਙ੍ਗਲਦਾਯਕਾਃ
ਸੂਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਮਾਲਾਵਤੀ ਦੇ ਘਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਗਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਚਲੇ ਗਏ।
ਮਾਲਾਵਤੀ ਸੁਰਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਪ੍ਰਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਾਲਾਵਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੇ ਟਿਕੀ ਰਹੀ, ਝੁਕ ਗਈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਬਾਲਕਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੱਚਾ ਆ ਗਿਆ।
ਦਣ੍ਡੀ ਛਤ੍ਰੀ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਾਸਾ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਤਿਲਕਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਉਹ ਡੰਡਾ ਤੇ ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤਿਲਕ ਲਾ ਕੇ ਆਇਆ।
ਚਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ
ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰੋਵਾਸ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਤਾਰਾਮਧ੍ਯੇ ਯਥਾ ਸ਼ਸ਼ੀ
ਉਹ ਸਭਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਚੰਦ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਧਾਤਾ ਜਗਤਾਂ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਵੈ ਕੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਆਪ ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ?
ਸਰ੍ਵਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਸਂਹਰ੍ਤ੍ਤਾ ਸ਼ਮ੍ਭੁਰਤ੍ਰ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਭੁਃ
ਇਥੇ, ਸਭ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੰਭੂ ਆਪ ਸਰਵ-ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਹੈ।