ਅਰੇ ਸੁਰਾ ਯਜ੍ਞਭਾਜੋ ਘृਤਂ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਭੁਵਿ 1.13.
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੀ ਖਾਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ।
ਨਾਰਾਯਣ ਜਗਤ੍ਕਾਨ੍ਤ ਨਾਹਮੇਵ ਜਗਦ੍ਬਹਿਃ
ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਜਗਤ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਜਗਤ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤੇ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਾਪਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪੂਜ੍ਯੋ ਮਹੀਤਲੇ
ਹੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹੋਗੇ।
ਹੇ ਸ਼ਮ੍ਭੋ ਜ੍ਞਾਨਲੋਪਂ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਪੇਨ ਚ
ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਗਿਆਨ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਯਮਾਧਿਕਾਰਂ ਦੂਰੇ ਚ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮੈਂ ਯਮ ਦੇ ਹਕ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਪਾਮਿ ਸਰ੍ਵਾਨਤ੍ਰੈਵ ਜਰਾਂ ਵ੍ਯਾਧਿਂ ਵਿਨਾऽਧੁਨਾ
ਇਥੇ ਹੀ, ਮੈਂ ਸਭ ਨੂੰ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਰੋਗ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੇਰੀ ਦੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕੌਸ਼ਿਕੀਤੀਰੇ ਚਾਗਚ੍ਛਚ੍ਛਪ੍ਤੁਮੇਵ ਤਾਨ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲਈ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਾਂ ਸ਼ਪ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵਪੁਰੋਗਮਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਥੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਕਾਨ੍ਤਹੇਤੋਸ਼੍ਚ ਮਾ ਦੇਵਾਞ੍ਛਪੇਤ੍ਤ੍ਵਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਮਾਧਵ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਾਧਵ, ਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਸਾਧਵਃ ਸਨ੍ਤੋ ਜਪਨ੍ਤਿ ਮੁਨਯੋ ਮੁਦਾ 1.13.
ਨੇਕ ਲੋਕ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੰਤ ਜਪਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੁਨੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਰਣਾਗਤਦੀਨਾਰ੍ਤ੍ਤਪਰਿਤ੍ਰਾਣਪਰਾਯਣ
ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰਾਹਤ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈਂ ਜੋ ਮਜਬੂਰ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਨ।
ਪੂਜਾ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਾਪੇਨ ਵਿਹਤਾ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਰੁਕ ਗਈ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਧਿਕਾਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਃ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰਭੋ
ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੀ ਕਾਇਨਾਤ ਦਾ ਹਕ ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ ਸ਼ਤਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਤਪਃਫਲੇਨ ਪੁष੍ਕਰੇ ਪੁਰਾ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਪੂਸਕਰ ਵਿੱਚ, ਸੌ ਮਨਵੰਤਰੀ ਤਪ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ—
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਵਾ ਧਨਂ ਵਾऽਪਿ ਵਿਦ੍ਯਾ ਵਾ ਵਿਕ੍ਰਮੋऽਥਵਾ
—ਚਾਹੇ ਰਾਜ, ਧਨ, ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਬਹਾਦਰੀ ਹੋਵੇ—
ਸਰ੍ਵਾਜ੍ਞਾਤਂ ਸਰ੍ਵਗੁਪ੍ਤਮਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਪਰਮ੍
—ਜੋ ਕੁਝ ਅਣਜਾਣ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਪਾਉਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈ—
ਅਹੋ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਤੇਜਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤੇਜਸਾਂ ਪਰਮ੍
ਵਾਹ, ਪਤਿਵਰਤਾ ਨਾਰੀ ਦਾ ਤੀਜ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮ ਉਵਾਚ ਯਾਸ੍ਯਤ੍ਯੇਵਂਵਿਧੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਃ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰਭੋ
ਧਰਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਧਰਮ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਸਪ੍ਤਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਤਪਃਫਲੇਨ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ
ਸੱਤ ਮਨਵੰਤਰੀ ਤਪ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ—
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ਯੋषਿਚ੍ਛਾਪੇਨ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਧੁਨਾ ਯਾਤਿ ਮਾਧਵ ।। 1.13.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਾਧਵ, ਹੁਣ ਇਕ ਨਾਰੀ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਂਯਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਸ੍ਥੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਭ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਹੀ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਯੂਯਂ ਗਚ੍ਛਤ ਤਨ੍ਮੂਲਂ ਵਿਪ੍ਰਰੂਪੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਉਸ ਮੂਲ ਕਾਰਨ ਕੋਲ ਜਾਓ; ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸੋਨ੍ਮੁਖਾਃ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ ਚਲ ਪਏ।
ਤਾਮੇਵ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦੇਵਾ ਦੇਵੀਂ ਮਾਲਾਵਤੀਂ ਸਤੀਮ੍
ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਹੀ ਮਾਲਾਵਤੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਿੱਤ ਚੰਗੀ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ।
ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਾਧਾਨਾਂ ਸਿਨ੍ਦੂਰਬਿਨ੍ਦੁਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਸਿੰਧੂਰ ਦੀ ਬਿੰਦੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪਤਿਸੇਵਾਮਹਾਧਰ੍ਮਚਿਰਸਞ੍ਚਿਤਤੇਜਸਾ
ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਧਰਮ ਨਾਲ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਯੋਗਾਸਨਂ ਕੁਰ੍ਵਤੀ ਚ ਸ਼ਵਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਯੋਗ ਅਸਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਲਾਸ਼ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਰ੍ਜਨ੍ਯਙ੍ਗੁष੍ਠਕੋਟਿਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਮਾਲਿਕਾਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਰਜਨੀ ਤੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੀ ਟਿੱਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਸਫੈਦ ਮਾਲਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਚਾਰੁਚਮ੍ਪਕਵਰ੍ਣਾਭਾਂ ਬਿਮ੍ਬੋष੍ਠੀਂ ਰਤ੍ਨਮਾਲਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਚੰਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗਾ ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਹੋਠ ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।