ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਯਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਕਲਯਾ ਯਸ੍ਯ ਸਮ੍ਭਵਾਃ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਥੋੜੀ ਜਿਹੀ ਭਾਗ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਂ ਕ੍ਲੀਬਰੂਪਂ ਚ ਪੌਰੁषਂ ਚ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਯਃ
ਜੋ ਔਰਤ, ਨਪੁੰਸਕ ਤੇ ਮਰਦ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਂ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਸ਼ਸ਼ਿਰੂਪਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਜੋ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਅਨਨ੍ਤਵਿਸ਼੍ਵਸृष੍ਟੀਨਾਂ ਸਂਹਰ੍ਤਾਰਂ ਭਯਂਕਰਮ੍
ਜੋ ਅਣਗਿਣਤ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਯਃ ਕਾਲਃ ਕਾਲਕਾਲਸ਼੍ਚ ਕਲਿਰ੍ਬੀਜਂ ਚ ਕਾਲਜਃ
ਜੋ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਸਮਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈ, ਕਲਿਜੁਗ ਹੈ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਬੀਜ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਭृਗੁਃ ਪਪਾਤ ਚਰਣਾਮ੍ਬੁਜੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਕृਤਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਯਃ ਪਠੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਸਂਯੁਤਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ,
ਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ ਕਿਂ ਵਾ ਤੇऽਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਵਦ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵਯਸਾऽਤਿਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਗੁਣੇਨ ਗੁਣਿਨਾਂ ਵਰਮ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਹੈ, ਪਰ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
] ਭृਗੁਰੁਵਾਚ ਰੇਣੁਕਾऽਮ੍ਬਾ ਮੇ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮੋऽਹਂ ਨਾਮਤਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰੇਣੁਕਾ ਮਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਨਾਮ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਕ੍ਰੀਣੀਹਿ ਮਾਂ ਦਯਾਸਿਨ੍ਧੋ ਵਿਦ੍ਯਾਪਣ੍ਯੇਨ ਕਿਂਕਰਮ੍
ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਪਾਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਨੌਕਰ ਬਣਾਕੇ ਲੈ ਲੋ।
ਮृਗਯਾਮਾਗਤਂ ਭੂਪਂ ਪਿਤਾ ਮੇ ਚੋਪਵਾਸਿਨਮ੍
ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਰਾਜਾ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਆਇਆ ਸੀ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਰਾਜਾ ਤਂ ਕਪਿਲਾਲੋਭਾਦ੍ਘਾਤਯਾਮਾਸ ਮਨ੍ਦਧੀਃ
ਮੂਰਖ ਰਾਜਾ, ਕਪੀਲਾ ਗਾਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਤਾऽਨੁਗਮਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਹ੍ਯਨਾਥੋऽਹਂ ਚ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੀ ਗਈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਅਨਾਥ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਮਯਾ ਕृਤਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਚ ਸ਼ੋਕੇਨੈਵਾਤਿਦੁष੍ਕਰਾ
ਮੈਂ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਇਕ ਵਚਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ।
ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯ੍ਯਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸਮਰੇ ਤਾਤਘਾਤਕਮ੍
ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਗਾਮੁਖਂ ਹਰਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਦੁਰਗਾ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰਾ ਨੇ—
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤ੍ਰਿਸ੍ਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵਃ ਕੋਪੇਨ ਸਾਹਸਸ੍ਤੇ ਮਹਾਨ੍ਬਟੋ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਹੌਸਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ।'
ਹਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਨਿਃਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਃ ਸਹਸ੍ਰਾਰ੍ਜੁਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਅਰਜੁਨਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ।
ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਦਤ੍ਤੇਨ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਕਵਚਂ ਬਟੋ
ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਨੇ, ਸ੍ਰੀਹਰੀ ਦਾ ਕਵਚ ਦਿੱਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ।
ਹਰੇਰ੍ਮ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸਂਸ੍ਤਵਨਂ ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਚ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਸ੍ਰੀਹਰੀ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਅਯੇ ਵਿਪ੍ਰ ਗृਹਂ ਗਚ੍ਛ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਘਰ ਜਾਓ; ਸ਼ੰਕਰ ਕੀ ਕਰੇਗਾ?
ਕਾਲ੍ਯੁਵਾਚ ਯਥਾ ਹਿ ਵਾਮਨਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕਰੇਣਾਹਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਕਾਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੌਣਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਚੰਦ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ—'
ਕृਤਯਜ੍ਞਾਨ੍ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਾਨ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਜਨ ਕੀਤੇ, ਵੱਡੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤ ਤੇ ਦਿਲੇਰੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ—
ਸ ਤਯੋਰ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੁਰੋਦੋਚ੍ਚੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਕਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਇਆ।
ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਰੋਦਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਕਰਃ ਕਰੁਣਾਨਿਧਿਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ—
ਤਯੋਰਨੁਮਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ੋ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—
ਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਤੇ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲਾ ਹੈ।'
ਏਵਂਭੂਤਂ ਚ ਕਵਚਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
'ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਐਸਾ ਕਵਚ ਦਿਆਂਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਅਜੋਬਾ ਹੈ।'
ਤ੍ਰਿਸ੍ਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵੋ ਨਿਰ੍ਭੂਪਾਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਮਹੀਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿਆਂਗੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।