ਮਨੋਯਾਯੀ ਸ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਉਹ ਜੋਗੀ ਮਨ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਵਰੇਣ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦੈਃ
ਉਹ ਉੱਚੇ ਜੋਗੀਆਂ ਨਾਲ ਸੀ, ਜੋ ਸਿੱਧੀਆਂ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ।
ਵੇष੍ਟਿਤਂ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਸਮੂਹੈਰ੍ਵਾਞ੍ਛਿਤਪ੍ਰਦੈਃ
ਉਹ ਓਥੇ ਕਲਪ ਵ੍ਰਿੱਛਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਮਨ ਚਾਹੀ ਦਾਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪਾਰਿਜਾਤਤਰੂਣਾਂ ਚ ਵਨਰਾਜਿਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਰਚਿਤੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤੈਰ੍ਮਣਿਵੇਦਿਭਿਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਾਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਸ਼ਤਕੋਟਿਗृਹੈਰ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਮਹਾਨ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਹਵੈਲੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਨ੍ਮਧ੍ਯਦੇਸ਼ੇ ਰਮ੍ਯੇ ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਲਯਮ੍
ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਨਿਵਾਸ-ਸਥਾਨ ਵੇਖਿਆ।
ਅਤ੍ਯੂਰ੍ਧ੍ਵਮਮ੍ਬਰਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰਨੀਰਨਿਭਂ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਮਹਲ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਦੁੱਧ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਰਚਿਤੈ ਰਤ੍ਨਸੋਪਾਨਭੂषਿਤੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਅਮੋਲਕ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮਾਣਿਕ੍ਯਜਾਲਮਾਲਾਭਿਃ ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਕਲਸ਼ੋਜ੍ਜ੍ਵਲੈਃ
ਉਸ ਥਾਂ ਮਾਣਕਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਘੜੇ ਸਨ।
ਆਲਯਸ੍ਯ ਪੁਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਿਂਹਦ੍ਵਾਰਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ
ਉਸ ਮਹਲ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸਨੇ ਸਿੰਘ-ਦੁਆਰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਵੇਦਿਕਾਭਿਸ਼੍ਚ ਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਤਃ ਸਦਾ
ਉਹ ਸਦਾ ਹੀ ਬਾਹਰ ਤੇ ਅੰਦਰ ਚੌਕੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਚਿਤ੍ਰੇਣ ਚਿਤ੍ਰਿਤਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਅਨੋਖੇ ਨਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮਹਾਕਰਾਲਦਨ੍ਤਾਸ੍ਯੌ ਵਿਰਕ੍ਤੌ ਰਕ੍ਤਲੋਚਨੌ
ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਵਿਭੂਤਿਭੂषਿਤਾਂਗੌ ਚ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਾਮ੍ਬਰੌ ਵਰੌ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਚੀਤੇ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਸਨ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਪਟ੍ਟਿਸ਼ਧਰੌ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ
ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਤੇ ਭਾਲੇ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿਨਯੇਨ ਵਿਨੀਤਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਵਿਨੀਤੌ ਮਹਾਬਲੌ
ਉਹ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਿਮਰ ਹੋਏ, ਪਰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਵੱਸ ਆਉਂਦੇ ਸਨ।
ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕृਪਾਯੁਕ੍ਤੌ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਦਿਲੋਂ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਮਾਜ੍ਞਾਂ ਦਦਤੁਰੀਸ਼੍ਵਰਾਨੁਚਰੌ ਵਰੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ षੋਡਸ਼ ਦ੍ਵਾਰੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸੁਮਨੋਹਰਾਃ
ਉਸਨੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਸੋਹਣੇ ਸੋਹਣੇ ਸੋਲਾਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੇਖੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯ੍ਯਾਦਪਸ਼੍ਯਚ੍ਛੂਲਿਨਃ ਸਭਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਸਭਾ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ।
ਪਾਰਿਜਾਤਸੁਗਨ੍ਧਾਢ੍ਯਵਾਯੁਨਾ ਸੁਰਭੀਕृਤਾਮ੍
ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਵਾ ਨੇ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਪਟ੍ਟਿਸ਼ਧਰਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਾਮ੍ਬਰਂ ਪਰਮ੍ ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨਸ੍ਥਂ ਚ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਮ੍
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਤੇ ਭਾਲਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਮਹਾਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਿਵਕਰਂ ਸ਼ਿਵਬੀਜਂ ਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਂ ਸ਼ਿਵ, ਭਲਾਈ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਬੀਜ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਈषਦ੍ਧਾਸ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਤਰਮ੍
ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿਹਰਾ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ।
ਧृਤਵਨ੍ਤਂ ਜਟਾਜਾਲਂ ਦਕ੍ਸ਼ਕਨ੍ਯਾਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਰਲਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕਾਸ਼ਂ ਪਞ੍ਚ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍
ਸਾਫ ਸਫੈਦ ਸਫਟਿਕ ਵਰਗਾ, ਪੰਜ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ।
ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਂ ਚ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਸਿਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਪਰਿਸੇਵਿਤਮ੍
ਵੱਡੇ ਯੋਗੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਿਫਤਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਸਿਧਾਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਂ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਂ ਪਰਮ੍
ਉਸ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਧਿਆਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੂਰਨ ਤੋਂ ਵੀ ਪੂਰਨ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਜ੍ਯੋਤੀਰੂਪਂ ਚ ਸਰ੍ਵਾਦ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਂ ਤਮੁਦ੍ਗਾਯਨ੍ਤਂ ਗੁਣਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਜੋ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਰੂਪ, ਸਭ ਦਾ ਮੂਲ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਅੰਸੂਆਂ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।