ਤੌ ਦਮ੍ਪਤੀ ਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਤਸ੍ਥਤੁਰ੍ਹਰਿਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਅਥ ਰਾਮੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ਼੍ਚ ਭृਗੁਣਾ ਸਹ ਨਾਰਦ
ਫਿਰ ਰਾਮਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ,
ਗੋਭੂਹਿਰਣ੍ਯਵਾਸਾਂਸਿ ਦਿਵ੍ਯਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍
ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਸੋਨਾ, ਕਪੜੇ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਦਿਵਿਆ ਸੇਜ—
ਰਤ੍ਨਦੀਪਂ ਰੌਪ੍ਯਸ਼ੈਲਂ ਸੁਵਰ੍ਣਾਸਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਤਨ ਦੀ ਦੀਵਾ, ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਹਾੜ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਿੰਘਾਸਨ—
ਛਤ੍ਰਂ ਚ ਪਾਦੁਕੇ ਚੈਵ ਫਲਂ ਮਾਲ੍ਯਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਧਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਜਗਾਮ ਸਃ
ਛਤਰੀ, ਪਉੜੀਆਂ, ਫਲ, ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਹਾਰ—ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸ ਸ਼ਾਤਕੁਮ੍ਭਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਲੋਕ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਖਰੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਸਿਦ੍ਧੈਸ੍ਤਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣੈਰ੍ऋषੀਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਉਹ ਉੱਚੇ ਯੋਗੀਆਂ, ਤਪਸਵੀ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਤਪ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਂਗੀਤਮੁਪਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਂ ਗੀਯਮਾਨਂ ਚ ਗਾਯਕੈਃ
ਉਹ ਗੀਤਕਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਗੀਤ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਪਸਾਂ ਫਲਦਾਤਾਰਂ ਦਾਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਦਾਮ੍
ਉਹ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਬਖ਼ਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਜਪਨ੍ਤਂ ਕृष੍ਣਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਰਬਤਮ ਸੀ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਨਾਮ ਜਪ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮਵ੍ਯਯਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਭृਗੁਃ ਪੁਰਃ
ਉਸ ਅਵਿਨਾਸੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਭृਗੁਰੁਵਾਚ ਪਿਤਾਮਹਸ੍ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਾਕਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਕਥਯਾਮਿ ਕਿਮ੍
ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾਮਾ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਕੀ ਆਖਾਂ?
ਮृਗਯਾਮਾਗਤਂ ਭੂਪਂ ਪਿਤਾ ਮੇ ਚੋਪਵਾਸਿਨਮ੍
ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਜਾ ਜੋ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਆਇਆ ਸੀ।
ਸ ਰਾਜਾ ਕਪਿਲਾਲੋਭਾਤ੍ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਕਾਰਤਵੀਰਿਆ ਅਰਜੁਨ, ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਆਪ ਆਇਆ।
ਨਿਰੁਧ੍ਯ ਬਾष੍ਪਂ ਸ ਪੁਨਰੁਵਾਚ ਕਰੁਣਾਨਿਧਿਃ
ਆਪਣੇ ਆਂਸੂ ਰੋਕ ਕੇ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਮੁੜ ਬੋਲਿਆ।
ਅਧੁਨਾऽਹਮਨਾਥਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਗੁਰੁਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਸਹਾਰੇ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹੋ।
ਆਗਤੋऽਹਂ ਤਵ ਸਭਾਂ ਪ੍ਰਮਾਤੁਰ੍ਮਾਤੁਰਾਜ੍ਞਯਾ
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਦਾਦੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਸ ਰਾਜਾ ਸ ਚ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਃ ਸ ਦਯਾਲੁਰ੍ਯਸ਼ਸ੍ਕਰਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਧਰਮਵਾਨ, ਦਇਆਲੂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ।
ਧਨਿਦੀਨੌ ਸਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਃ ਪ੍ਰਜਾਂ ਨ ਚ ਪਾਲਯੇਤ੍
ਉਹ ਧਨੀ ਤੇ ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਵੇਖਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਬਟੋਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਰੁਣਾਸਾਗਰੋ ਵਿਧਿਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੱਚੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਧੀ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭृਗੋਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਚ ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ਼੍ਚਤੁਰਾਨਨਃ
ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਤਦ੍ਭਵੇਤ੍ਸਰ੍ਵਮਿਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਾਨਸੇ
ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ: ਕਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਸृष੍ਟਿਰੇषਾ ਭਗਵਤਃ ਸਮ੍ਭਵੇਦੀਸ਼੍ਵਰੇਚ੍ਛਯਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਰਵੋਚ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੀ ਬਣੀ ਹੈ।
ਸृष੍ਟਿਃ ਸृष੍ਟਾ ਮਯਾ ਪੁਤ੍ਰ ਕ੍ਲੇਸ਼ੇਨੈਵੇਸ਼੍ਵਰਾਜ੍ਞਯਾ
ਮੈਂ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਸੀ।
ਤ੍ਰਿਸ੍ਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵੋ ਨਿਰ੍ਭੂਪਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਤੂੰ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਵਿਟ੍ਛੂਦ੍ਰੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਾ ਸृष੍ਟਿਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਧੈਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਚਾਰ ਜਾਤੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਛੱਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਚ ਭਵਿਤਾ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨੇਨ ਤੇ
ਜੇ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਗਚ੍ਛ ਵਤ੍ਸ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜ
ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲ ਜਾ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਲੈ।
ਵਿਨਾऽਜ੍ਞਯਾ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਕੋ ਵਾ ਤਾਨ੍ਹਨ੍ਤੁਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਮਹੇਸ਼ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਕੌਣ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ?