ਰੈਵਤਂ ਚ ਵਰਾਹਂ ਚ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍
ਰੈਵਤ, ਵਰਾਹ, ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲ ਅਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ।
ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਚ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਵਨਮ੍
ਵਾਰਾਣਸੀ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦਾ ਜੰਗਲ।
ਚਨ੍ਦਨਾਗਰੁਕਸ੍ਤੂਰੀਸੁਗਨ੍ਧਿਕੁਸੁਮਂ ਤਥਾ
ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਕਸਤੂਰੀ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ ਵੀ।
ਕਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ਿਨਾਸਿਕਾਸ੍ਯੇ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਲਾਕਾਂ ਚ ਹਿਰਣ੍ਮਯੀਮ੍
ਕੰਨ, ਅੱਖ, ਨੱਕ ਤੇ ਮੂੰਹ ਲਈ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸਲਾਖਾ।
ਸਤਿਲਂ ਤਾਮ੍ਰਪਾਤ੍ਰਂ ਚ ਧੇਨੁਂ ਚ ਰਜਤਂ ਤਥਾ
ਤਿਲ, ਤਾਮਬੇ ਦਾ ਭਾਂਡਾ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਵੀ।
ੴ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਜਾਨਤਾ ਵਾऽਪ੍ਯਜਾਨਤਾ
‘ਓਂ’ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਚਾਹੇ ਜਾਣ-ਬੂਝ ਕੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ, ਕੋਈ ਮੰਦ ਕਰਮ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਲੋਭਮੋਹਸਮਾਵृਤਮ੍
ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੋਭ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕਰਮ।
ਇਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਪਠਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਇਹ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਅਤੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਕੇ, ਹੇ ਪੁੱਤ।
ੴ ਅਸ੍ਮਤ੍ਕੁਲੇ ਤ੍ਵਂ ਜਾਤੋऽਸਿ ਤ੍ਵਦੀਯੋ ਜਾਯਤਾਂ ਪੁਨਃ
ਓਂ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਘਰੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲਵੇ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਦੇਹਿ ਸ਼ਿਰਃਸ੍ਥਾਨੇ ਹੇ ਭृਗੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ
ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਿਰ ਦੇ ਥਾਂ ਰੱਖੋ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ।
ਅਥ ਪੁਤ੍ਰਂ ਰੇਣੁਕਾ ਸਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਫਿਰ ਰੇਣੁਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਅਵਿਰੋਧੋ ਭਵਾਬ੍ਧੌ ਚ ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਵੇ।
ਅਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵਿਰੋਧੋ ਵੈ ਦਾਰੁਣੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਃ ਸਹ
ਕਠੋਰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਆਲੋਚ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਭृਗੁਣਾ ਦਿਵ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਭ੍ਰਿਗੂ ਜੀ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ,
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕਾਨ੍ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ।
ਵਹ੍ਨਿਂ ਦਦੌ ਚਿਤਾਯਾਂ ਚ ਸ ਰਾਮੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ
ਰਾਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਰੱਖੀ।
ਰਾਮ ਰਾਮੇਤਿ ਰਾਮੇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ੍ਯ ਸਾ ਸਤੀ
‘ਰਾਮਾ, ਰਾਮਾ’ ਦੇ ਅਖਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਤੀ ਵਹੁਟੀ ਬੋਲੀ।
ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਨਾਮ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਤ੍ਰਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਹਰੇਸ਼੍ਚਰਾਃ
ਪਤੀ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰੇ ਦੇ ਸੇਵਕ ਉਥੇ ਆ ਗਏ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਧਾਰਿਣੋ ਵਨਮਾਲਿਨਃ
ਉਹ ਸਾਂਪ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਤੇ ਕਮਲ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਾਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਰਥੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੇਣੁਕਾਂ ਤਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਦਮ੍
ਰੇਣੁਕਾ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜਾ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤੌ ਦਮ੍ਪਤੀ ਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਤਸ੍ਥਤੁਰ੍ਹਰਿਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਅਥ ਰਾਮੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ਼੍ਚ ਭृਗੁਣਾ ਸਹ ਨਾਰਦ
ਫਿਰ ਰਾਮਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ,
ਗੋਭੂਹਿਰਣ੍ਯਵਾਸਾਂਸਿ ਦਿਵ੍ਯਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍
ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਸੋਨਾ, ਕਪੜੇ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਦਿਵਿਆ ਸੇਜ—
ਰਤ੍ਨਦੀਪਂ ਰੌਪ੍ਯਸ਼ੈਲਂ ਸੁਵਰ੍ਣਾਸਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਤਨ ਦੀ ਦੀਵਾ, ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਹਾੜ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਿੰਘਾਸਨ—
ਛਤ੍ਰਂ ਚ ਪਾਦੁਕੇ ਚੈਵ ਫਲਂ ਮਾਲ੍ਯਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਧਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਜਗਾਮ ਸਃ
ਛਤਰੀ, ਪਉੜੀਆਂ, ਫਲ, ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਹਾਰ—ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸ ਸ਼ਾਤਕੁਮ੍ਭਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਲੋਕ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਖਰੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਸਿਦ੍ਧੈਸ੍ਤਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣੈਰ੍ऋषੀਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਉਹ ਉੱਚੇ ਯੋਗੀਆਂ, ਤਪਸਵੀ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਤਪ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਂਗੀਤਮੁਪਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਂ ਗੀਯਮਾਨਂ ਚ ਗਾਯਕੈਃ
ਉਹ ਗੀਤਕਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਗੀਤ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਪਸਾਂ ਫਲਦਾਤਾਰਂ ਦਾਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਦਾਮ੍
ਉਹ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਬਖ਼ਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।