ਵਿਸ਼ੇषੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਤੀਰ੍ਥੇ ਵਾऽਨ੍ਯਤ੍ਰ ਨਾਰਦ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਤੀਰਥ ਤੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ।
ਤਯੋਃ ਪਾਤੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹਤਿ ਪ੍ਰਲਯਂ ਸਤਿ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਦੇ ਪਤਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਉਹ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤੀਰ੍ਥੇ ਜ੍ਞਾਨਮृਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਯਾਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਤੀਰਥ ਤੇ ਮਿਲਿਆ ਗਿਆ ਗਿਆਨ-ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰੇਣੁਕਾਂ ਤਤ੍ਰ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਮੁਵਾਚ ਹ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰੇਣੁਕਾ ਨੂੰ ਉਥੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਜਾਮਦਗਨਯ ਨੂੰ ਵੀ ਕਿਹਾ।
ਏਹਿ ਵਤ੍ਸ ਮਹਾਭਾਗ ਤ੍ਯਜ ਸ਼ੋਕਮਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਆ ਜਾ, ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਦੁੱਖ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਛੱਡ ਦੇ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਂ ਚ ਨੂਤਨਂ ਪਰਿਧਾਪਯ
ਨਵੇਂ ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਯਜਨੋਪਵੀਤ ਪਹਿਨ ਲੈ।
ਅਰਣੀਸਂਭਵਾਗ੍ਨਿਂ ਚ ਗृਹਾਣ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਅਰਣੀ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਲੈ।
ਗਯਾਦੀਨਿ ਚ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਯੇ ਚ ਪੁਣ੍ਯਾਃ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਾਃ
ਗਯਾ ਆਦਿ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ।
ਕੌਸ਼ਿਕੀਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਭਾਗਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਅਤੇ ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਨਦੀਆਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪੁष੍ਪਭਦ੍ਰਾਂ ਚ ਭਦ੍ਰਾਂ ਚ ਨਰ੍ਮਦਾਂ ਚ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਪੁਸ਼ਪਭਦਰਾ, ਭਦਰਾ, ਨਰਮਦਾ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀਆਂ।
ਰੈਵਤਂ ਚ ਵਰਾਹਂ ਚ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍
ਰੈਵਤ, ਵਰਾਹ, ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲ ਅਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ।
ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਚ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਵਨਮ੍
ਵਾਰਾਣਸੀ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦਾ ਜੰਗਲ।
ਚਨ੍ਦਨਾਗਰੁਕਸ੍ਤੂਰੀਸੁਗਨ੍ਧਿਕੁਸੁਮਂ ਤਥਾ
ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਕਸਤੂਰੀ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ ਵੀ।
ਕਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ਿਨਾਸਿਕਾਸ੍ਯੇ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਲਾਕਾਂ ਚ ਹਿਰਣ੍ਮਯੀਮ੍
ਕੰਨ, ਅੱਖ, ਨੱਕ ਤੇ ਮੂੰਹ ਲਈ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸਲਾਖਾ।
ਸਤਿਲਂ ਤਾਮ੍ਰਪਾਤ੍ਰਂ ਚ ਧੇਨੁਂ ਚ ਰਜਤਂ ਤਥਾ
ਤਿਲ, ਤਾਮਬੇ ਦਾ ਭਾਂਡਾ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਵੀ।
ੴ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਜਾਨਤਾ ਵਾऽਪ੍ਯਜਾਨਤਾ
‘ਓਂ’ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਚਾਹੇ ਜਾਣ-ਬੂਝ ਕੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ, ਕੋਈ ਮੰਦ ਕਰਮ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਲੋਭਮੋਹਸਮਾਵृਤਮ੍
ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੋਭ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕਰਮ।
ਇਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਪਠਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਇਹ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਅਤੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਕੇ, ਹੇ ਪੁੱਤ।
ੴ ਅਸ੍ਮਤ੍ਕੁਲੇ ਤ੍ਵਂ ਜਾਤੋऽਸਿ ਤ੍ਵਦੀਯੋ ਜਾਯਤਾਂ ਪੁਨਃ
ਓਂ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਘਰੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲਵੇ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਦੇਹਿ ਸ਼ਿਰਃਸ੍ਥਾਨੇ ਹੇ ਭृਗੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ
ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਿਰ ਦੇ ਥਾਂ ਰੱਖੋ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ।
ਅਥ ਪੁਤ੍ਰਂ ਰੇਣੁਕਾ ਸਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਫਿਰ ਰੇਣੁਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਅਵਿਰੋਧੋ ਭਵਾਬ੍ਧੌ ਚ ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਵੇ।
ਅਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵਿਰੋਧੋ ਵੈ ਦਾਰੁਣੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਃ ਸਹ
ਕਠੋਰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਆਲੋਚ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਭृਗੁਣਾ ਦਿਵ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਭ੍ਰਿਗੂ ਜੀ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ,
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕਾਨ੍ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ।
ਵਹ੍ਨਿਂ ਦਦੌ ਚਿਤਾਯਾਂ ਚ ਸ ਰਾਮੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ
ਰਾਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਰੱਖੀ।
ਰਾਮ ਰਾਮੇਤਿ ਰਾਮੇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ੍ਯ ਸਾ ਸਤੀ
‘ਰਾਮਾ, ਰਾਮਾ’ ਦੇ ਅਖਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਤੀ ਵਹੁਟੀ ਬੋਲੀ।
ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਨਾਮ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਤ੍ਰਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਹਰੇਸ਼੍ਚਰਾਃ
ਪਤੀ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰੇ ਦੇ ਸੇਵਕ ਉਥੇ ਆ ਗਏ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਧਾਰਿਣੋ ਵਨਮਾਲਿਨਃ
ਉਹ ਸਾਂਪ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਤੇ ਕਮਲ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਾਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਰਥੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੇਣੁਕਾਂ ਤਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਦਮ੍
ਰੇਣੁਕਾ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜਾ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ।