ਮੁਕੁਟਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੇਣ ਚ੍ਛਤ੍ਰਂ ਸਨ੍ਨਾਹਮੇਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਰਾਜਮੁਕੁਟ, ਛਤਰੀ ਤੇ ਬਕਤਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਮੁਨਿਸ੍ਤਤ੍ਸਚਿਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਾਗਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣੈਵ ਲੀਲਯਾ
ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਨਾਗ-ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।
ਮੁਨਿਸ੍ਤਂ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣੈਵ ਲੀਲਯਾ
ਮੁਨੀ ਨੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ, ਬੜੀ ਸੌਖੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਨृਪਂ ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਮੋਚਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਮੁਨੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾ ਕੇ, ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜਾ ਕੋਪਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਸ਼ੂਲਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਰਣਸ੍ਥਲਮ੍
ਇਸੇ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਮੁਨਿਰ੍ਨਨਾਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਸ਼੍ਚ ਰਣਸ੍ਥਲੇ
ਮੁਨੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਮੁਨਿਰ੍ਯਯੌ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਚ ਸ੍ਵ ਲੋਕਂ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ
ਮੁਨੀ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਕਮਲੋਂ ਜੰਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਜਮਦਗ੍ਨ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪੁਨਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਮਦਗਨੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਮੁੜ ਆਇਆ।
ਰਥਾਨਾਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਰਥਿਨਾਂ ਦਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਕਮ੍
ਉਥੇ ਚਾਰ ਲੱਖ ਰਥ ਤੇ ਦਸ ਲੱਖ ਰਥੀ ਸਨ।
ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜੇ ਸਨ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਤੋ ਵੇष੍ਟਯਾਮਾਸ ਜਮਦਗ੍ਨ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਮੁਦਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਮਦਗਨੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸੈਨ੍ਯਸ਼ਬ੍ਦੈਰ੍ਵਾਦ੍ਯਸ਼ਬ੍ਦੈਰ੍ਮਹਾਕੋਲਾਹਲੈਰ੍ਮੁਨੇ
ਸੈਨਾ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ-ਗੁਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਕੁਟੀਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਬਲਵਾਨ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕਪਿਲਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਜੋ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਉਹ ਕੁਟੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਃ
ਮੁਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਫੜ ਕੇ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਆਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਾਞ੍ਜਨਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਚ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿਵਾਈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ।
ਨਿਰ੍ਮਮੇ ਸ਼ਰਜਾਲਂ ਚ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਮੁਨੀ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਅਪਰਂ ਸ਼ਰਜਾਲਂ ਚ ਨਿਰ੍ਮਮੇ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਵੀ ਬਣਾਇਆ।
ਮੁਨਿਨਾ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਂ ਸਮਾਵृਤਮ੍
ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਰਾਜਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਵਰੁਹ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਪੁਰਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਦੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਨਤ੍ਵਾऽऽਰੁਰੋਹ ਯਾਨਂ ਸ ਮੁਨੇਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ਿषਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਲੈ ਕੇ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਸਵਾਰੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਨृਪੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਿਚ੍ਛਿਦੇ ਲੀਲਯਾ ਨृਪਃ
ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਕ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੋਵੇਂ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ੂਲਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਨृਪਤਿਸ੍ਤਞ੍ਜਘਾਨ ਤਦਾ ਮੁਨਿਃ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਇਕ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਮਾਰ ਕੇ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੌਘੈਰ੍ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਖਣ੍ਡਂ ਖਣ੍ਡਂ ਚਕਾਰ ਚ ਸਃ
ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਅਜਿਹੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਮਾਰੀ, ਜੋ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਜृਮ੍ਭਣਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮੁਨਿਨਾ ਤੇ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਜृਮ੍ਭਿਤਾਃ
ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਜੰਭਣ ਵਾਲੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜੰਭਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਰਾਜਾਨਂ ਨਿਦ੍ਰਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨ ਜਘਾਨ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ ਬੋਧਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਰਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਜਦ ਰਿਸ਼ੀਵਰ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਸਨੂੰ ਜਗਾ ਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਮੁੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਜਾ ਚੇਤਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਾਰਦ
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ ਕਪਿਲਾ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਚ ਰਣਾਜਿਰਾਤ੍
ਕਪਿਲਾ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਮੁਨੌ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਨृਪਸ੍ਯ ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਦੋਵੇਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ।