ਮੁਨਿਃ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ਿषਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਂ ਤ੍ਵਾਲਿਲਿਙ੍ਗ ਸਃ
ਮੁਨੀ ਨੇ ਚੰਗੀਆਂ ਦੂਆਵਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਨਵਨੀਤਂ ਹਿ ਹृਦਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਤੁ ਸਨ੍ਤਤਮ੍ ਉਵਾਚ ਤਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਗृਹਂ ਗਚ੍ਛ ਧਰਾਧਿਪ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੇਂ ਮੱਖਣ ਵਰਗੇ ਨਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ।"
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮਵੈਵਰ੍ਤ੍ਤੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਤृਤੀਯੇ ਗਣਪਤਿਖਣ੍ਡੇ ਨਾਰਦਨਾਰਾਯਣਸਂਵਾਦੇ ਜਮਦਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਯੁਦ੍ਧਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਪੁਰਾਣ 'ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ' ਦੇ ਤੀਜੇ ਭਾਗ, ਗਣਪਤੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਦ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ, 'ਜਮਦਗਨੀ ਤੇ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦਾ ਵਰਣਨ' ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਪਚਵੀੰ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਹਿਤਂ ਸਤ੍ਯਂ ਨੀਤਿਸਾਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਤੁਸੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਲੇ, ਸੱਚੇ ਤੇ ਨੈਤਿਕਤਾ ਦੇ ਮੂਲ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ।"
ਮੁਨਿਰੁਵਾਚ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਤ੍ਸ੍ਥਿਰਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸ੍ਥਿਤੇ ਧਰ੍ਮੇ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਪੱਕਾ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।"
ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਰਾਹਾਰਂ ਸਮਾਨੀਯ ਗृਹਂ ਨृਪ । ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਮੂਰ੍ਛਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਦਰੇਣੁਂ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ਿषਮ੍
ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਭੁੱਖਾ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਆਇਆ ਸੀ; ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਤੈਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਦੁਆਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਨृਪਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਮ੍
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ।
ਮੁਨਿਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਸਨ੍ਨਾਹਂ ਤਂ ਯੋਦ੍ਧੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਮਾਨ ਪਾ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ।
ਕਪਿਲਾਦਤ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਕਾਰ ਤਮ੍
ਕਪਿਲ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਚੇਤਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜਾ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ
ਫੇਰ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ—
ਆਗ੍ਨੇਯਂ ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਨृਪਪੁਂਗਵਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ।
ਨृਪੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਾਰੁਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਮਰੇ ਮੁਨੌ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੁਨੀ ਉੱਤੇ ਵਰੁਣ ਅਸਤਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਵਾਯਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਮਰੇ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜੇ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਾਯੂ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਨਾਗਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਰਣਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜੇ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਨਾਗ ਅਸਤਰ ਵੀ ਸੁੱਟਿਆ।
ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਸ਼ਤਸੂਰ੍ਯ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦਾ ਮਹਾਨ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ, ਜੋ ਸੌ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਵੈष੍ਣਵਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਤ੍ਰਿਲੋਕਵ੍ਯਾਪਕੇਨ ਚ
ਫਿਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ, ਦਿਵਿਆ ਵੈਸ਼ਨਵ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ।
ਮੁਨਿਰ੍ਨਾਰਾਯਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਮੁਨੀ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਭ੍ਰਮਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਦੀਪ੍ਤ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਉਹ ਅਸਤਰ ਉੱਤੇ ਚੱਕਰ ਲਾ ਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਦੱਸਾਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਿਆ।
ਜृਮ੍ਭਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਸ ਮੁਨਿਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਰਣਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿ
ਮੁਨੀ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਜ੍ਰੰਭਣ ਅਸਤਰ ਵੀ ਛੱਡਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨृਪਂ ਨਿਦ੍ਰਿਤਂ ਤਂ ਚਾਰ੍ਦ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਅਰਧਚੰਦ੍ਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ—
ਮੁਕੁਟਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੇਣ ਚ੍ਛਤ੍ਰਂ ਸਨ੍ਨਾਹਮੇਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਰਾਜਮੁਕੁਟ, ਛਤਰੀ ਤੇ ਬਕਤਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਮੁਨਿਸ੍ਤਤ੍ਸਚਿਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਾਗਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣੈਵ ਲੀਲਯਾ
ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਨਾਗ-ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।
ਮੁਨਿਸ੍ਤਂ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣੈਵ ਲੀਲਯਾ
ਮੁਨੀ ਨੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ, ਬੜੀ ਸੌਖੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਨृਪਂ ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਮੋਚਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਮੁਨੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾ ਕੇ, ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜਾ ਕੋਪਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਸ਼ੂਲਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਰਣਸ੍ਥਲਮ੍
ਇਸੇ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਮੁਨਿਰ੍ਨਨਾਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਸ਼੍ਚ ਰਣਸ੍ਥਲੇ
ਮੁਨੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਮੁਨਿਰ੍ਯਯੌ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਚ ਸ੍ਵ ਲੋਕਂ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ
ਮੁਨੀ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਕਮਲੋਂ ਜੰਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਜਮਦਗ੍ਨ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪੁਨਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਮਦਗਨੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਮੁੜ ਆਇਆ।
ਰਥਾਨਾਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਰਥਿਨਾਂ ਦਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਕਮ੍
ਉਥੇ ਚਾਰ ਲੱਖ ਰਥ ਤੇ ਦਸ ਲੱਖ ਰਥੀ ਸਨ।