ਨृਪਾਜ੍ਞਯਾ ਚ ਸਚਿਵਃ ਸਰ੍ਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨੇਰ੍ਗृਹੇ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਮুনি ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ,
ਸਚਿਵ ਉਵਾਚ ਵਹ੍ਨਿਕੁਣ੍ਡਂ ਯਜ੍ਞਕਾष੍ਠਕੁਸ਼ਪੁष੍ਪਫਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਅੱਗ ਦਾ ਕੁੰਡ, ਯਜਨ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ,'
ਕृष੍ਣਚਰ੍ਮਸ੍ਰੁਵਸ੍ਰੁਗ੍ਭਿਃ ਸ਼ਿष੍ਯਸਂਘੈਸ਼੍ਚ ਸਂਕੁਲਮ੍
ਕਾਲੇ ਹਿਰਨ ਦੀ ਖਾਲ ਤੇ ਚਮਚਿਆਂ ਨਾਲ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ,
ਵृਕ੍ਸ਼ਚਰ੍ਮਪਰੀਧਾਨਾ ਦृष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਟਾਧਰਾਃ
ਸਭ ਜੱਟਾਂ ਵਾਲੇ, ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਲ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ,
ਚਾਰ੍ਵਂਗੀ ਰੁਦ੍ਰਵਰ੍ਣਾਭਾ ਰਕ੍ਤਪਙ੍ਕਜਲੋਚਨਾ
ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਰੁਦਰ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਲਾਲ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ,
ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਦ੍ਗੁਣਾਧਾਰਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਿਵ ਹਰਿਪ੍ਰਿਯਾ
ਸਭ ਦੌਲਤ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਹਰਿ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੋਵੇ,
ਮੁਨਿਂ ਯਯਾਚੇ ਤਾਂ ਧੇਨੁਂ ਨਿਬਦ੍ਧਃ ਕਾਲਪਾਸ਼ਤਃ
ਕਾਲ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮুনি ਤੋਂ ਉਹ ਗਾਂ ਮੰਗੀ,
ਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ਦੈਵਾਦ੍ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਯਾਚਤ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜਾ, ਦਿਵਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮUNI ਨੂੰ ਮੰਗਿਆ.
ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਪਾਪਰੂਪਂ ਭਯਾਵਹਮ੍
ਪਾਪ ਤੋਂ ਐਸਾ ਕਰਮ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਾਪੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਤੇ ਡਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਾਦ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਨਰਕਂ ਕੁਤ੍ਸਿਤਂ ਜਨ੍ਮ ਜੀਵਿਨਾਮ੍
ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਨਰਕ ਦੇ ਦੁੱਖ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਕੰਮਾ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਤਤਂ ਕਰ੍ਮਣਃ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਾ ਮਾਤਾ ਸ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਕਾਰਯੇਤ੍ਤੁ ਯਃ
ਉਹ ਮਾਂ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਉ ਹੈ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤਵੈਦ੍ਯਸ੍ਤਂ ਨਿਹਨ੍ਤਿ ਕृष੍ਣਭਕ੍ਤਿਰਸਾਯਨਾਤ੍
ਭਗਤ ਡਾਕਟਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਭਗਤੀ ਦੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਰੋਗ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿਤੁष੍ਟਾ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀ ਭਕ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਬੁਦ੍ਧਿਦਾਯਿਨੀ
ਜਗਤ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਜਦ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮਾਯਾਂ ਤਸ੍ਮੈ ਮੋਹਯਿਤੁਂ ਨ ਵਿਵੇਕਂ ਕਦਾਚਨ
ਉਹ ਭਗਤ ਨੂੰ ਕਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਸੂਝ ਕਦੇ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਰਾਜੋਵਾਚ ਮਹ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਾਯ ਭਕ੍ਤੇਸ਼ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਕ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ—
ਯੁष੍ਮਦ੍ਵਿਧਾਨਾਂ ਦਾਤॄਣਾਮਦੇਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭਾਰਤੇ
ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਦਾਤਿਆਂ ਲਈ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵੀ ਅਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ।
ਭ੍ਰੂਭਂਗਲੀਲਾਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤਪੋਰਾਸ਼ੇ ਤਪੋਧਨ
ਸਿਰਫ ਭੌਹਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਹੀ, ਹੇ ਤਪ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਹੇ ਤਪ ਵਾਲੇ—
ਮੁਨਿਰੁਵਾਚ ਦਾਨਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਿਪ੍ਰੋऽਹਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਯ ਕਥਂ ਨृਪ
ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜੇ, ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਕृष੍ਣੇਨ ਦਤ੍ਤਾ ਗੋਲੋਕੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਇਹ ਦਿਤੀ ਸੀ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਭृਗਵੇ ਦਤ੍ਤਾ ਪ੍ਰਿਯਪੁਤ੍ਰਾਯ ਭੂਮਿਪ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ—
ਗੋਲੋਕਜਾ ਕਾਮਧੇਨੁਰ੍ਦੁਰ੍ਲਭਾ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ
ਗੋਲੋਕ ਵਿਚੋਂ ਜੰਮੀ ਕਾਮਧੇਨੁ ਗਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ।
ਨਾਹਂ ਰੇ ਹਾਲਿਕੋ ਮੂਢਸ੍ਤੁਤ੍ਯਾ ਨੋਤ੍ਥਾਪਿਤੋ ਬੁਧਃ
ਮੈਂ, ਹੇ ਮੂਰਖ ਹਾਲੀ, ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਮੂਰਖ ਨਹੀਂ ਜੋ ਸਿਰਫ ਤਾਰੀਫ਼ ਨਾਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇ।
ਗृਹਂ ਗਚ੍ਛ ਗृਹਂ ਗਚ੍ਛ ਮੇ ਕੋਪਂ ਨੈਵ ਵਰ੍ਦ੍ਧਯ
ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ, ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ; ਮੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਵਧਾ।
ਮੁਨੇਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੁਕੋਪ ਸ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਮੁਨੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਸੈਨ੍ਯਸਕਾਸ਼ਂ ਸ ਕੋਪਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਿਤਾਧਰਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਫੌਜੀਆਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਹੋਠ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕਪਿਲਾਸਨ੍ਨਿਧਿਂ ਗਤ੍ਵਾ ਰੁਰੋਦ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ
ਕਪਿਲ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਰੋ ਪਿਆ।
ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਰਭਿਸ੍ਤਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਰੋਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸੁਰਭਿਰੁਵਾਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਪਾਲਯਿਤਾ ਦਾਤਾ ਸ੍ਵਵਸ੍ਤੂਨਾਂ ਚ ਸਨ੍ਤਤਮ੍
ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦਾਤਾ ਆਪ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਚੇਨ੍ਨृਪੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਾਂ ਦਦਾਸਿ ਤਪੋਧਨ
ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ।