ਰਾਜਭੋਜਨਯੋਗ੍ਯਾਰ੍ਹਂ ਯਦ੍ਯਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਾਚਸੇ
ਜੋ ਵੀ ਵਸਤੂਆਂ ਤੁਸੀਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਭੋਜਨ ਲਈ ਯੋਗ ਦਿੰਦੇ ਹੋ,
ਸੌਵਰ੍ਣਾਨਿ ਚ ਰੌਪ੍ਯਾਣਿ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਬਰਤਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪਾਤਰ,
ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਾਦੁਪੂਰ੍ਣਾਨਿ ਪ੍ਰਦਦੌ ਮੁਨਯੇ ਚ ਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਮুনি ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਪਕਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਬਰਤਨ ਦਿੱਤੇ,
ਪਨਸਾਮ੍ਰਸ਼੍ਰੀਫਲਾਨਿ ਨਾਰਿਕੇਲਾਦਿਕਾਨਿ ਚ
ਫਣਸ, ਆਮ, ਬੇਲ, ਨਾਰੀਅਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਫਲ,
ਯਵਗੋਧੂਮਚੂਰ੍ਣਾਨਾਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਜੌ ਤੇ ਗੇਹੂੰ ਦੇ ਆਟੇ ਨਾਲ ਬਣੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਕਵਾਨ,
ਦੁਗ੍ਧਾਨਾਂ ਚ ਘृਤਾਨਾਂ ਚ ਨਦੀਰ੍ਦਧ੍ਨਾਂ ਦਦੌ ਮੁਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੁੱਧ, ਘੀ ਤੇ ਦਹੀਂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ,
ਪृਥੁਕਾਨਾਂ ਸੁਸ਼ਾਲੀਨਾਂ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ਪ੍ਰਦਦੌ ਮੁਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕੀਆਂ ਚਿੜੀਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ,
ਨृਪਯੋਗ੍ਯਂ ਕੌਤੁਕਾਚ੍ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਭੂषਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਸੁੰਦਰ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੇ,
ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਰਾਜਾਨਂ ਸਸੈਨ੍ਯਮਪਿ ਲੀਲਯਾ ਜਗਾਮ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਰਾਜਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਤ੍ਰਾਣ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਰਤਨ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ,
ਰਾਜੋਵਾਚ ਮਮਾਸਾਧ੍ਯਾਨਿ ਸਹਸਾ ਕ੍ਵਾਗਤਾਨ੍ਯਵਲੋਕਯ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੋ ਪਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ, ਉਹ ਵਸਤੂਆਂ ਅਚਾਨਕ ਕਿੱਥੋਂ ਆ ਗਈਆਂ? ਵੇਖੋ!'
ਨृਪਾਜ੍ਞਯਾ ਚ ਸਚਿਵਃ ਸਰ੍ਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨੇਰ੍ਗृਹੇ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਮুনি ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ,
ਸਚਿਵ ਉਵਾਚ ਵਹ੍ਨਿਕੁਣ੍ਡਂ ਯਜ੍ਞਕਾष੍ਠਕੁਸ਼ਪੁष੍ਪਫਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਅੱਗ ਦਾ ਕੁੰਡ, ਯਜਨ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ,'
ਕृष੍ਣਚਰ੍ਮਸ੍ਰੁਵਸ੍ਰੁਗ੍ਭਿਃ ਸ਼ਿष੍ਯਸਂਘੈਸ਼੍ਚ ਸਂਕੁਲਮ੍
ਕਾਲੇ ਹਿਰਨ ਦੀ ਖਾਲ ਤੇ ਚਮਚਿਆਂ ਨਾਲ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ,
ਵृਕ੍ਸ਼ਚਰ੍ਮਪਰੀਧਾਨਾ ਦृष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਟਾਧਰਾਃ
ਸਭ ਜੱਟਾਂ ਵਾਲੇ, ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਲ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ,
ਚਾਰ੍ਵਂਗੀ ਰੁਦ੍ਰਵਰ੍ਣਾਭਾ ਰਕ੍ਤਪਙ੍ਕਜਲੋਚਨਾ
ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਰੁਦਰ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਲਾਲ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ,
ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਦ੍ਗੁਣਾਧਾਰਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਿਵ ਹਰਿਪ੍ਰਿਯਾ
ਸਭ ਦੌਲਤ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਹਰਿ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੋਵੇ,
ਮੁਨਿਂ ਯਯਾਚੇ ਤਾਂ ਧੇਨੁਂ ਨਿਬਦ੍ਧਃ ਕਾਲਪਾਸ਼ਤਃ
ਕਾਲ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮুনি ਤੋਂ ਉਹ ਗਾਂ ਮੰਗੀ,
ਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ਦੈਵਾਦ੍ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਯਾਚਤ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜਾ, ਦਿਵਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮUNI ਨੂੰ ਮੰਗਿਆ.
ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਪਾਪਰੂਪਂ ਭਯਾਵਹਮ੍
ਪਾਪ ਤੋਂ ਐਸਾ ਕਰਮ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਾਪੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਤੇ ਡਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਾਦ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਨਰਕਂ ਕੁਤ੍ਸਿਤਂ ਜਨ੍ਮ ਜੀਵਿਨਾਮ੍
ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਨਰਕ ਦੇ ਦੁੱਖ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਕੰਮਾ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਤਤਂ ਕਰ੍ਮਣਃ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਾ ਮਾਤਾ ਸ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਕਾਰਯੇਤ੍ਤੁ ਯਃ
ਉਹ ਮਾਂ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਉ ਹੈ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤਵੈਦ੍ਯਸ੍ਤਂ ਨਿਹਨ੍ਤਿ ਕृष੍ਣਭਕ੍ਤਿਰਸਾਯਨਾਤ੍
ਭਗਤ ਡਾਕਟਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਭਗਤੀ ਦੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਰੋਗ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿਤੁष੍ਟਾ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀ ਭਕ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਬੁਦ੍ਧਿਦਾਯਿਨੀ
ਜਗਤ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਜਦ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮਾਯਾਂ ਤਸ੍ਮੈ ਮੋਹਯਿਤੁਂ ਨ ਵਿਵੇਕਂ ਕਦਾਚਨ
ਉਹ ਭਗਤ ਨੂੰ ਕਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਸੂਝ ਕਦੇ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਰਾਜੋਵਾਚ ਮਹ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਾਯ ਭਕ੍ਤੇਸ਼ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਕ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ—
ਯੁष੍ਮਦ੍ਵਿਧਾਨਾਂ ਦਾਤॄਣਾਮਦੇਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭਾਰਤੇ
ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਦਾਤਿਆਂ ਲਈ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵੀ ਅਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ।
ਭ੍ਰੂਭਂਗਲੀਲਾਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤਪੋਰਾਸ਼ੇ ਤਪੋਧਨ
ਸਿਰਫ ਭੌਹਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਹੀ, ਹੇ ਤਪ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਹੇ ਤਪ ਵਾਲੇ—
ਮੁਨਿਰੁਵਾਚ ਦਾਨਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਿਪ੍ਰੋऽਹਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਯ ਕਥਂ ਨृਪ
ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜੇ, ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਕृष੍ਣੇਨ ਦਤ੍ਤਾ ਗੋਲੋਕੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਇਹ ਦਿਤੀ ਸੀ—