ਯਾਵਤ੍ਤਡਾਗੇ ਤੋਯਾਨਿ ਤਾਵਦ੍ਯਾਦਾਂਸਿ ਤੇषੁ ਚ
ਜਿਵੇਂ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਜੀਵ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰੋऽਸਿ ਕਾਮਿਨੀਨਾਂ ਚ ਵਾਞ੍ਛਿਤਃ
ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਯੁਵਾਨਂ ਰਸਿਕਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸੁਵੇषਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਜਵਾਨ, ਰਸਿਕ, ਠੰਢੇ ਸੁਭਾਉ ਵਾਲਾ, ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਪਿਆਰਾ—
ਦੁਸ਼੍ਸ਼ੀਲਂ ਰੋਗਿਣਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਰਤਿਸ਼ਕ੍ਤਿਵਿਯੋਜਿਤਮ੍
ਨਾ ਮਾੜਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਬੀਮਾਰ, ਨਾ ਬੁੱਢਾ, ਨਾ ਕਾਮ-ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਹੋਇਆ—
ਕਾ ਮੂਢਾ ਨ ਚ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾਮੇਵਂ ਗੁਣਸਾਗਰਮ੍
ਇੰਨੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਮੂਰਖ ਔਰਤ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਸਾ ਚ ਤਂ ਪਪੌ ਵਕ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ ਉਸਨੂੰ ਤਿਰਛੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭਾਵਂ ਸ੍ਮਰਾਰ੍ਤ੍ਤਾਯਾਃ ਸ੍ਮਰਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਉਹ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ-ਵਿਆਕੁਲ ਔਰਤ ਦੇ ਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ-ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ,
ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਰਹਸਿ ਪ੍ਰੌਢਾਂ ਨਗ੍ਨਾਂ ਚ ਸੁਭਗਾਂ ਵਰਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ, ਪੱਕੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ, ਨੰਗੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਾਦ੍ਵਿਪਰੀਤਾਦਿਕਾਨ੍ਮੁਨੇ
ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ-ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ, ਉਲਟ-ਪਲਟ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਹੇ ਮੁਨੀ,
ਤੌ ਕਾਮਾਹਿਤਚਿਤ੍ਤੌ ਨੋ ਬੁਬੁਧਾਤੇ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕਾਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਦਾ ਹੋਸ਼ ਨਾ ਰਿਹਾ।
ਸ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਲੇ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਤਯਾ ਸਹ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੇਡ ਕੀਤੀ।
ਸ ਚਕਾਰ ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਂ ਤਯਾ ਸਹ ਮੁਦਾ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਸਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਖੇਡ ਕੀਤੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤੇਨ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ
ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ੍ਤਬ੍ਧਮਾਨਸਃ
ਉਸਨੂੰ ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਮਨ ਠਹਿਰ ਗਿਆ।
ਪਾਰਿਜਾਤਪ੍ਰਸੂਨਂ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਨਾਰਾਯਣੇਨ ਵੈ
ਉਹ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਦਾ ਫੁੱਲ ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ,
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਂ ਮਹਾਭਾਗਸ੍ਤਮੁਵਾਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ
ਫੁੱਲ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਇਆਲੂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਉਵਾਚ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨੀਦਂ ਯਸ੍ਯ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਜਯਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਇਹ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿੱਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਪੁਰਃਪੂਜਾ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦੇਵਾਨਾਮਗ੍ਰਣੀਰ੍ਭਵੇਤ੍। ਤਚ੍ਛਾਯੇਵ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਨ ਜਹਾਤਿ ਕਦਾऽਪਿ ਤਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਨ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਯੋऽਹਂਕਾਰੇਣ ਪਾਮਰਃ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਕਰਾਂਸ਼ਸ਼੍ਚ ਹ੍ਯਗਮਚ੍ਛਂਕਰਾਲਯਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਪਰ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਕੰਮਾ ਹੈ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਸ ਰਮ੍ਭਾਂਤਿਕੇ ਤਿष੍ਠਂਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਗਜਮਸ੍ਤਕੇ
ਰੰਭਾ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀ ਯੋਗ੍ਯਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਨਾਪਰਂ ਚਞ੍ਚਲਾऽਧਮਾ
ਉਹ ਵੈਸ਼ਿਆ, ਜੋ ਢੁਕਵਾਂ ਮਰਦ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਚਲਾਕ ਤੇ ਨੀਚ ਸੀ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਰਣ੍ਯਂ ਤਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਹ ਰੱਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਾऽਤੋ ਬਭੂਵ ਵਸ਼ਗਾ ਯੋषਿਜ੍ਜਾਤਿਃ ਸੁਖਾਰ੍ਥਿਨੀ
ਫਿਰ ਉਹ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਈ; ਖੁਸ਼ੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਜਾਤਿ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ।
ਹਰਿਸ੍ਤਨ੍ਮਸ੍ਤਕਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਬਾਲਕੇ ਗਜਾਸ੍ਯਯੋਜਨਾਯਾਸ਼੍ਚ ਕਾਰਣਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਉਹ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਕੇ, ਲੜਕੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਿਰ ਜੋੜਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਸੀ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਦ੍ਰਹਸ੍ਯਂ ਚ ਗੋਪਨੀਯਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਰਾਜ਼ ਲੁਕਿਆ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਕਥਂ ਵਾ ਪ੍ਰਾਪੁਰੇਤੇ ਤਾਂ ਕਮਲਾਂ ਜਗਤਾਂ ਪ੍ਰਸੂਮ੍
ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਕਮਲਾ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਫੁੱਲ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ?
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਭ੍ਰष੍ਟਸ਼੍ਰੀਰ੍ਦੈਨ੍ਯਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸ ਜਗਾਮਾਮਰਾਵਤੀਮ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕਿਸਮਤ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅਮਰਾਵਤੀ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨਿਰਾਨਨ੍ਦੋ ਨਿਰਾਨਨ੍ਦਾਂ ਪੁਰੀਂ ਮੁਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੀ ਉਦਾਸ ਸੀ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੂਤਮੁਖਾਜ੍ਜਗਾਮ ਗੁਰੁਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਦੂਤ ਦੀ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਨਨਾਮ ਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸੁਰੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਤਥਾ ਗੁਰੁਃ
ਉਹ ਜਾ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਵੀ।