ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਸ਼੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਰਤਿਂ ਵਰ੍ਦ੍ਧਯਨ੍ਤੀਂ ਪਦੇ ਪਦੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦੀ ਸੀ।
ਕਾਮਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪੁਰਤਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਾਰਦ
ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਰਮ੍ਭਾ ਮਹਾਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਲੋਲੁਪਾ
ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੰਭਾ ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਲਾਲਚੀ ਸੀ, ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਈ।
ਸ੍ਮੇਰਾਨਨਾ ਕਟਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਸ੍ਤਨੋਰ੍ਵੋਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਚ
ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਤਿਰਛੀ ਨਿਗਾਹ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਤਨ ਤੇ ਜੰਘਾ ਵਿਖਾ ਕੇ।
ਮਿਤਂ ਸਾਰਂ ਸੁਮਧੁਰਂ ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਕੋਮਲਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਿਠੀਆਂ, ਅਰਥਪੂਰਨ, ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀਆਂ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨਰਮ ਤੇ ਮਨਭਾਵਣ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਰਮ੍ਭੋਵਾਚ ਨਾਹਂ ਸਨ੍ਤੋषਜਨਨੀ ਧੂਰ੍ਤ੍ਤਾਨਾਂ ਦੁष੍ਟਮਿਤ੍ਰਤਾ
ਰੰਭਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਲਈ ਸੁਖ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਮਾੜੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਤਰ ਹਾਂ।
ਯਥਾ ਮਧੁਕਰੋ ਲੋਭਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪੁष੍ਪਾਸਵਂ ਲਭੇਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਮਧੁਮੱਖੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਹਰ ਫੁੱਲ ਤੋਂ ਰਸ ਲੈਂਦੀ ਹੈ,
ਤਥੈਵ ਕਾਮੁਕੀ ਲੋਕੇ ਭ੍ਰਮੇਦ੍ਭ੍ਰਮਰਵਤ੍ਸਦਾ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਕਾਮੀ ਔਰਤ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਮਧੁਮੱਖੀ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸੁਪੁਮਾਨਙ੍ਗਵਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਯਥਾ ਸ਼ਾਖਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਖਿषੁ
ਸੋਹਣਾ ਜਵਾਨ ਮਰਦ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀਆਂ ਲਈ ਟਾਹਣੀਆਂ।
ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯ੍ਯਮੁਦ੍ਧਰੇਦ੍ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਦ੍ਵਾ ਸ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਸਨੂੰ ਲੋੜ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਾਵਤ੍ਤਡਾਗੇ ਤੋਯਾਨਿ ਤਾਵਦ੍ਯਾਦਾਂਸਿ ਤੇषੁ ਚ
ਜਿਵੇਂ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਜੀਵ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰੋऽਸਿ ਕਾਮਿਨੀਨਾਂ ਚ ਵਾਞ੍ਛਿਤਃ
ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਯੁਵਾਨਂ ਰਸਿਕਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸੁਵੇषਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਜਵਾਨ, ਰਸਿਕ, ਠੰਢੇ ਸੁਭਾਉ ਵਾਲਾ, ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਪਿਆਰਾ—
ਦੁਸ਼੍ਸ਼ੀਲਂ ਰੋਗਿਣਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਰਤਿਸ਼ਕ੍ਤਿਵਿਯੋਜਿਤਮ੍
ਨਾ ਮਾੜਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਬੀਮਾਰ, ਨਾ ਬੁੱਢਾ, ਨਾ ਕਾਮ-ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਹੋਇਆ—
ਕਾ ਮੂਢਾ ਨ ਚ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾਮੇਵਂ ਗੁਣਸਾਗਰਮ੍
ਇੰਨੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਮੂਰਖ ਔਰਤ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਸਾ ਚ ਤਂ ਪਪੌ ਵਕ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ ਉਸਨੂੰ ਤਿਰਛੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭਾਵਂ ਸ੍ਮਰਾਰ੍ਤ੍ਤਾਯਾਃ ਸ੍ਮਰਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਉਹ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ-ਵਿਆਕੁਲ ਔਰਤ ਦੇ ਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ-ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ,
ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਰਹਸਿ ਪ੍ਰੌਢਾਂ ਨਗ੍ਨਾਂ ਚ ਸੁਭਗਾਂ ਵਰਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ, ਪੱਕੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ, ਨੰਗੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਾਦ੍ਵਿਪਰੀਤਾਦਿਕਾਨ੍ਮੁਨੇ
ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ-ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ, ਉਲਟ-ਪਲਟ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਹੇ ਮੁਨੀ,
ਤੌ ਕਾਮਾਹਿਤਚਿਤ੍ਤੌ ਨੋ ਬੁਬੁਧਾਤੇ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕਾਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਦਾ ਹੋਸ਼ ਨਾ ਰਿਹਾ।
ਸ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਲੇ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਤਯਾ ਸਹ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੇਡ ਕੀਤੀ।
ਸ ਚਕਾਰ ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਂ ਤਯਾ ਸਹ ਮੁਦਾ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਸਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਖੇਡ ਕੀਤੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤੇਨ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ
ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ੍ਤਬ੍ਧਮਾਨਸਃ
ਉਸਨੂੰ ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਮਨ ਠਹਿਰ ਗਿਆ।
ਪਾਰਿਜਾਤਪ੍ਰਸੂਨਂ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਨਾਰਾਯਣੇਨ ਵੈ
ਉਹ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਦਾ ਫੁੱਲ ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ,
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਂ ਮਹਾਭਾਗਸ੍ਤਮੁਵਾਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ
ਫੁੱਲ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਇਆਲੂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਉਵਾਚ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨੀਦਂ ਯਸ੍ਯ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਜਯਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਇਹ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿੱਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਪੁਰਃਪੂਜਾ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦੇਵਾਨਾਮਗ੍ਰਣੀਰ੍ਭਵੇਤ੍। ਤਚ੍ਛਾਯੇਵ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਨ ਜਹਾਤਿ ਕਦਾऽਪਿ ਤਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਨ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਯੋऽਹਂਕਾਰੇਣ ਪਾਮਰਃ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਕਰਾਂਸ਼ਸ਼੍ਚ ਹ੍ਯਗਮਚ੍ਛਂਕਰਾਲਯਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਪਰ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਕੰਮਾ ਹੈ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਸ ਰਮ੍ਭਾਂਤਿਕੇ ਤਿष੍ਠਂਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਗਜਮਸ੍ਤਕੇ
ਰੰਭਾ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।