ਕृष੍ਣਾਯਤ੍ਤਂ ਚ ਤਦ੍ਦੈਵਂ ਸ ਚ ਦੈਵਾਤ੍ਪਰਸ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਕਿਸਮਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਕਿਸਮਤ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਦੈਵਂ ਵਰ੍ਦ੍ਧਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਂ ਸ੍ਵਲੀਲਯਾ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਵਧਾ ਵੀ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਿਟਾ ਵੀ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਜਤ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਮੋਹਂ ਤ੍ਯਜਤ ਦੁਃਖਦਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੋ ਤੇ ਮੋਹ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਛੱਡੋ।
ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਜਨਨਂ ਮੋਹਜਾਲਨਿਕृਨ੍ਤਨਮ੍
ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਆਨੰਦ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੋਹ ਦੇ ਜਾਲ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕੋऽਹਂ ਭਵਾਬ੍ਧੌ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਕਾ ਵਾ ਯੂਯਂ ਮਮਾਤ੍ਮਿਕਾਃ
ਇਸ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਕੌਣ ਹੋ?
ਸਂਸ਼੍ਲੇषਂ ਵਾ ਵਿਯੋਗਂ ਵਾ ਸਰ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰਚਿਨ੍ਤਯਾ
ਮਿਲਾਪ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵਿਛੋੜਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਹੀ ਹੈ।
ਜਲਬੁਦ੍ਬੁਦਵਤ੍ਸਰ੍ਵਮਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍
ਤਿੰਨੋ ਜਗਤ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੁੱਬਲੇ ਵਾਂਗ ਅਸਥਿਰ ਹਨ।
ਸਨ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨ ਲਿਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਾਯੁਵਤ੍ਕृष੍ਣਚੇਤਸਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿਚ ਲਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵਾਂਗ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਲਗਦੇ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾ ਨਤ੍ਵਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰਪਾਰ੍षਦੈਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ ਵੇਖਿਆ।
ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਸਾਰਰਚਿਤਂ ਮਾਣਿਕ੍ਯੇਨ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ ਤੇ ਮਾਣਕਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਦਰ੍ਪਣਃ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰੈਰਤਿਦੀਪਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰਾਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਆਇਨੇ ਵਾਂਗ ਪਾਸਿਆਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ ਸੀ।
ਸ਼ਤਚਕ੍ਰਂ ਸੁਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਮਨੋਯਾਯਿ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਰਥ ਵਿਚ ਸੌ ਪਹੀਏ ਸਨ, ਉਹ ਚੌੜਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਦਾ ਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦਾ ਸੀ।
ਸਮਾਰੁਹਨ੍ਤਂ ਯਾਨਂ ਤਾ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ
ਜਦ ਉਹ ਯਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਸ੍ਵਪੁਰਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਸ੍ਤਂਭਿਤਾਸ਼੍ਚਾਤਿਸ਼ੋਕਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਗਏ।
ਕृਤ੍ਤਿਕਾ ਊਚੁਃ ਵਿਹਾਯਾਸ੍ਮਾਨ੍ਕ੍ਵ ਯਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਨਾਯਂ ਧਰ੍ਮ੍ਮਸ੍ਤਵਾਧੁਨਾ
ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਹੁਣ ਇਹ ਤੇਰਾ ਫਰਜ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।"
ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਵਰ੍ਦ੍ਧਿਤੋऽਸ੍ਮਾਭਿਃ ਪੁਤ੍ਰੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਤਃ
"ਅਸੀਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਪਾਲਿਆ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਇਹ ਸਾਡੀ ਕੁਦਰਤੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸੀ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਤਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਤਂ ਸੁਤਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਸਾਰੀਆਂ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ।
ਕੁਮਾਰੋ ਬੋਧਯਿਤ੍ਵਾ ਤਾ ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਵਚਨੇਨ ਵੈ
ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਆਤਮਕ ਬੋਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕੀਤਾ।
ਪੂਰ੍ਣਕੁਮ੍ਭਂ ਦ੍ਵਿਜਂ ਵੇਸ਼੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਦਰ੍ਪਣਮ੍
ਇੱਕ ਭਰਿਆ ਘੜਾ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੱਕ ਵੈਸ਼ਿਆ, ਚਿੱਟੇ ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦਰਪਣ,
ਵृषਂ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤੁਰਗਂ ਜ੍ਵਲਦਗ੍ਨਿਂ ਸੁਵਰ੍ਣਕਮ੍
ਇੱਕ ਬਲਦ, ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਘੋੜਾ, ਸੜਦੀ ਅੱਗ ਅਤੇ ਸੋਨਾ,
ਪਤਿਪੁਤ੍ਰਵਤੀਂ ਨਾਰੀਂ ਪ੍ਰਦੀਪਂ ਮਣਿਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਪਤੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਇੱਕ ਦੀਵਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਣਕਾ—
ਦਦਰ੍ਸ਼ੈਤਾਨਿ ਵਸ੍ਤੂਨਿ ਮਙ੍ਗਲਾਨਿ ਪੁਰੋ ਮੁਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲਮਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖੀਆਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਰਾਜਹਂਸਂ ਮਯੂਰਂ ਚ ਖਞ੍ਜਨਂ ਚ ਸ਼ੁਕਂ ਪਿਕਮ੍
ਇੱਕ ਰਾਜਹੰਸ, ਮੋਰ, ਖੰਜਨ ਪੰਛੀ, ਤੋਤਾ ਅਤੇ ਕੋਇਲ,
ਕृष੍ਣਸਾਰਂ ਚ ਸੁਰਭਿਂ ਚਮਰੀਂ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰਮ੍
ਕਾਲਾ ਹਿਰਣ, ਸੁਰਭੀ ਗਾਂ, ਚਮਰੀ ਗਾਂ ਅਤੇ ਚਿੱਟਾ ਚਾਮਰ,
ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਵਾਦ੍ਯਂ ਚਾਪ੍ਯਸ਼੍ਰੌषੀਨ੍ਮਂਗਲਧ੍ਵਨਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਮੰਗਲਮਈ ਧੁਨ ਵੀ ਸੁਣੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਙ੍ਗਲਂ ਸ ਹ੍ਯਗਮਤ੍ਤਾਤਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲਮਈ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਅਤੇ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਕੁਮਾਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕੈਲਾਸਂ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਾਕ੍ਸ਼ਯਮੂਲਕੇ
ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਕੈਲਾਸ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਅਮਰ ਬੋਹੜ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ,
ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਮਂਗਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਮੰਗਲਮਈ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਕੇ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ।
ਰਮ੍ਭਾਸ੍ਤਮ੍ਭਸਮੂਹੈਸ਼੍ਚ ਪਟ੍ਟਸੂਤ੍ਰਾਂਸ਼ੁਕੈਸ੍ਤਥਾ
ਕੇਲੇ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਰੱਸੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ,