ਯੂਯਂ ਚ ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਸਤਤਂ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹੋ।
ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਭਾਯਾਂ ਕਮ੍ਪਿਤਾਸ਼੍ਚ ਤੇ
ਈਸ਼ਵਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਉਹ ਕੰਪ ਗਏ।
ਸ਼੍ਰੀਧਰ੍ਮ ਉਵਾਚ ਮਯਾ ਜ੍ਞਾਤਮਮੋਘਂ ਤਚ੍ਛਙ੍ਕਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਕੋਪਤਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਧਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਇਹ ਅਟੱਲ ਗੱਲ ਸਮਝ ਲਈ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਰੁਵਾਚ ਅਤੀਵ ਦੁਰ੍ਵਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਬਲਾਂ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਕਸ਼ਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਇਹ ਬੜੀ ਔਖੀ ਗੱਲ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਬਲਾਂ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਰੁਵਾਚ ਦੁਰ੍ਬਲਸ੍ਯ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਕਿਂ ਯਸ਼ਃ ਕਿਂ ਚ ਪੌਰੁषਮ੍
ਅੱਗ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਨਿਰਬਲ ਨੂੰ ਕੀ ਇੱਜ਼ਤ ਜਾਂ ਕੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ?
ਵਾਯੁਰੁਵਾਚ ਅਤੀਵ ਸੁਨ੍ਦਰੋ ਵਿष੍ਣੋ ਸ੍ਵਰ੍ਣਰੇਖਾਨਦੀਤਟੇ
ਵਾਯੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਸੂਰ੍ਯ੍ਯ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰੇਰਿਤਃ ਕਾਲਚਕ੍ਰੇਣ ਨਿਸ਼ਿ ਸਂਸ੍ਥਾਤੁਮਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਸੂਰਜ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਾਲਯਂ ਵਿष੍ਣੋ ਗਚ੍ਛਨ੍ਬਦਰਿਕਾਸ਼੍ਰਮਾਤ੍
ਚੰਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬਦਰੀਕਾਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਜਲਮੁਵਾਚ ਵਰ੍ਦ੍ਧਯਾਮਾਸੁਰੀਸ਼ਸ੍ਯ ਤਂ ਤਾਃ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਾਧਿਕਪ੍ਰਭਮ੍
ਜਲ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਦੇਵੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਲਦੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਸਨ੍ਧ੍ਯੇ ਊਚਤੁਃ ਤਨ੍ਨਾਮ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇਯ ਇਤਿ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਸੰਧਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਰੱਖਿਆ।
ਰਾਤ੍ਰਿਰੁਵਾਚ ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਪ੍ਰੇਮਪਾਤ੍ਰਂ ਯਃ ਪੋष੍ਟਾ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਕਃ
ਰਾਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਿਆਰ ਦਾ ਪਾਤਰ ਹੈ, ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।
ਦਿਨਮੁਵਾਚ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਿਤਾਨਿ ਸ੍ਵਾਦੂਨਿ ਭੋਜਯਾਮਾਸੁਰੇਵ ਤਮ੍
ਦਿਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਲਾਹੀ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਸਵਾਦਿਸ਼ਟ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਵਾਈਆਂ।
ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟੋ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਾ ਦਦੌ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਵਾਸਾਂਸਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਦਿੱਤੇ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਮੇਨਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਸਰ੍ਵਯੋषਿਤਃ
ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਮੇਨਾ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ—
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰੇਰਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਦੇਵੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਃ ਪਰ੍ਵਤੈਰ੍ਮੁਨੇ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ—
ਦੂਤਾਨ੍ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਦੂਤ ਭੇਜੇ।
ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਂ ਮਹਾਕਾਲਂ ਵਜ੍ਰਦਨ੍ਤਂ ਭਗਨ੍ਦਰਮ੍
ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ, ਮਹਾਕਾਲ, ਵਜਰਦੰਤ, ਭਗੰਦਰ—
ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪਾਲਾਨਾਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਚ ਤ੍ਰਿਲਕ੍ਸ਼ਕਮ੍
ਇੱਕ ਲੱਖ ਖੇਤ੍ਰਪਾਲ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਭੂਤ—
ਕੂष੍ਮਾਣ੍ਡਾਨਾਂ ਚਤੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਤ੍ਰਿਲਕ੍ਸ਼ਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਚਾਰ ਲੱਖ ਕੂਛਮਾਂਡ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਬ੍ਰਹਮਰਾਖਸ—
ਰੁਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਭੈਰਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਿਵਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਾਨ੍
ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਭੈਰਵ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਵਰਗੇ ਬਹਾਦਰ ਹਨ,
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਿਵਦੂਤਾਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਫੜੇ ਹੋਏ,
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਕृਤ੍ਤਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਮਾਨਸਾਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪ ਗਏ।
ਕृਤ੍ਤਿਕਾ ਊਚੁਃ ਨ ਜਾਨੀਮੋ ਵਯਂ ਕਸ੍ਯ ਕਰਾਲਾਨਿ ਚ ਬਾਲਕ
ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਇਹ ਕਿਹੜੇ ਕਰੂਣ ਬੱਚੇ ਹਨ।"
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇਯ ਉਵਾਚ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯ੍ਯਃ ਕਰ੍ਮਪਾਕੋ ਮਾਤਰਃ ਕੇਨ ਵਾਰ੍ਯ੍ਯਤੇ
ਕਾਰਤਿਕੇ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਰੋਕਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਮਾਂਵੋ; ਇਹ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।"
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਸੇਨਾਨੀਰ੍ਨਨ੍ਦਿਕੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੰਦਿਕੇਸ਼ਵਰ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਨਨ੍ਦਿਕੇਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰੇषਿਤਸ੍ਯ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਹਰ੍ਤੁਃ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਚ
ਨੰਦਿਕੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗਏ,"
ਕੈਲਾਸੇ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦਯਃ
ਕੈਲਾਸ ਉੱਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਹੋਰ,
ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਕਨ੍ਯਾ ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਜਗਤਾਂ ਪਰਿਪਾਲਕਮ੍
ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਾਖਾ ਹੈ,
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਦੇਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਾਨ੍ਕ੍ਰਮੇਣਾਵਾਪ੍ਤਿਹੇਤਵੇ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ।