ਤਾਵਤ੍ਪਤ੍ਨੀ ਸੁਤਸ੍ਤਾਵਤ੍ਤਾਵਦੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਈ ਦੌਲਤ-ਇਜ਼ਤ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਉਨੀ ਹੀ ਹੁੰਦੀ,
ਕृष੍ਣੇ ਮਨਸਿ ਸਂਜਾਤੇ ਭਕ੍ਤਿਖਡ੍ਗੋ ਦੁਰਤ੍ਯਯਃ
ਜਦ ਤਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲ ਮਨ ਵਿਚ ਭਗਤੀ ਦੀ ਤਲਵਾਰ, ਜੋ ਪਾਰ ਕਰਨੀ ਔਖੀ ਹੈ, ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਭਵੇਦ੍ਯੇषਾਂ ਸੁਕृਤਿਨਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਪਰਮਵੈष੍ਣਵਾਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਨਸੀਬਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਗਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਚਰਿਤਾਰ੍ਥਃ ਪੁਮਾਨੇਕਾਦ੍ਵਰਮਿਚ੍ਛੁਰ੍ਵਰਾਦਹੋ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਵਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਕ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਹੀ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ!
ਧਨਂ ਸਂਚਿਤਮਸ੍ਮਾਕਂ ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਸਾਡੇ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤਾਂ ਲਈ, ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਧਨ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਵਰਯਾਨ੍ਯਂ ਵਰਂ ਵਤ੍ਸ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਾਂਛਿਤਮ੍ 1.12.
ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਲੈ ਲੈ।
ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਂ ਮਹਾਯੋਗਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਮृਤ੍ਯੁਜਯਾਦਿਕਮ੍
ਸਾਰੀ ਸਿਧੀਆਂ, ਵੱਡਾ ਜੋਗ, ਗਿਆਨ, ਤੇ ਮੌਤ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ—
ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁष੍ਕਕਣ੍ਠੋष੍ਠਤਾਲੁਕਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਗਲ੍ਹ, ਹੋਠ ਤੇ ਜੀਭ ਸੁੱਕ ਗਈ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ ਉਵਾਚ ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨਤੁਲ੍ਯਂ ਕृष੍ਣਭਕ੍ਤੋ ਨ ਚੇਚ੍ਛਤਿ
ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਦਰਜਾ ਵੀ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਹੈ ਜੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।"
ਇਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵਮਮਰਤ੍ਵਂ ਵਾ ਸਿਦ੍ਧਿਯੋਗਾਦਿਕਂ ਸ਼ਿਵ
ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਰਾਜ, ਅਮਰਤਾ ਜਾਂ ਜੋਗ ਦੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ—
ਸਾਲੋਕ੍ਯਸਾਰ੍ष੍ਟਿਸਾਮੀਪ੍ਯਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਰਪਿ
ਸ਼੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ, ਦੌਲਤ, ਨੇੜਤਾ ਜਾਂ ਮਿਲਾਪ—
ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਤਤ੍ਰ ਦृਢਾ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਹਰਿਦਾਸ੍ਯਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਥੇ, ਸਦੀਵੀ ਤੇ ਪੱਕੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦਾ ਦਰਜਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਦਾਸ੍ਯਂ ਵੈष੍ਣਵਸੁਤਂ ਦੇਹਿ ਕਲ੍ਪਤਰੋ ਵਰਮ੍
ਹੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਲਾ ਕਿ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।
ਨ ਦਾਸ੍ਯਸੀਦਂ ਚੇਚ੍ਛਮ੍ਭੋ ਵਰਂ ਦੁष੍ਕृਤਿਨਂ ਚ ਮਾਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਵਰ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਣ ਦੇ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਮੁਵਾਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ
ਗੰਧਰਵ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ ਚਿਰਾਯੁषਂ ਚ ਗੁਣਿਨਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸੁਸ੍ਥਿਰਯੌਵਨਮ੍ ।। 1.12.
ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਗੁਣੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹੇ।
ਜ੍ਞਾਨਿਨਂ ਸੁਨ੍ਦਰਵਰਂ ਗੁਰੁਭਕ੍ਤਂ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸੋਹਣਾ, ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਭਗਤ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਾਲਯਂ ਮੁਨੇ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਮਾਨਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਨਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਕਰ੍ਮਣਃ
ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਸੁषਾਵ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਾ ਵृਦ੍ਧਾ ਪਰ੍ਵਤੇ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨੇ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੇ ਪਰਵਤ ਗੰਧਮਾਦਨ 'ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਿਆ।
ਬਾਲਕਸ੍ਯ ਚ ਤਸ੍ਯੈਵ ਮਙ੍ਗਲਂ ਮਙ੍ਗਲੇ ਦਿਨੇ ਪੂਜ੍ਯਾਨਾਮਧਿਕੋ ਬਾਲਸ੍ਤੇਨੋਪਬਰ੍ਹਣਾਭਿਧਃ
ਮੰਗਲ ਦਿਨ 'ਤੇ ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਰਸਮ ਹੋਈ; ਉਹ ਮਾਣਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਉਪਬਰਹਣ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਸੌਤਿਰੁਵਾਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਮੁਦਾऽਨ੍ਵਿਤਃ
ਸੂਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਉਪਬਰ੍ਹਣਸ੍ਤੁ ਕਾਲੇਨ ਹਰੇਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਪਬਰਹਣ ਨੇ ਹਰੀ ਦਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਏਕਦਾ ਗਣ੍ਡਕੀਤੀਰੇ ਤਂ ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੌਵਨਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰ ਗੰਡਕੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨੀ 'ਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਾਸ਼੍ਚ ਤੀਵ੍ਰਂ ਤਪਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਯੋਗਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਯੋਗ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਉਪਬਰ੍ਹਣਗਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਤਾਸ਼੍ਚ ਤਂ ਵਵ੍ਰਿਰੇ ਪਤਿਮ੍
ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਪਬਰਹਣ ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਾਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਯੁਵਾ ਸੁਸ੍ਥਿਰਯੌਵਨਃ
ਗੰਧਰਵ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ।
ਤਤੋऽਪਿ ਸੁਚਿਰਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਾਭਿਃ ਸਹਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਦਿਨ-ਰਾਤ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਰਮ੍ਭਾਰਮ੍ਭੋਰੁਨਰ੍ਤਨੇ ਕਠਿਨਂ ਸ੍ਤਨਮ੍
ਰੰਭਾ ਦੇ ਨਾਚ 'ਚ ਉਸ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਤਨ ਨੂੰ ਹਿਲਦੇ ਵੇਖ ਕੇ,
ਦ੍ਰੁਤਂ ਤਤ੍ਯਾਜ ਸਙ੍ਗੀਤਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਸਭਾਤਲੇ
ਉਹ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਗੀਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸਭਾ ਦੇ ਫਰਸ਼ 'ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।