ਤੁष੍ਟਾਵ ਕਮਲਾਕਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸਸ੍ਮਿਤਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਗਰੁਡਸ੍ਥਂ ਜਗਤ੍ਕਾਨ੍ਤਂ ਭ੍ਰਾਮਯਨ੍ਤਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ ਤੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਵਡਿਆਈ ਦਿੱਤੀ।
ਨਿषੇਕਂ ਖਣ੍ਡਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਂ ਨਿषੇਕਜਨਕਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਜਨਮ ਦੇਣ ਤੇ ਜਨਮ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਭੁਸ੍ਤਤ੍ਸ੍ਤਵਨਾਤ੍ਤੁष੍ਟਸ੍ਤਸ੍ਯੈ ਵਿਪ੍ਰ ਵਰਂ ਦਦੌ
ਉਸ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਜੀਵਯਾਮਾਸ ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਞਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਵਿਤ੍
ਉਥੇ, ਸਰਵਜਣ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਂ ਜੀਵਾਕਲ੍ਪਪਰ੍ਯ੍ਯਨ੍ਤਂ ਪਰਿਵਾਰੈਃ ਸਮਂ ਗਜ
ਤੂੰ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਹੇ ਹਾਥੀ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਜੀਵੇਂਗਾ।
ਆਹृਤ੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀਹਸ੍ਤਾਦ੍ਬਾਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਬੱਚਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪੋ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਞਾਨੇਨ ਲੀਲਯਾ
ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਨਾਲ—
ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਬੋਧਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਡੇ ਚ ਤਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਕੇ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ ਜਗਦ੍ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਵਰੂਪਾऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਕਿਂ ਸ਼ਿਵ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਬੁਧੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈਂ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ?
ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤਂ ਭੋਗੀ ਜੀਵਿਨਾਂ ਤਤ੍ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਕਰੋੜਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ, ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਗ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ ਕੀਟਯੋਨੌ ਜਨ੍ਮ ਲਭੇਤ੍ਸਤਿ
ਇੰਦਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਕੀਟ ਦੀ ਜੂਨ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਸਿਂਹੋऽਪਿ ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਂ ਹਨ੍ਤੁਮਕ੍ਸ਼ਮਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਂ ਵਿਨਾ
ਸਿੰਘ ਵੀ ਪੁਰਾਣੇ ਕਾਰਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੱਖੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਸੁਖਂ ਦੁਃਖ ਭਯਂ ਸ਼ੋਕਮਾਨਨ੍ਦਂ ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਮ੍
ਸੁਖ, ਦੁਖ, ਡਰ, ਗਮ ਤੇ ਆਨੰਦ—all ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਹਨ।
ਇਹੈਵ ਕਰ੍ਮਣੋ ਭੋਗਃ ਪਰਤ੍ਰ ਚ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭੈਃ
ਇਥੇ ਹੀ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਭੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ।
ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਦਾਤਾ ਚ ਵਿਧਾਤਾ ਚ ਵਿਧੇਰਪਿ
ਉਹ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਧੀ ਦੇ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿਰਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਂਹਰ੍ਤੁਰਪਿ ਸਂਹਰ੍ਤ੍ਤਾ ਪਾਤੁਃ ਪਾਤਾ ਪਰਾਤ੍ਪਰਃ
ਉਹ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਵਯਂ ਯਸ੍ਯ ਕਲਾਃ ਪੁਂਸੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਅਸੀਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇ ਮਹੇਸ਼, ਉਸ ਪੁਰਖ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਹਾਂ।
ਕਲਾਂਸ਼ਾਃ ਕੇऽਪਿ ਤਦ੍ਧਰ੍ਮੇ ਕਲਾਸ਼ਾਂਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਕੇਚਨ
ਕੁਝ ਉਸ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਉਹਨਾਂ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ।
ਸ਼੍ਰੀਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰਿਤੁष੍ਟਾ ਚ ਪਾਰ੍ਵਤੀ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਤੁष੍ਟਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤਾ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਚ
ਪਾਰਵਤੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਪ੍ਰੇਰਣ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਆਸ਼ਿषਂ ਯੁਯੁਜੇ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਚ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮਾਤਰਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਬੱਚੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦਦੌ ਸ੍ਵਮੁਕੁਟਂ ਧਰ੍ਮੋ ਵੈ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਕੁਟ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਨੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਗਹਿਣਾ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਤਂ ਮਹਾਦੇਵਸ਼੍ਚਾਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ
ਮਹਾਂਦੇਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਅਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਚ ਗਜਾਨਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਹਿਮਾਲਯਸ਼੍ਚ ਸਂਤੁष੍ਟੋ ਹृष੍ਟਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰ ਵੈ
ਹਿਮਾਲਾ ਵੀ ਰਾਜੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਾਰਜ ਕਰਵਾਏ।
ਸ਼ਨਿਂ ਸਂਲਜ੍ਜਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਕੋਪਸ਼ਾਲਿਨੀ
ਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਲਜਜਿਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਪ੍ਤਂ ਸ਼ਨਿਂ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਃ ਕਸ਼੍ਯਪਸ਼੍ਚ ਯਮਸ੍ਤਥਾ
ਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪਿਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੂਰਜ, ਕਸ਼ਯਪ ਅਤੇ ਯਮ ਨੇ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤੇ ਰਕ੍ਤਮੁਖਾਃ ਕੋਪਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਿਤਾਧਰਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਚਿਹਰੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਹੋਠ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਾਨ੍ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤਃ ਸੁਰੈਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।