ਸ਼ੁਦ੍ਧਚਮ੍ਪਕਵਰ੍ਣਾਭਃ ਕੋਟਿਚਨ੍ਦ੍ਰਸਮਪ੍ਰਭਃ
ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਚੰਪਕ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਰਖਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਅਤੀਵ ਸੁਨ੍ਦਰਤਨੁਃ ਕਾਮਦੇਵਵਿਮੋਹਨਃ
ਉਸ ਦੀ ਕਾਇਆ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਵੀ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ।
ਸੁਨ੍ਦਰੇ ਲੋਚਨੇ ਬਿਭ੍ਰਚ੍ਚਾਰੁਪਦ੍ਮਵਿਨਿਨ੍ਦਕੇ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀਆਂ।
ਕਪਾਲਂ ਚ ਕਪੋਲਂ ਚ ਪਰਮਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮੱਥਾ ਤੇ ਗਲ੍ਹਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਨਮੋਹਣੇ ਸਨ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਵੈ ਨਿਰੁਪਮਂ ਸਰ੍ਵਾਂਗਂ ਬਿਭ੍ਰਦੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਦੁੱਤੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਕਲਪਣੀ ਅਕਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਵੇषਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਭ੍ਰਾਮ ਪਰਿਤੋ ਮੁਨੇ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹੇ ਤਾਤ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੇਹਿ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵੈ ਰਕ੍ਸ਼ ਮੇ ਵਿਭੋ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਪਿਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਸ਼ਿਵ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਵੇषਣਂ ਕੁਰੁ
ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਜਲਦੀ ਉੱਠ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ।
ਅਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਗृਹਾਤ੍ਪੂਜਾਂ ਗृਹਿਣੋऽਤਿਥਿਰੀਸ਼੍ਵਰ
ਜੇ ਘਰਵਾਲਾ ਘਰ ਵਿਚ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਮਹਿਮਾਨ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਪਿਤਰਸ੍ਤਨ੍ਨ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਪਿਣ੍ਡਦਾਨਂ ਚ ਤਰ੍ਪਣਮ੍
ਉਸ ਤੋ ਅਜਿਹੇ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਪਿਤਰ ਨਾ ਤਾਂ ਪਿੰਡ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਤਰਪਣ ਸਵੀਕਾਰਦੇ।
ਹਵ੍ਯਂ ਪੁष੍ਪਂ ਜਲਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਮਸ਼ੁਚੇਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਸਮਮ੍
ਅਸ਼ੁੱਧ ਮਨੁੱਖ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹਵਨ, ਫੁੱਲ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਦਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਸ਼ਰਾਬ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਵਾਗ੍ ਬਭੂਵਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਅਕਾਇਆ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਠੀ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਭਵ ਜਗਨ੍ਮਾਤਸ੍ਸ੍ਵਸੁਤਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾ, ਹੇ ਜਗਤ ਮਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਵੇਖ।
ਸੁਪੁਣ੍ਯਕਵ੍ਰਤਤਰੋਃ ਫਲਰੂਪਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਉਹ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਤੇ ਵਰਤਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦਾ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਵੈष੍ਣਵਾ ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦਯਃ
ਵੈਸ਼ਨਵ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿਕ, ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਮਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨੋ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਸ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਲ੍ਪੇ ਕਲ੍ਪੇ ਧ੍ਯਾਯਸਿ ਯਂ ਜ੍ਯੋਤੀਰੂਪਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਹਰ ਯੁਗ ਵਿਚ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂਂ, ਜੋ ਜੋਤਿ-ਸਰੂਪ ਤੇ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਆਂ।
ਤਵ ਵਾਞ੍ਛਾਪੂਰ੍ਣਬੀਜਂ ਤਪਃਕਲ੍ਪਤਰੋਃ ਫਲਮ੍
ਉਹ ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬੀਜ ਤੇ ਤੇਰੇ ਤਪ ਦੇ ਕਲਪ-ਵ੍ਰੱਖ ਦਾ ਫਲ ਹੈ।
ਨਾਯਂ ਵਿਪ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾऽऽਰ੍ਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਰੂਪੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਤ੍ਵੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਰਰਾਮ ਚ ਨਾਰਦ
ਇਹ ਕੋਈ ਭੁੱਖਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਾਰਦਨ ਆਪ ਹੈ; ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਚੁੱਪ ਕਰ ਲਈ।
ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽऽਕਾਸ਼ਵਾਣੀਂ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਾਲਯਂ ਸਤੀ
ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ ਡਰੀ ਹੋਈ ਸਤੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਂ ਗੇਹਸ਼ਿਖਰਂ ਸ਼ਤਚਨ੍ਦ੍ਰਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਘਰ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੌ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਂ ਭ੍ਰਮਣਂ ਤਲ੍ਪੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਂ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਮੁਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮਰਜ਼ੀ ਮੁਤਾਬਕ ਘੁੰਮਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਦ੍ਭੁਤਂ ਰੂਪਂ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਸ਼ਂਕਰਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍
ਉਹ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਕਲ੍ਪੇ ਕਲ੍ਪੇ ਧ੍ਯਾਯਸਿ ਯਂ ਤਂ ਪਸ਼੍ਯਾਗਤ੍ਯ ਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਹਰ ਜੁਗ ਵਿਚ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਹ ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਵੇਖ ਲੈ।'
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪੁਤ੍ਰਮੁਖਂ ਪਸ਼੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਬੀਜਂ ਮਹੋਤ੍ਸਵਮ੍
ਚਲ ਫ਼ੌਰਨ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ, ਜੋ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇषੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ 'ਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਫਲ, ਤੇ ਸਭ ਯਜਨਾਂ 'ਚ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਫਲ,
ਸਰ੍ਵਦਾਨੇਨ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼੍ਮਾਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤਸ਼੍ਚ ਯਤ੍
ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਨਾਂ ਦਾ ਫਲ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ,
ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤਪੋਭਿਰ੍ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਦੇਵਾਨਸ਼ਨੈਰ੍ਵ੍ਰਤੈਃ
ਸਭ ਤਪੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ,
ਯਦ੍ਵਿਪ੍ਰਭੋਜਨੈਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਦੇਵ ਸੁਰਸੇਵਨੈਃ
ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਖਵਾਉਣ ਨਾਲ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ,
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਃ ਸਂਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਲ੍ਪੇ ਸ੍ਵਸੁਤਂ ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਸੌਣ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।