ਨ ਲਿਪ੍ਤਾਃ ਪਾਤਕੈਰ੍ਭਕ੍ਤਾਃ ਸਨ੍ਤਤਂ ਹਰਿਮਾਨਸਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਹਰਿ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਗਤ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗਦੇ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਰਿਕੋਟਿਜਨ੍ਮਨਾਮਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਜਨ੍ਮ ਮਾਨਵਮ੍
ਤੀਹ ਮਿਲੀਅਨ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤਸਙ੍ਗਾਦ੍ਭਵੇਦ੍ਭਕ੍ਤੇਰਙ੍ਕੁਰੋ ਜੀਵਿਤਃ ਸਤੀ
ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਦਾ ਅੰਕੁਰ ਉੱਗਦਾ ਹੈ ਜੋ ਜੀਵਨ ਹੀ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਤਾਂ ਯਾਤਿ ਵੈष੍ਣਵਾਲਾਪਮਾਤ੍ਰਤਃ ੭੭ ਤਤ੍ਤਰੋਵਰ੍ਦ੍ਧਮਾਨਸ੍ਯ ਹਰਿਦਾਸ੍ਯਂ ਫਲਂ ਸਤਿ
ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਕੇ ਭਗਤੀ ਫਿਰ ਖਿੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਜੜ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਫਲ ਹਰਿ ਦੀ ਸੇਵਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਮਹਤਿ ਪ੍ਰਲਯੇ ਨਾਸ਼ੋ ਨ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਲੈ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—ਇਹ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਰਾਯਣੇ ਭਕ੍ਤਿਂ ਦੇਹਿ ਮਾਮਮ੍ਬਿਕੇ ਸਦਾ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਮੈਨੂੰ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਭਗਤੀ ਸਦਾ ਦੇ।
ਤਦ੍ਵਨ੍ਤਂ ਲੋਕਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਵਤਪਸ੍ਤਵ ਪੂਜਨਮ੍
ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਣ ਲਈ ਤੇਰੀ ਤਪस्या ਤੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਗਣੇਸ਼ਰੂਪਃ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਃ ਕਲ੍ਪੇ ਕਲ੍ਪੇ ਤਵਾਤ੍ਮਜਃ
ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਗਣੇਸ਼ਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾऽਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਮੀਸ਼ਸ਼੍ਚ ਬਾਲਰੂਪਂ ਵਿਧਾਯ ਸਃ
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਬੱਚੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਤਲ੍ਪਸ੍ਥੇ ਸ਼ਿਵਵੀਰ੍ਯ੍ਯੇ ਚ ਮਿਸ਼੍ਰਿਤਃ ਸ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਹ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤਪਸਥਲ ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਚਮ੍ਪਕਵਰ੍ਣਾਭਃ ਕੋਟਿਚਨ੍ਦ੍ਰਸਮਪ੍ਰਭਃ
ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਚੰਪਕ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਰਖਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਅਤੀਵ ਸੁਨ੍ਦਰਤਨੁਃ ਕਾਮਦੇਵਵਿਮੋਹਨਃ
ਉਸ ਦੀ ਕਾਇਆ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਵੀ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ।
ਸੁਨ੍ਦਰੇ ਲੋਚਨੇ ਬਿਭ੍ਰਚ੍ਚਾਰੁਪਦ੍ਮਵਿਨਿਨ੍ਦਕੇ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀਆਂ।
ਕਪਾਲਂ ਚ ਕਪੋਲਂ ਚ ਪਰਮਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮੱਥਾ ਤੇ ਗਲ੍ਹਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਨਮੋਹਣੇ ਸਨ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਵੈ ਨਿਰੁਪਮਂ ਸਰ੍ਵਾਂਗਂ ਬਿਭ੍ਰਦੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਦੁੱਤੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਕਲਪਣੀ ਅਕਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਵੇषਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਭ੍ਰਾਮ ਪਰਿਤੋ ਮੁਨੇ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹੇ ਤਾਤ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੇਹਿ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵੈ ਰਕ੍ਸ਼ ਮੇ ਵਿਭੋ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਪਿਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਸ਼ਿਵ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਵੇषਣਂ ਕੁਰੁ
ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਜਲਦੀ ਉੱਠ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ।
ਅਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਗृਹਾਤ੍ਪੂਜਾਂ ਗृਹਿਣੋऽਤਿਥਿਰੀਸ਼੍ਵਰ
ਜੇ ਘਰਵਾਲਾ ਘਰ ਵਿਚ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਮਹਿਮਾਨ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਪਿਤਰਸ੍ਤਨ੍ਨ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਪਿਣ੍ਡਦਾਨਂ ਚ ਤਰ੍ਪਣਮ੍
ਉਸ ਤੋ ਅਜਿਹੇ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਪਿਤਰ ਨਾ ਤਾਂ ਪਿੰਡ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਤਰਪਣ ਸਵੀਕਾਰਦੇ।
ਹਵ੍ਯਂ ਪੁष੍ਪਂ ਜਲਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਮਸ਼ੁਚੇਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਸਮਮ੍
ਅਸ਼ੁੱਧ ਮਨੁੱਖ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹਵਨ, ਫੁੱਲ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਦਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਸ਼ਰਾਬ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਵਾਗ੍ ਬਭੂਵਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਅਕਾਇਆ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਠੀ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਭਵ ਜਗਨ੍ਮਾਤਸ੍ਸ੍ਵਸੁਤਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾ, ਹੇ ਜਗਤ ਮਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਵੇਖ।
ਸੁਪੁਣ੍ਯਕਵ੍ਰਤਤਰੋਃ ਫਲਰੂਪਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਉਹ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਤੇ ਵਰਤਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦਾ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਵੈष੍ਣਵਾ ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦਯਃ
ਵੈਸ਼ਨਵ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿਕ, ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਮਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨੋ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਸ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਲ੍ਪੇ ਕਲ੍ਪੇ ਧ੍ਯਾਯਸਿ ਯਂ ਜ੍ਯੋਤੀਰੂਪਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਹਰ ਯੁਗ ਵਿਚ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂਂ, ਜੋ ਜੋਤਿ-ਸਰੂਪ ਤੇ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਆਂ।
ਤਵ ਵਾਞ੍ਛਾਪੂਰ੍ਣਬੀਜਂ ਤਪਃਕਲ੍ਪਤਰੋਃ ਫਲਮ੍
ਉਹ ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬੀਜ ਤੇ ਤੇਰੇ ਤਪ ਦੇ ਕਲਪ-ਵ੍ਰੱਖ ਦਾ ਫਲ ਹੈ।
ਨਾਯਂ ਵਿਪ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾऽऽਰ੍ਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਰੂਪੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਤ੍ਵੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਰਰਾਮ ਚ ਨਾਰਦ
ਇਹ ਕੋਈ ਭੁੱਖਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਾਰਦਨ ਆਪ ਹੈ; ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਚੁੱਪ ਕਰ ਲਈ।
ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽऽਕਾਸ਼ਵਾਣੀਂ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਾਲਯਂ ਸਤੀ
ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ ਡਰੀ ਹੋਈ ਸਤੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈ।