ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਦ੍ਰਵ੍ਯਸਂਯੋਗਸੁਖਂ ਵਿਧ੍ਵਂਸਨਾਵਧਿ
ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੁਖ, ਉਸ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੱਕ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਹਰਿਸ੍ਮਰਣਸ਼ੀਲਾਨਾਂ ਨਾਯੁਰ੍ਯਾਤਿ ਸਤਾਂ ਸਤੀ
ਹੇ ਸਤੀ, ਜੋ ਹਰਿ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ,
ਚਿਰਂ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਤੇ ਭਕ੍ਤਾ ਭਾਰਤੇ ਚਿਰਜੀਵਿਨਃ
ਉਹ ਭਗਤ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਜੀਵਦੇ ਹਨ; ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹਨ,
ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਾ ਹਰੇਰ੍ਭਕ੍ਤਾ ਜਾਨਤੇ ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਨਃ
ਹਰਿ ਦੇ ਭਗਤ, ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਜਾਣਦੇ ਹਨ,
ਪਰਂ ਪੁਨਨ੍ਤਿ ਤੇ ਪੂਤਾਸ੍ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸ੍ਵੀਯਲੀਲਯਾ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ,
ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਪਦਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਦ੍ਯਃ ਪੂਤਾ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ
ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ
ਗੁਰੋਰਾਸ੍ਯਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਤਿ
ਗੁਰੂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਮੰਤਰ ਜਦੋਂ ਚੇਲੇ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਸ਼ਤਂ ਪੂਰ੍ਵਮੁਦ੍ਧਰਨ੍ਤਿ ਸ਼ਤਂ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੌ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਸੌ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁਕਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤਾਮਹਾਨਾਂ ਪੁਰੁषਾਨ੍ਦਸ਼ ਪੂਰ੍ਵਾਨ੍ਦਸ਼ਾਪਰਾਨ੍
ਮਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਦਸ ਪੂਰਵਜ ਤੇ ਦਸ ਆਉਣ ਵਾਲੇ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਦਸ-ਦਸ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁਕਦਾ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਸ਼੍ਲੇषਂ ਮਾਨਵਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਯੇ
ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਜਾਂ ਗਲੇ ਮਿਲਣ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਹੀ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਲਿਪ੍ਤਾਃ ਪਾਤਕੈਰ੍ਭਕ੍ਤਾਃ ਸਨ੍ਤਤਂ ਹਰਿਮਾਨਸਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਹਰਿ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਗਤ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗਦੇ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਰਿਕੋਟਿਜਨ੍ਮਨਾਮਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਜਨ੍ਮ ਮਾਨਵਮ੍
ਤੀਹ ਮਿਲੀਅਨ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤਸਙ੍ਗਾਦ੍ਭਵੇਦ੍ਭਕ੍ਤੇਰਙ੍ਕੁਰੋ ਜੀਵਿਤਃ ਸਤੀ
ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਦਾ ਅੰਕੁਰ ਉੱਗਦਾ ਹੈ ਜੋ ਜੀਵਨ ਹੀ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਤਾਂ ਯਾਤਿ ਵੈष੍ਣਵਾਲਾਪਮਾਤ੍ਰਤਃ ੭੭ ਤਤ੍ਤਰੋਵਰ੍ਦ੍ਧਮਾਨਸ੍ਯ ਹਰਿਦਾਸ੍ਯਂ ਫਲਂ ਸਤਿ
ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਕੇ ਭਗਤੀ ਫਿਰ ਖਿੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਜੜ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਫਲ ਹਰਿ ਦੀ ਸੇਵਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਮਹਤਿ ਪ੍ਰਲਯੇ ਨਾਸ਼ੋ ਨ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਲੈ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—ਇਹ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਰਾਯਣੇ ਭਕ੍ਤਿਂ ਦੇਹਿ ਮਾਮਮ੍ਬਿਕੇ ਸਦਾ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਮੈਨੂੰ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਭਗਤੀ ਸਦਾ ਦੇ।
ਤਦ੍ਵਨ੍ਤਂ ਲੋਕਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਵਤਪਸ੍ਤਵ ਪੂਜਨਮ੍
ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਣ ਲਈ ਤੇਰੀ ਤਪस्या ਤੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਗਣੇਸ਼ਰੂਪਃ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਃ ਕਲ੍ਪੇ ਕਲ੍ਪੇ ਤਵਾਤ੍ਮਜਃ
ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਗਣੇਸ਼ਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾऽਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਮੀਸ਼ਸ਼੍ਚ ਬਾਲਰੂਪਂ ਵਿਧਾਯ ਸਃ
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਬੱਚੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਤਲ੍ਪਸ੍ਥੇ ਸ਼ਿਵਵੀਰ੍ਯ੍ਯੇ ਚ ਮਿਸ਼੍ਰਿਤਃ ਸ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਹ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤਪਸਥਲ ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਚਮ੍ਪਕਵਰ੍ਣਾਭਃ ਕੋਟਿਚਨ੍ਦ੍ਰਸਮਪ੍ਰਭਃ
ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਚੰਪਕ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਰਖਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਅਤੀਵ ਸੁਨ੍ਦਰਤਨੁਃ ਕਾਮਦੇਵਵਿਮੋਹਨਃ
ਉਸ ਦੀ ਕਾਇਆ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਵੀ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ।
ਸੁਨ੍ਦਰੇ ਲੋਚਨੇ ਬਿਭ੍ਰਚ੍ਚਾਰੁਪਦ੍ਮਵਿਨਿਨ੍ਦਕੇ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀਆਂ।
ਕਪਾਲਂ ਚ ਕਪੋਲਂ ਚ ਪਰਮਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮੱਥਾ ਤੇ ਗਲ੍ਹਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਨਮੋਹਣੇ ਸਨ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਵੈ ਨਿਰੁਪਮਂ ਸਰ੍ਵਾਂਗਂ ਬਿਭ੍ਰਦੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਦੁੱਤੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਕਲਪਣੀ ਅਕਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਵੇषਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਭ੍ਰਾਮ ਪਰਿਤੋ ਮੁਨੇ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹੇ ਤਾਤ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੇਹਿ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵੈ ਰਕ੍ਸ਼ ਮੇ ਵਿਭੋ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਪਿਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਸ਼ਿਵ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਵੇषਣਂ ਕੁਰੁ
ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਜਲਦੀ ਉੱਠ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ।
ਅਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਗृਹਾਤ੍ਪੂਜਾਂ ਗृਹਿਣੋऽਤਿਥਿਰੀਸ਼੍ਵਰ
ਜੇ ਘਰਵਾਲਾ ਘਰ ਵਿਚ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਮਹਿਮਾਨ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਪਿਤਰਸ੍ਤਨ੍ਨ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਪਿਣ੍ਡਦਾਨਂ ਚ ਤਰ੍ਪਣਮ੍
ਉਸ ਤੋ ਅਜਿਹੇ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਪਿਤਰ ਨਾ ਤਾਂ ਪਿੰਡ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਤਰਪਣ ਸਵੀਕਾਰਦੇ।