ਵ੍ਰਤਂ ਸਮਾਪ੍ਯ ਸਾ ਦੁਰ੍ਗਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਾਨਿ ਸਸ੍ਮਿਤਾ
ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ।
ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਚ ਵਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਕਰ੍ਪੂਰਾਦਿਸੁਵਾਸਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਤਾਂਬੂਲ ਵੀ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਸੀ ਤੇ ਕਪੂਰ ਆਦਿ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਹਕਦਾ ਸੀ।
ਪਯਃਫੇਨਨਿਭਾਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਮਞ੍ਚਕੇ ਰਹਸਿ ਸ੍ਵਾਮਿਨਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸੁष੍ਵਾਪ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਦੂਧ ਦੇ ਫੇਨ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੀ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਸੋਹਣੀ ਖਟ ਤੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਆਪਣੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਲੇ ਸੁੱਤੀ ਸੀ।
ਕੈਲਾਸਸ੍ਯੈਕਦੇਸ਼ੇ ਚ ਰਮ੍ਯੇ ਚਨ੍ਦਨਕਾਨਨੇ
ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਇਕ ਸੁਹਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਚੰਦਨ ਦੇ ਵਣ ਵਿੱਚ,
ਭ੍ਰਮਰਧ੍ਵਨਿਸਂਯੁਕ੍ਤੇ ਪੁਂਸ੍ਕੋਕਿਲਰੁਤਾਸ਼੍ਰਯੇ
ਜਿੱਥੇ ਭੰਭੀਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਨਰ ਕੋਇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ,
ਰੇਤਃਪਤਨਕਾਲੇ ਚ ਸ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਯਾ
ਬੀਜ ਗਿਰਣ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ,
ਜਟਾਵਨ੍ਤਂ ਵਿਨਾ ਤੈਲਂ ਕੁਚੈਲਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਂ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਤੇਲ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਿਆ, ਭਿਖਾਰੀ ਵਾਂਗ, ਆ ਗਿਆ,
ਅਤੀਵ ਕृਸ਼ਗਾਤ੍ਰਂ ਚ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਤਿਲਕਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਬਹੁਤ ਪਤਲਾ ਸਰੀਰ, ਪਰ ਚਮਕਦਾਰ ਤਿਲਕ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ,
ਆਜੁਹਾਵ ਮਹਾਦੇਵਮਤਿਵृਦ੍ਧੋऽਨ੍ਨਯਾਚਕਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਅੰਨ ਦੀ ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਿਵ੍ਰਤੇऽਤੀਤੇ ਪਾਰਣਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਉਪਵਾਸ ਤੋੜਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਤੇ ਭੁੱਖਾ ਹਾਂ।
ਕਿਂ ਕਰੋषਿ ਮਹਾਦੇਵ ਹੇ ਤਾਤ ਕਰੁਣਾਨਿਧੇ
ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ? ਹੇ ਪਿਤਾ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ!
ਮਾਤਰੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਮੇऽਨ੍ਨਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਸ਼ਿਵਂ ਜਲਮ੍
ਮਾਂ, ਉਠੋ! ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਅੰਨ ਦੇਵੋ, ਤੇ ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇਵੋ।
ਮਾਤਰ੍ਮਾਤਰ੍ਜਗਨ੍ਮਾਤਰੇਹਿ ਨਾਹਂ ਸ੍ਥਿਤੋ ਬਹਿਃ
ਮਾਂ, ਮਾਂ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਆਓ! ਮੈਂ ਬਾਹਰ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਕਾਕੁਸ੍ਵਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯੋਤ੍ਤਿष੍ਠਤੋ ਮੁਨੇ
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਉਠਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ,
ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਿਧਾਯ ਚ
ਪਾਰਵਤੀ ਡਰ ਕੇ ਉਠੀ, ਤੇ ਪਤਲਾ ਕਪੜਾ ਪਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਦੀਨਂ ਜਰਯਾ ਪਰਿਪੀਡਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬੁਜ਼ੁਰਗੀ ਕਾਰਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਤੇ ਗਰੀਬ ਸੀ।
ਤਪਸ੍ਵਿਨਮਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਚ ਸ਼ੁष੍ਕਕਣ੍ਠੌष੍ਠਤਾਲੁਕਮ੍
ਇਕ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਗਲਾ, ਹੋਠ ਤੇ ਜੀਭ ਸੁੱਕ ਗਏ ਸਨ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਤਤ੍ਰ ਨੀਲਕਣ੍ਠਃ ਸੁਧੋਪਮਮ੍
ਉਥੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੀਲਕੰਠ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਮਿੱਠੀ ਸੀ,
ਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ ਕਿਨ੍ਨਾਮ ਭਵਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਮਦ੍ਗृਹੇऽਤਿਥਿਃ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੇਰੇ ਘਰ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ।
ਅਤਿਥਿਃ ਪੂਜਿਤੋ ਯੇਨ ਤ੍ਰਿਜਗਤ੍ਤੇਨ ਪੂਜਿਤਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਤਿਥਿਪਾਦੇषੁ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਪੱਕਾ ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਧਰਮ ਅਸਥਾਨ ਸਦਾ ਮਹਿਮਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇषੁ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਇੰਝ ਸਮਝੋ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਯੱਗਾਂ 'ਚ ਦਿਖਸ਼ਾ ਲੈ ਲਈ।
ਮਹਾਦਾਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕृਤਾਨਿ ਤੇਨ ਭੂਤਲੇ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਵੇਦੋਕ੍ਤਾਨਿ ਚ ਯਾਨਿ ਵੈ
ਤੇ ਜਿਹੜੇ-ਜਿਹੜੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਵੇਦਾਂ 'ਚ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਨੇ ਕਰ ਲਏ।
ਅਪੂਜਿਤੋऽਤਿਥਿਰ੍ਯਸ੍ਯ ਭਵਨਾਦ੍ਵਿਨਿਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
ਪਰ ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਘਰੋਂ ਮਹਿਮਾਨ ਬਿਨਾ ਆਦਰ ਮਿਲੇ ਚਲਾ ਜਾਵੇ—
ਯਾਨਿ ਕਾਨਿ ਚ ਪਾਪਾਨਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਕਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ, ਇ enna ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਵੀ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृਡ੍ਭ੍ਯਾਂ ਪੀਡਿਤੋ ਮਾਤਰ੍ਵਚਨਂ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ 'ਚ ਮਾਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਵ੍ਯਾਧਿਯੁਕ੍ਤੋ ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਯਦਾ ਵਾऽਨਸ਼ਨਵ੍ਰਤੀ
ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਭੁੱਖਾ ਜਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ—
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਾਮਦ੍ਯ ਮਜ੍ਜਨ੍ਮ ਸਫਲਂ ਕੁਰੁ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰੋਟੀ ਦੇਵਾਂਗੀ; ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਕਰ ਦੇ।