ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਸਾਰਰਚਿਤੇ ਹੀਰਕੇਣ ਪਰਿष੍ਕृਤੇ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਹੀਰੇ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਸੀ,
ਪੀਤਾਂਸ਼ੁਕਂ ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਵਰਂ ਵਂਸ਼ਕਰਂ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਪੀਲੇ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਸੀ।
ਕਿਸ਼ੋਰਵਯਸਂ ਚਿਤ੍ਰਵੇषਂ ਵੈ ਚਨ੍ਦਨਾਂਕਿਤਮ੍
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਗਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮਾਲਤੀਮਾਲ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਕੇਕਿਪਿਚ੍ਛਾਵਚੂਡਕਮ੍
ਉਹ ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਕੋਟਿਕਨ੍ਦਰ੍ਪਲਾਵਣ੍ਯਲੀਲਾਧਾਮ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਖੇਡਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੋਹਕਤਾ ਲੱਖਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੂਪਂ ਰੂਪਵਤੀ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਦਨੁਰੂਪਕਮ੍
ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਪੁੱਤਰ, ਮਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਰਗਾ ਹੀ ਸੀ।
ਕੁਮਾਰਂ ਬੋਧਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੇਵਦੇਵ੍ਯੈ ਦਿਗਮ੍ਬਰਮ੍
ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਜਗਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੰਗਾ ਦਿਖਾਇਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦੌ ਦੁਰ੍ਗਾ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ ਦਿੱਤੇ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਦੇਵਾਨ੍ਵੈ ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ।
ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਂ ਵਾਦਯਾਮਾਸ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਮਂਗਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਡੁੰਡੀ ਵਜਾਈ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਵਾਈ।
ਵ੍ਰਤਂ ਸਮਾਪ੍ਯ ਸਾ ਦੁਰ੍ਗਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਾਨਿ ਸਸ੍ਮਿਤਾ
ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ।
ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਚ ਵਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਕਰ੍ਪੂਰਾਦਿਸੁਵਾਸਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਤਾਂਬੂਲ ਵੀ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਸੀ ਤੇ ਕਪੂਰ ਆਦਿ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਹਕਦਾ ਸੀ।
ਪਯਃਫੇਨਨਿਭਾਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਮਞ੍ਚਕੇ ਰਹਸਿ ਸ੍ਵਾਮਿਨਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸੁष੍ਵਾਪ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਦੂਧ ਦੇ ਫੇਨ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੀ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਸੋਹਣੀ ਖਟ ਤੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਆਪਣੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਲੇ ਸੁੱਤੀ ਸੀ।
ਕੈਲਾਸਸ੍ਯੈਕਦੇਸ਼ੇ ਚ ਰਮ੍ਯੇ ਚਨ੍ਦਨਕਾਨਨੇ
ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਇਕ ਸੁਹਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਚੰਦਨ ਦੇ ਵਣ ਵਿੱਚ,
ਭ੍ਰਮਰਧ੍ਵਨਿਸਂਯੁਕ੍ਤੇ ਪੁਂਸ੍ਕੋਕਿਲਰੁਤਾਸ਼੍ਰਯੇ
ਜਿੱਥੇ ਭੰਭੀਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਨਰ ਕੋਇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ,
ਰੇਤਃਪਤਨਕਾਲੇ ਚ ਸ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਯਾ
ਬੀਜ ਗਿਰਣ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ,
ਜਟਾਵਨ੍ਤਂ ਵਿਨਾ ਤੈਲਂ ਕੁਚੈਲਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਂ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਤੇਲ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਿਆ, ਭਿਖਾਰੀ ਵਾਂਗ, ਆ ਗਿਆ,
ਅਤੀਵ ਕृਸ਼ਗਾਤ੍ਰਂ ਚ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਤਿਲਕਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਬਹੁਤ ਪਤਲਾ ਸਰੀਰ, ਪਰ ਚਮਕਦਾਰ ਤਿਲਕ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ,
ਆਜੁਹਾਵ ਮਹਾਦੇਵਮਤਿਵृਦ੍ਧੋऽਨ੍ਨਯਾਚਕਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਅੰਨ ਦੀ ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਿਵ੍ਰਤੇऽਤੀਤੇ ਪਾਰਣਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਉਪਵਾਸ ਤੋੜਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਤੇ ਭੁੱਖਾ ਹਾਂ।
ਕਿਂ ਕਰੋषਿ ਮਹਾਦੇਵ ਹੇ ਤਾਤ ਕਰੁਣਾਨਿਧੇ
ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ? ਹੇ ਪਿਤਾ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ!
ਮਾਤਰੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਮੇऽਨ੍ਨਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਸ਼ਿਵਂ ਜਲਮ੍
ਮਾਂ, ਉਠੋ! ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਅੰਨ ਦੇਵੋ, ਤੇ ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇਵੋ।
ਮਾਤਰ੍ਮਾਤਰ੍ਜਗਨ੍ਮਾਤਰੇਹਿ ਨਾਹਂ ਸ੍ਥਿਤੋ ਬਹਿਃ
ਮਾਂ, ਮਾਂ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਆਓ! ਮੈਂ ਬਾਹਰ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਕਾਕੁਸ੍ਵਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯੋਤ੍ਤਿष੍ਠਤੋ ਮੁਨੇ
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਉਠਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ,
ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਿਧਾਯ ਚ
ਪਾਰਵਤੀ ਡਰ ਕੇ ਉਠੀ, ਤੇ ਪਤਲਾ ਕਪੜਾ ਪਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਦੀਨਂ ਜਰਯਾ ਪਰਿਪੀਡਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬੁਜ਼ੁਰਗੀ ਕਾਰਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਤੇ ਗਰੀਬ ਸੀ।
ਤਪਸ੍ਵਿਨਮਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਚ ਸ਼ੁष੍ਕਕਣ੍ਠੌष੍ਠਤਾਲੁਕਮ੍
ਇਕ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਗਲਾ, ਹੋਠ ਤੇ ਜੀਭ ਸੁੱਕ ਗਏ ਸਨ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਤਤ੍ਰ ਨੀਲਕਣ੍ਠਃ ਸੁਧੋਪਮਮ੍
ਉਥੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੀਲਕੰਠ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਮਿੱਠੀ ਸੀ,
ਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ ਕਿਨ੍ਨਾਮ ਭਵਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਮਦ੍ਗृਹੇऽਤਿਥਿਃ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੇਰੇ ਘਰ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ।