ਵਿਪਰੀਤਂ ਤ੍ਰਿਜਗਤਾਮੇਤੇषਾਂ ਪੂਜਨਂ ਵਿਨਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਉਲਟੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਤੇ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਵਿਦ੍ਯਮਾਨਾ ਨਿਤ੍ਯਾਃ ਸृष੍ਟਿਪਰਾਯਣਾਃ
ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਸਦਾ ਮੌਜੂਦ ਹਨ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਰਰਾਮ ਸਭਾਤਲੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਸ੍ਰੀ ਹਰਿ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਉਵਾਚ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਹਰਿਸਂਲਾਪਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਹਰਿ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦੀ ਮੰਗਲਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਿਵਾਜ੍ਞਾਂ ਚ ਸਮਾਦਾਯ ਸ਼ਿਵਾ ਸਂਹृष੍ਟਮਾਨਸਾ
ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਿਵਾ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ,
ਸੁਸ੍ਨਾਤਾ ਸੁਦਤੀ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਧੌਤਵਾਸਸੀ
ਸਚੱਜੀ, ਸੁੰਦਰ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਤੇ ਧੋਏ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ,
ਆਮ੍ਰਪਲ੍ਲਵਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਫਲਾਕ੍ਸ਼ਤਸੁਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਆਮ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਫਲ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਵਾਲੀ,
ਰਤ੍ਨਾਸਨਸ੍ਥਾ ਰਤ੍ਨਾਢ੍ਯਾ ਰਤ੍ਨੋਦ੍ਭਵਸੁਤਾ ਸਤੀ
ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠੀ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰਤਨਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਸਤੀ,
ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨਸ੍ਥਂ ਚ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸੁਪੁਰੋਹਿਤਮ੍
ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਮੁੱਖ ਪੁਜਾਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ,
ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪੁਰਤੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦਿਕ੍ਪਾਲਾਨ੍ਰਤ੍ਨਭੂषਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ।
ਸਮਰ੍ਚ੍ਯ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍
ਉਹ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧੈਸ੍ਸੁਵਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਦ੍ਰਤ੍ਨੈਰ੍ਭੂषਣੈਸ੍ਤਥਾ ਸਮਾਰੇਭੇ ਵ੍ਰਤਂ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਵਾਚਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕੀਤੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਠੀਕ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਵਚਨਾਂ ਨਾਲ ਵਰਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।
ਆਵਾਹ੍ਯਾਭੀष੍ਟਦੇਵਂ ਤਂ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਮਂਗਲੇ ਘਟੇ
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਵਤਾ, ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮੰਗਲ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਸੱਦਾ।
ਯਾਨਿ ਵ੍ਰਤੇ ਵਿਧੇਯਾਨਿ ਦੇਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਤੇ ਦੇਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ,
ਵ੍ਰਤੋਕ੍ਤਮੁਪਹਾਰਂ ਚ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ
ਤੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੇ ਹਨ,
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵੇਦਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਾ ਸਤੀ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾऽਤਿਥੀਂਸ੍ਤਥਾ
ਸਤੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਵੇਦ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਦੇ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਸਾ ਦੇਵੀ ਸੁਵ੍ਰਤੇ ਸੁਵ੍ਰਤਾ ਸਤੀ
ਉਹ ਭਗਤ ਅਤੇ ਨੇਕ ਸਤ੍ਰੀ ਨੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਪਰੋਸਿਆ, ਸੁਵ੍ਰਤ ਵਾਲੀ ਸਤ੍ਰੀ।
ਸਮਾਪ੍ਤਿਦਿਵਸੇ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤਮੁਵਾਚ ਪੁਰੋਹਿਤਃ
ਸਮਾਪਤੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਇਤਿ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਲਪ੍ਯ ਸੁਰਸਂਸਦਿ
ਉਹ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਨੇਕ ਸਤ੍ਰੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ।
ਤਾਂ ਚ ਤੇ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਲੋਕ ਹੱਸ ਪਏ।
ਸਂਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਃ ਸਭਾਸਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ਿਵਾਂ ਬੋਧਯਿਤੁਂ ਤਦਾ
ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵਾ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਸ਼੍ਰੀਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਚੇਤਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਦੀਯਂ ਵਚਨਂ ਸ਼ृਣੁ
ਸ਼੍ਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੁਣ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਸ਼ਿਵਃ ਸ਼ਿਵਾਂ ਤਾਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁष੍ਕਕਣ੍ਠੌष੍ਠਤਾਲੁਕਾਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਸ਼ਿਵਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੁੱਕੀ ਗਲ, ਹੋਠ ਅਤੇ ਜੀਭ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਹਿਤਂ ਸਤ੍ਯਂ ਮਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਿਣਾਮਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਹਰ ਚੀਜ਼ ਜੋ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ, ਸੱਚੀ ਤੇ ਮਿਠੀ ਹੋਵੇ, ਆਖਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਦ੍ਵੇਦੇਨ ਨਿਰੂਪਿਤਮ੍
ਸੁਣੋ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਉਹ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਰ੍ਮ੍ਮਣਾਂ ਦੇਵਿ ਸਾਰਭੂਤਾ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸਾਰ ਹੈ ਦਾਨ।
ਦੈਵਂ ਵਾ ਪੈਤृਕਂ ਵਾऽਪਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਪ੍ਰਿਯੇ ਦਾਤਾ ਚ ਕਰ੍ਮ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਕਾਲਸੂਤ੍ਰਂ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਚਾਹੇ ਦੈਵੀ, ਪਿਤ੍ਰੀ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮ ਹੋਣ, ਪਿਆਰੀ, ਦਾਨੀ ਉਹ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਧਾਗੇ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥਾਨ੍ਤੇ ਦੈਨ੍ਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਣਾ ਪਰਿਪੀਡਿਤਃ
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ।
ਤਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਦ੍ਵਿਗੁਣਾ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਉਹ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਦਾਨ ਦੋ ਗੁਣਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਾਸੇ ਪਞ੍ਚਸ਼ਤਘ੍ਨਾ ਸ੍ਯਾਤ੍षਣ੍ਮਾਸੇ ਤਚ੍ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਾ
ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ, ਦਾਨ ਪੰਜ ਸੌ ਗੁਣਾ ਹੋਵੇ; ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਹੋਵੇ।