ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਕਰੋ ਦੇਵੋ ਗਤ੍ਵਾ ਗਿਰਿਜਯਾ ਸਹ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਸ਼ੰਕਰ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਸ੍ਯੈ ਦਦੌ ਚ ਸਂਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਕਵਚਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ, ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਰੱਖਿਆ ਚਾਰਮ ਤੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਰਤਵਿਧਾਨਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰष੍ਟੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਿਧੀਆਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹੇ ਨਾਥ ਕਰੁਣਾਸਿਨ੍ਧੋ ਦੀਨਬਨ੍ਧੋ ਪਰਾਤ੍ਪਰ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ,
ਕਾਨਿ ਵ੍ਰਤੋਪਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਚ ਫਲਾਨਿ ਚ
ਕਿਹੜੇ ਸਮਾਨ ਤੇ ਫਲ ਵ੍ਰਤਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ?
ਦੇਹਿ ਮਹ੍ਯਂ ਵਿਨੀਤਾਯੈ ਨਿਯੁਕ੍ਤਂ ਸਤ੍ਪੁਰੋਹਿਤਮ੍
ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਮਰ ਹੈ, ਠੀਕ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਪੁਜਾਰੀ ਦੇ।
ਅਨ੍ਯਾਨਿ ਚੋਪਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਮਯਾऽਜ੍ਞਾਤਾਨਿ ਯਾਨਿ ਚ
ਤੇ ਹੋਰ ਜੁੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਜੋ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ,
ਪਿਤਾ ਕੌਮਾਰਕਾਲੇ ਚ ਸਦਾ ਪਾਲਨਕਾਰਕਃ
ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
. ਤਾਤੋऽਸ਼ੋਕਃ ਪ੍ਰਾਣਤੁਲ੍ਯਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਮਿਨੇ ਸੁਤਾਮ੍
ਪਿਤਾ ਅਸ਼ੋਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਜੋ ਜਿੰਦਗੀ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਚ ਸਰ੍ਵਵਿਤ੍
ਤੂੰ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਸਭ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈਂ, ਸਭ ਦਾ ਗਵਾਹ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
' ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਬੋਧਾਨੁਮਾਨੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਿ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍
ਆਪਣੀ ਆਤਮਕ ਅਨੁਭੂਤੀ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪਪਾਤ ਸ੍ਵਾਮਿਨਃ ਪਦੇ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਝੁਕ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ ਫਲਾਨਿ ਚੈਵ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਵ੍ਰਤਯੋਗ੍ਯਾਨਿ ਯਾਨਿ ਚ
ਸ਼੍ਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਲ, ਸਮਾਨ ਅਤੇ ਜੋ ਵੀ ਵਰਤ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਹੈ—
ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਕਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਫਲਪੁष੍ਪੋਪਹਾਰਕਮ੍
ਸੌ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਭੇਟ ਕੀਤੇ ਜਾਣੇ ਹਨ,
ਦਾਸੀਨਾਂ ਸ਼ਤਕਂ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਨਿਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਪੁਰੋਹਿਤਮ੍
ਸੌ ਜਾਂ ਲੱਖ ਦਾਸੀਆਂ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੰਡਿਤ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ,
ਪ੍ਰਵਰਂ ਹਰਿਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਵਰਮ੍
ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ, ਅਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਚੁਣਿਆ ਜਾਵੇ।
ਦੇਵਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਚ ਕਾਲੇ ਚ ਪਰਂ ਨਿਯਮਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਦੇਵੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਕੇ,
ਗਾਤ੍ਰਂ ਸੁਨਿਰ੍ਮਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸ੍ਸਂਸ੍ਕਾਰਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਸਿਰ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਕਰਕੇ,
ਅਰੁਣੋਦਯਵੇਲਾਯਾਂ ਤਲ੍ਪਾਦੁਤ੍ਥਾਯ ਸੁਵ੍ਰਤੀ
ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਵੈਲੇ, ਪਲੰਗ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਜੋ ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਹੈ—
ਆਚਮ੍ਯ ਯਤ੍ਨਪੂਤੋ ਹਿ ਹਰਿਸ੍ਮਰਣਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਜਲ ਪੀ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁਧ ਹੋ ਕੇ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਕੇ,
ਧੌਤੇ ਚ ਵਾਸਸੀ ਧृਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯੁਪਵਿਸ਼੍ਯਾਸਨੇ ਸ਼ੁਚੌ
ਧੋਏ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਸਾਫ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ,
ਘਟਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਵਾਚਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਘੜਾ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਬਚਨ ਉਚਾਰ ਕੇ,
ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਂ ਵੇਦਵਿਹਿਤਂ ਵ੍ਰਤਮੇਤਤ੍ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਨੁਸਖੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਕਲਪ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੇਯਾਨਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਕृष੍ਣਾਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ
ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨੀਯਂ ਮਧੁਪਰ੍ਕਂ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਮਧੁਪਰਕ, ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਗਹਿਣੇ,
ਯਜ੍ਞਸੂਤ੍ਰਂ ਚ ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਕਰ੍ਪੂਰਾਦਿਸੁਵਾਸਿਤਮ੍
ਯਜਨ ਦਾ ਧਾਗਾ, ਪਾਨ, ਅਤੇ ਕਪੂਰ ਆਦਿ ਸੁਗੰਧਤ ਵਸਤੂਆਂ,
ਦੇਵਿ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਵਿਹੀਨੇਨ ਚਾਙ੍ਗਹਾਨਿਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ ਅਂਗਹੀਨੇ ਚ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯੇ ਚ ਫਲਹਾਨਿਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਦੇਵੀ, ਜੇ ਕੁਝ ਘਾਟ ਰਹਿ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਥੋੜੀ ਕਮੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੇ ਕਰਮ ਅਧੂਰਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਫਲ ਵੀ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅष੍ਟੋਤ੍ਤਰਸ਼ਤਂ ਪੁष੍ਪਂ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣਵੇ
ਅਠ ਸੌ ਅਠ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਵੇਤਚਮ੍ਪਕਪੁष੍ਪਾਣਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਮਕ੍ਸ਼ਤਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਲੱਖ ਚਿੱਟੇ ਚੰਪਕ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇ ਹੋਣ, ਟੁੱਟੇ ਨਾ ਹੋਣ।
ਸਹਸ੍ਰਪਤ੍ਰਪਦ੍ਮਾਨਾਮਕ੍ਸ਼ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼ਕਂ ਤਥਾ
ਇੱਕ ਲੱਖ ਟੁੱਟੇ ਨਾ ਹੋਏ ਹਜ਼ਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵੀ।