ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸ੍ਤਵਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯੋਗਜ੍ਞਾਨਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਯੋਗ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ,
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਰਾਨ੍ਭਯਾਰ੍ਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾਨ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਮੁੜ ਸਤਿ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਵੇਖ ਕੇ,
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਤੋ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਤ੍ਰਾਸਲਜ੍ਜਾਯੁਤਸ੍ਯ ਚ
ਮਹੇਸ਼ ਉਠਿਆ, ਡਰ ਅਤੇ ਲਾਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ,
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਾਂ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕਥਾਮਤਿਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਬਾਅਦ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਮਨਮੋਹਣੀ ਕਥਾ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਪਲਾਯਧ੍ਵਮਿਤਿ ਪ੍ਰਾਹ ਕृਪਯਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀਭਯਾਤ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, 'ਭੱਜ ਜਾਓ' ਆਖਿਆ।
ਦੇਵਾਃ ਪਲਾਯਿਤਾ ਭੀਤਾਃ ਪਾਰ੍ਵਤੀਸ਼ਾਪਹੇਤੁਨਾ
ਦੇਵਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਲ੍ਪਾਦੁਤ੍ਥਾਯ ਸਾ ਦੁਰ੍ਗਾ ਨ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰਸ੍ਸੁਰਾਨ੍
ਤਖਤ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇ।
ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਤੇ ਦੇਵਾ ਵ੍ਯਰ੍ਥਵੀਰ੍ਯ੍ਯਾ ਭਵਨ੍ਤ੍ਵਿਤਿ
ਅੱਜ ਤੋਂ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਅਸਰਹੀ ਹੋ ਜਾਣ।
ਤਤਃ ਸ਼ਿਵਃ ਸ਼ਿਵਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਨੇ, ਸ਼ਿਵਾ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਵੇਖ ਕੇ—
ਸ਼ਿਵਸ੍ਤਾਂ ਦੁਃਖਿਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਵੇਖ ਕੇ—
ਅਤੀਵ ਭੀਤਃ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤ ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਚਃ ਕਥਂ ਰੁष੍ਟਾ ਗਿਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਕਨ੍ਯੇ ਧਨ੍ਯੇ ਮਨੋਹਰੇ
ਬਹੁਤ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ: 'ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧੀਏ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ?'
ਮਮ ਸੌਭਾਗ੍ਯਰੂਪੇ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵਤੇ
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸੁਭਾਗ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਦੇ ਉਪਰ ਅਧਿਕਾਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਹੈਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਸਂਘੇ ਨਿਖਿਲੇ ਕਿਮਸਾਧ੍ਯਮਿਹਾਵਯੋਃ
ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੀ ਅਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਦੈਵਾਦਜ੍ਞਾਤਦੋषਸ੍ਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਮੇ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਕਿਸੇ ਅਣਜਾਣੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ, ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ ਹੀਸ਼੍ਵਰਸ਼੍ਚ ਸ਼ਵਤੁਲ੍ਯੋऽਸ਼ਿਵਃ ਸਦਾ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਰਦੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮੰਗਲ ਨਹੀਂ।
ਤੁष੍ਟਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਤਥਾ ਪੁष੍ਟਿਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰੇਵ ਚ
ਤੂੰ ਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਪੋਸ਼ਣ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਹੈਂ।
ਸਰ੍ਵਾਧਾਰਸ੍ਵਰੂਪਾ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਬੀਜਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ
ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਹਰ ਬੀਜ ਦੀ ਅਸਲ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਤ੍ਕੋਪਵਿषਸਂਦਗ੍ਧਂ ਦ੍ਰੁਤਂ ਜੀਵਯ ਮਾਂ ਮृਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜੀਵਨ ਦੇ, ਮੈਂ ਮੁਰਦੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਚ ਪਾਰ੍ਵਤੀ
ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਾਫੀ ਆ ਗਈ—
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਆਤ੍ਮਾਰਾਮਂ ਪੂਰ੍ਣਕਾਮਂ ਸਰ੍ਵਦੇਹੇष੍ਵਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਰੱਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਹਰ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ—'
ਕਾਮਿਨੀ ਮਾਨਸਂ ਕਾਮਮਪ੍ਰਜ੍ਞਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਵਦੇਤ੍
ਇਕ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਅਜਾਣਪਣ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ।
ਸੁਗੋਪ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਨਾਰੀਣਾਂ ਲਜ੍ਜਾਜਨਨਕਾਰਣਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਹਰ ਔਰਤ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁਪਤ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਲੱਜਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਸੁਖੇषੁ ਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਚ ਵਿਭਵੇषੁ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਸੁਖਾਂ ਅਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਔਰਤਾਂ ਲਈ—
ਤਦ੍ਭਂਗੇਨ ਚ ਯਦ੍ਦੁਃਖਂ ਤਤ੍ਸਮਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਦਾ ਦੁੱਖ, ਔਰਤ ਲਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।
ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਯਥਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ੀਯਮਾਣੋ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ
ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਘਟਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਚਿਨ੍ਤਾਜ੍ਵਰਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੁਪਤਾਪਸ਼੍ਚ ਵਾਸਸਾਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਜ਼ੋਰ ਤੇ ਦੁਖ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਦਾ ਹੈ।
ਰਤਿਭਂਗੋ ਦੁਃਖਮੇਕਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਵੀਰ੍ਯ੍ਯਪਾਤਨਮ੍
ਸੁਖ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਇੱਕ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਦੁੱਖ ਹੈ ਜੀਵਨ-ਤੱਤ ਦਾ ਨਾਸ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਕਾਨ੍ਤਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾऽਪਿ ਨ ਚ ਮੇ ਸੁਤਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਤੂੰ ਮਿਲ ਗਈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰਸੁਖਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਪੋਦਾਨਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਸੁਖ ਨੇਕ ਕੰਮ, ਤਪ ਅਤੇ ਦਾਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਵਾਮਿਨੋਂऽਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਾਮਿਤੁਲ੍ਯਸੁਖਪ੍ਰਦਃ
ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਲਕ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਾਲਕ ਵਰਗਾ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।