ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਰਾਜਾ ਕੁਬੇਰਂ ਚ ਕੁਬੇਰੋ ਵਰੁਣਂ ਤਥਾ
ਇੰਦਰ ਰਾਜਾ, ਕੁਬੇਰ, ਕੁਬੇਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਵੀ,
ਹੁਤਾਸ਼ਨਂ ਯਮਸ਼੍ਚੈਵ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਚ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਅਗਨਿ ਦੇਵਤਾ, ਯਮ ਅਤੇ ਸੂਰਜ, ਅਗਨਿ ਵੀ,
ਏਵਂ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰੇਰਯਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਰਤਿਭਞ੍ਜਨੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰਸ ਭੰਗ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਾਰਿ ਸ੍ਥਿਤੋ ਵਕ੍ਰਸ਼ਿਰਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ, ਮੋੜੀ ਹੋਈ ਮੱਥੇ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਜਗਦੀਸ਼ ਜਗਦ੍ਬੀਜ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਭਯਭਞ੍ਜਨ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਗਤ ਦਾ ਬੀਜ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ,
ਹਰਿਰ੍ਜਗਾਮੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਮਾਜਗਾਮ ਚ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਹਰੀ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵੀ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਸੂਰ੍ਯ੍ਯ ਉਵਾਚ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਹਾਭਾਗ ਪਾਰ੍ਵਤੀਸ਼ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਸ੍ਰੀ ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੀਸੂਰ੍ਯ੍ਯਃ ਸ ਜਗਾਮ ਭਯਾਤ੍ਤਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਸ੍ਰੀ ਸੂਰਜ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਆਤ੍ਮਾਰਾਮ ਸ੍ਵਯਂਪੂਰ੍ਣ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਰਵਣਕੀਰ੍ਤ੍ਤਨ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਰੱਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੂਰਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਸੁਰਤਿ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ,
ਪਵਨ ਉਵਾਚ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਬੀਜਰੂਪ ਸਨਾਤਨ
ਪਵਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਤੇ ਮੋਖ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਬੀਜ ਰੂਪ,
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸ੍ਤਵਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯੋਗਜ੍ਞਾਨਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਯੋਗ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ,
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਰਾਨ੍ਭਯਾਰ੍ਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾਨ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਮੁੜ ਸਤਿ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਵੇਖ ਕੇ,
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਤੋ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਤ੍ਰਾਸਲਜ੍ਜਾਯੁਤਸ੍ਯ ਚ
ਮਹੇਸ਼ ਉਠਿਆ, ਡਰ ਅਤੇ ਲਾਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ,
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਾਂ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕਥਾਮਤਿਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਬਾਅਦ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਮਨਮੋਹਣੀ ਕਥਾ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਪਲਾਯਧ੍ਵਮਿਤਿ ਪ੍ਰਾਹ ਕृਪਯਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀਭਯਾਤ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, 'ਭੱਜ ਜਾਓ' ਆਖਿਆ।
ਦੇਵਾਃ ਪਲਾਯਿਤਾ ਭੀਤਾਃ ਪਾਰ੍ਵਤੀਸ਼ਾਪਹੇਤੁਨਾ
ਦੇਵਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਲ੍ਪਾਦੁਤ੍ਥਾਯ ਸਾ ਦੁਰ੍ਗਾ ਨ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰਸ੍ਸੁਰਾਨ੍
ਤਖਤ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇ।
ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਤੇ ਦੇਵਾ ਵ੍ਯਰ੍ਥਵੀਰ੍ਯ੍ਯਾ ਭਵਨ੍ਤ੍ਵਿਤਿ
ਅੱਜ ਤੋਂ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਅਸਰਹੀ ਹੋ ਜਾਣ।
ਤਤਃ ਸ਼ਿਵਃ ਸ਼ਿਵਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਨੇ, ਸ਼ਿਵਾ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਵੇਖ ਕੇ—
ਸ਼ਿਵਸ੍ਤਾਂ ਦੁਃਖਿਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਵੇਖ ਕੇ—
ਅਤੀਵ ਭੀਤਃ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤ ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਚਃ ਕਥਂ ਰੁष੍ਟਾ ਗਿਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਕਨ੍ਯੇ ਧਨ੍ਯੇ ਮਨੋਹਰੇ
ਬਹੁਤ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ: 'ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧੀਏ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ?'
ਮਮ ਸੌਭਾਗ੍ਯਰੂਪੇ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵਤੇ
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸੁਭਾਗ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਦੇ ਉਪਰ ਅਧਿਕਾਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਹੈਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਸਂਘੇ ਨਿਖਿਲੇ ਕਿਮਸਾਧ੍ਯਮਿਹਾਵਯੋਃ
ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੀ ਅਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਦੈਵਾਦਜ੍ਞਾਤਦੋषਸ੍ਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਮੇ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਕਿਸੇ ਅਣਜਾਣੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ, ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ ਹੀਸ਼੍ਵਰਸ਼੍ਚ ਸ਼ਵਤੁਲ੍ਯੋऽਸ਼ਿਵਃ ਸਦਾ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਰਦੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮੰਗਲ ਨਹੀਂ।
ਤੁष੍ਟਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਤਥਾ ਪੁष੍ਟਿਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰੇਵ ਚ
ਤੂੰ ਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਪੋਸ਼ਣ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਹੈਂ।
ਸਰ੍ਵਾਧਾਰਸ੍ਵਰੂਪਾ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਬੀਜਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ
ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਹਰ ਬੀਜ ਦੀ ਅਸਲ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਤ੍ਕੋਪਵਿषਸਂਦਗ੍ਧਂ ਦ੍ਰੁਤਂ ਜੀਵਯ ਮਾਂ ਮृਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜੀਵਨ ਦੇ, ਮੈਂ ਮੁਰਦੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਚ ਪਾਰ੍ਵਤੀ
ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਾਫੀ ਆ ਗਈ—
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਆਤ੍ਮਾਰਾਮਂ ਪੂਰ੍ਣਕਾਮਂ ਸਰ੍ਵਦੇਹੇष੍ਵਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਰੱਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਹਰ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ—'