ਸੁਗਨ੍ਧਿਕੁਸੁਮਾਸ਼੍ਲੇषਿਵਾਯੁਨਾ ਸੁਰਭੀਕृਤੇ
ਮਿੱਠੇ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਬਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਥਾਂ ਮਹਿਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਯੋਸ੍ਤਚ੍ਛृਙ੍ਗਾਰਂ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪੁਃ ਸੁਰਾਃ ਪਰਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਖੇਡ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਤਂ ਨਤ੍ਵਾ ਕਥਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਰਤੌ ਰਤਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟੋ ਨ ਯੋਗੀ ਵਿਰਰਾਮ ਹ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਿਲਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਚਲ ਰਹੇ, ਤੇ ਯੋਗੀ ਨੇ ਵੀ ਵਿਹਾਰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ।
ਮੈਥੁਨਸ੍ਯ ਵਿਰਾਮੇ ਚ ਦਮ੍ਪਤ੍ਯੋਰ੍ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰ
ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਦੋਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਮਿਲਣ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਰੁਕ ਗਈ,
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਮਯਿ ਯੇ ਸ਼ਰਣਾਪਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਦੁਖਂ ਕੁਤੋ ਵਿਧੇ
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਮੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯੇਨੋਪਾਯੇਨ ਤਦ੍ਵੀਰ੍ਯਂ ਭੂਮੌ ਪਤਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਜਿਸ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬੀਜ ਪੱਕਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਚ ਸ਼ਮ੍ਭੋਰ੍ਵੀਰ੍ਯ੍ਯਂ ਤਤ੍ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਉਦਰੇ ਪਤੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਬੀਜ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ,
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਾ ਨਾਰਾਯਣਾਜ੍ਞਯਾ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸ਼ਕ੍ਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ,
ਤਤ੍ਰੈਵ ਪਰ੍ਵਤਦ੍ਰੋਣੀਬਹਿਰ੍ਦੇਸ਼ੇ ਸੁਰਾਃ ਪਰਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਘਾਟ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਉਥੇ ਹੀ, ਉੱਚੇ ਦੇਵਤੇ...
ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਰਾਜਾ ਕੁਬੇਰਂ ਚ ਕੁਬੇਰੋ ਵਰੁਣਂ ਤਥਾ
ਇੰਦਰ ਰਾਜਾ, ਕੁਬੇਰ, ਕੁਬੇਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਵੀ,
ਹੁਤਾਸ਼ਨਂ ਯਮਸ਼੍ਚੈਵ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਚ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਅਗਨਿ ਦੇਵਤਾ, ਯਮ ਅਤੇ ਸੂਰਜ, ਅਗਨਿ ਵੀ,
ਏਵਂ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰੇਰਯਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਰਤਿਭਞ੍ਜਨੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰਸ ਭੰਗ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਾਰਿ ਸ੍ਥਿਤੋ ਵਕ੍ਰਸ਼ਿਰਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ, ਮੋੜੀ ਹੋਈ ਮੱਥੇ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਜਗਦੀਸ਼ ਜਗਦ੍ਬੀਜ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਭਯਭਞ੍ਜਨ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਗਤ ਦਾ ਬੀਜ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ,
ਹਰਿਰ੍ਜਗਾਮੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਮਾਜਗਾਮ ਚ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਹਰੀ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵੀ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਸੂਰ੍ਯ੍ਯ ਉਵਾਚ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਹਾਭਾਗ ਪਾਰ੍ਵਤੀਸ਼ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਸ੍ਰੀ ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੀਸੂਰ੍ਯ੍ਯਃ ਸ ਜਗਾਮ ਭਯਾਤ੍ਤਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਸ੍ਰੀ ਸੂਰਜ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਆਤ੍ਮਾਰਾਮ ਸ੍ਵਯਂਪੂਰ੍ਣ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਰਵਣਕੀਰ੍ਤ੍ਤਨ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਰੱਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੂਰਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਸੁਰਤਿ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ,
ਪਵਨ ਉਵਾਚ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਬੀਜਰੂਪ ਸਨਾਤਨ
ਪਵਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਤੇ ਮੋਖ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਬੀਜ ਰੂਪ,
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸ੍ਤਵਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯੋਗਜ੍ਞਾਨਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਯੋਗ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ,
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਰਾਨ੍ਭਯਾਰ੍ਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾਨ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਮੁੜ ਸਤਿ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਵੇਖ ਕੇ,
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਤੋ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਤ੍ਰਾਸਲਜ੍ਜਾਯੁਤਸ੍ਯ ਚ
ਮਹੇਸ਼ ਉਠਿਆ, ਡਰ ਅਤੇ ਲਾਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ,
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਾਂ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕਥਾਮਤਿਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਬਾਅਦ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਮਨਮੋਹਣੀ ਕਥਾ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਪਲਾਯਧ੍ਵਮਿਤਿ ਪ੍ਰਾਹ ਕृਪਯਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀਭਯਾਤ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, 'ਭੱਜ ਜਾਓ' ਆਖਿਆ।
ਦੇਵਾਃ ਪਲਾਯਿਤਾ ਭੀਤਾਃ ਪਾਰ੍ਵਤੀਸ਼ਾਪਹੇਤੁਨਾ
ਦੇਵਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਲ੍ਪਾਦੁਤ੍ਥਾਯ ਸਾ ਦੁਰ੍ਗਾ ਨ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰਸ੍ਸੁਰਾਨ੍
ਤਖਤ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇ।
ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਤੇ ਦੇਵਾ ਵ੍ਯਰ੍ਥਵੀਰ੍ਯ੍ਯਾ ਭਵਨ੍ਤ੍ਵਿਤਿ
ਅੱਜ ਤੋਂ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਅਸਰਹੀ ਹੋ ਜਾਣ।
ਤਤਃ ਸ਼ਿਵਃ ਸ਼ਿਵਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਨੇ, ਸ਼ਿਵਾ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਵੇਖ ਕੇ—
ਸ਼ਿਵਸ੍ਤਾਂ ਦੁਃਖਿਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਵੇਖ ਕੇ—