ऋषਯ ਊਚੁਃ ਸ੍ਵਕੀਰ੍ਤਿਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਸੁਚਿਰਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅਸੀਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਡੀ ਆਪਣੀ ਇਜ਼ਤ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬਚੀ ਰਹੇ।
ਪ੍ਰਹ੍ਰਾਦ ਉਵਾਚ ਕਰ੍ਤ੍ਤਾਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਨ੍ਨਾਥਂ ਗੁਰੁਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਸਤਾਂ ਵਰਮ੍
ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੇਰੇ ਮਾਲਕ, ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਸ਼ੁਕਰ ਜੀ, ਜੋ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੋ।
ਸ਼ਿष੍ਯਾਣਾਮਾਧਿਪਤ੍ਯੇ ਚ ਸਾਧੂਨਾਂ ਗੁਰੁਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚ ਅਧਿਆਪਕ ਹੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵਯਂ ਭृਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪੋष੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਗੁਰੋਃ ਪਰਿਚਾਰਕਾਃ
ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਨੌਕਰ, ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਹ੍ਰਾਦਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਕਾਰ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾਂ ਕਵਿਮ੍
ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਰਾਂ ਵਿਧੁਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਵਿਧੇਃ ਪਦੇ
ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਚੰਦ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਃ ਸਗਣੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਿਧੇਃ ਪਦੇ
ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਿਧੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਾਰਾਂ ਚ ਪ੍ਰਣਤਾਂ ਸ੍ਵਪਦੇ ਸਤੀਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਭਗਤੀ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਪ੍ਰਣਤਂ ਧਾਤਾ ਕ੍ਰੋਡੇ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਾਯਯਾ
ਧਾਤਾ ਨੇ ਚੰਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਤਾਰੇ ਤ੍ਯਜ ਭਯਂ ਮਤ੍ਤਃ ਭਯਂ ਕਿਂ ਤੇ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ 2.61.
ਤਾਰਾ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਡਰ ਛੱਡ ਦੇ; ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਦੁਰ੍ਬਲਾ ਬਲਿਨਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤਾ ਨਿष੍ਕਾਮਾ ਨ ਚ੍ਯੁਤਾ ਭਵੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਿੱਗਦਾ ਨਹੀਂ।
ਸਕਾਮਾ ਕਾਮਤੋ ਜਾਰਂ ਭਜਤੇ ਸ੍ਵਸੁਖੇਨ ਚ
ਜੋ ਇੱਛਾਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕੇ ਪਚ੍ਯਤੇ ਸਾ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਉਹ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਤਬ ਤਕ ਸਜ਼ਾ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜਦ ਤਕ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪਾਪੀ ਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਾਧੁਭਿਃ ਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਪਾਪੀ ਹੋਣ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਯਜ ਲਜ੍ਜਾਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਾਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਲੱਜਾ ਛੱਡ ਦੇ; ਹਰ ਚੀਜ਼ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਗਰ੍ਭਂ ਹੇ ਤਾਤ ਬਿਭਰ੍ਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਪਿਆਰੇ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਚੰਦ ਦਾ ਗਰਭ ਧਾਰ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਯਦਾ ਜਗ੍ਰਾਹ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਾਂ ਦਯਾਹੀਨਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਜਦ ਚੰਦ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਉਹ ਦਇਆ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਤੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਕੁਮਾਰਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਤਤ੍ਰ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਬੱਚਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਨਮਿਆ।
ਜਗਾਮ ਸ ਸ੍ਵਭਵਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਿਨ੍ਧੁਤਟਂ ਯਯੌ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਆਸ਼ਿषਂ ਸ਼ਮ੍ਭੁਧਰ੍ਮਾਭ੍ਯਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਲੋਕਂ ਯਯੌ ਵਿਧਿਃ 2.61.
ਸ਼ੰਭੂ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭਾਵਾਨੁਰਕ੍ਤਵਨਿਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਂਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ
ਜਦ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਔਰਤ ਮਿਲੀ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸਦ੍ਗ੍ਰਹੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਨਯੋ ਮਹਾਨ੍
ਚੰਦਰਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਤੇਜਸਵੀ ਤੇ ਸਚਾ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਢਿੱਡੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਘृਤਾਚ੍ਯਾ ਗਰ੍ਭਸਂਭੂਤਾਂ ਕੁਬੇਰਸ੍ਯ ਚ ਰੇਤਸਾ
ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚੋਂ, ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਬੀਜ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਅਤੀਵ ਯੌਵਨਸ੍ਥਾਂ ਚ ਬਾਲਾਂ षੋਡਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕੀਮ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਜਵਾਨ ਸੀ, ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਕੁੜੀ।
ਤਸ੍ਯਾਮਥਾਯਂ ਰਹਸਿ ਵੀਰ੍ਯ੍ਯਾਧਾਨਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਨੇ ਇਕਾਂਤ ਵਿਚ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਰੱਖਿਆ।
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਵਤੀਂ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਵੈ ਧਾਰ੍ਮਿਕੋ ਬਲੀ
ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਬਲਵਾਨ, ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਾਨਾਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਾਨਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਰਾਸ਼ਿਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਿੱਠੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਤੇषਾਂ ਚ ਨਦੀਰਾਸ਼ੀਰ੍ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲੈ ਕੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਤਲਕ੍ਸ਼ਂ ਸੁਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਵੈ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਾਸਸਾਮ੍ 2.61.
ਉਹ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟਕੜੇ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਸੁਤੰਤਰ ਕਪੜੇ ਦਿੱਤੇ।
ਦਦੌ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ ਰਾਜਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵੈ ਜੀਵਿਤਾਵਧਿ
ਰਾਜਾ ਇਹ ਸਭ ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਤੱਕ, ਦਿੰਦਾ ਰਿਹਾ।