ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਨਿਰ੍ਭਯੋऽਹਂ ਨਿਰਾਮਯਃ
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਨਿਰੋਗ ਹਾਂ।
ਸ੍ਵਪਾਪੇਨ ਮृਤਸ੍ਤਾਤੋ ਪੁਰਾ ਵੈ ਵਿष੍ਣੁਨਿਨ੍ਦਯਾ
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਆਪਣੀ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਰ ਗਏ।
ਤ੍ਰਿਪੁਰਃ ਕਿਙ੍ਕਰੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਵੀਰਤ੍ਵੇਨ ਨ ਗਣ੍ਯਤੇ
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸਾਡਾ ਸੇਵਕ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਗਿਣੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਿਰਰਾਮ ਚ ਸਂਸਦਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਸੁਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਚਰਣਂ ਵਤ੍ਸ ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਕਾਰਣਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਿਆਰੇ, ਪੂਰੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹ ਪੈਰ ਛੂਹ, ਜੋ ਸਭ ਮੰਗਲ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਤਾਰਾਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦੇਹਿ ਮਹ੍ਯਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਾਯ ਚ ਵੇਧਸੇ
ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਭਿਖਾਰੀ ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਨੂੰ, ਦਾਨ ਕਰ।
ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰ ਉਵਾਚ ਯਸ੍ਯ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਜਗਦ੍ਧਾਤਾ ਤਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤੇਸ਼੍ਚ ਕਾ ਕਥਾ
ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਭਿਖਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ?
ਸਨਾਤਨ ਉਵਾਚ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਕृष੍ਣਚਕ੍ਰੇਣ ਵੈष੍ਣਵਃ ਪੁਣ੍ਯਵਾਞ੍ਛੁਚਿਃ
ਸਨਾਤਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨੇਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਨਨ੍ਦਨ ਉਵਾਚ ਗੁਰੁਸ਼੍ਚ ਵੈष੍ਣਵਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ ਸ ਚ ਕੇਨ ਜਿਤੋ ਮਹਾਨ੍
ਸਨੰਦਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਗੁਰੂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਕਿਵੇਂ ਹਾਰ ਗਿਆ?
ਸਨਕ ਉਵਾਚ ਪੁਣ੍ਯਦੀਪੋ ਨ ਨਿਰ੍ਵਾਤਿ ਪਾषਣ੍ਡੇਨੈਵ ਵਾਯੁਨਾ ।। 2.61.
ਸਨਕ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨੇਕੀਆਂ ਦਾ ਦੀਵਾ ਪਾਖੰਡ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬੁਝਦਾ।
ऋषਯ ਊਚੁਃ ਸ੍ਵਕੀਰ੍ਤਿਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਸੁਚਿਰਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅਸੀਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਡੀ ਆਪਣੀ ਇਜ਼ਤ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬਚੀ ਰਹੇ।
ਪ੍ਰਹ੍ਰਾਦ ਉਵਾਚ ਕਰ੍ਤ੍ਤਾਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਨ੍ਨਾਥਂ ਗੁਰੁਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਸਤਾਂ ਵਰਮ੍
ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੇਰੇ ਮਾਲਕ, ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਸ਼ੁਕਰ ਜੀ, ਜੋ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੋ।
ਸ਼ਿष੍ਯਾਣਾਮਾਧਿਪਤ੍ਯੇ ਚ ਸਾਧੂਨਾਂ ਗੁਰੁਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚ ਅਧਿਆਪਕ ਹੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵਯਂ ਭृਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪੋष੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਗੁਰੋਃ ਪਰਿਚਾਰਕਾਃ
ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਨੌਕਰ, ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਹ੍ਰਾਦਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਕਾਰ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾਂ ਕਵਿਮ੍
ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਰਾਂ ਵਿਧੁਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਵਿਧੇਃ ਪਦੇ
ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਚੰਦ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਃ ਸਗਣੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਿਧੇਃ ਪਦੇ
ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਿਧੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਾਰਾਂ ਚ ਪ੍ਰਣਤਾਂ ਸ੍ਵਪਦੇ ਸਤੀਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਭਗਤੀ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਪ੍ਰਣਤਂ ਧਾਤਾ ਕ੍ਰੋਡੇ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਾਯਯਾ
ਧਾਤਾ ਨੇ ਚੰਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਤਾਰੇ ਤ੍ਯਜ ਭਯਂ ਮਤ੍ਤਃ ਭਯਂ ਕਿਂ ਤੇ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ 2.61.
ਤਾਰਾ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਡਰ ਛੱਡ ਦੇ; ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਦੁਰ੍ਬਲਾ ਬਲਿਨਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤਾ ਨਿष੍ਕਾਮਾ ਨ ਚ੍ਯੁਤਾ ਭਵੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਿੱਗਦਾ ਨਹੀਂ।
ਸਕਾਮਾ ਕਾਮਤੋ ਜਾਰਂ ਭਜਤੇ ਸ੍ਵਸੁਖੇਨ ਚ
ਜੋ ਇੱਛਾਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕੇ ਪਚ੍ਯਤੇ ਸਾ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਉਹ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਤਬ ਤਕ ਸਜ਼ਾ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜਦ ਤਕ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪਾਪੀ ਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਾਧੁਭਿਃ ਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਪਾਪੀ ਹੋਣ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਯਜ ਲਜ੍ਜਾਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਾਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਲੱਜਾ ਛੱਡ ਦੇ; ਹਰ ਚੀਜ਼ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਗਰ੍ਭਂ ਹੇ ਤਾਤ ਬਿਭਰ੍ਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਪਿਆਰੇ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਚੰਦ ਦਾ ਗਰਭ ਧਾਰ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਯਦਾ ਜਗ੍ਰਾਹ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਾਂ ਦਯਾਹੀਨਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਜਦ ਚੰਦ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਉਹ ਦਇਆ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਤੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਕੁਮਾਰਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਤਤ੍ਰ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਬੱਚਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਨਮਿਆ।
ਜਗਾਮ ਸ ਸ੍ਵਭਵਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਿਨ੍ਧੁਤਟਂ ਯਯੌ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਆਸ਼ਿषਂ ਸ਼ਮ੍ਭੁਧਰ੍ਮਾਭ੍ਯਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਲੋਕਂ ਯਯੌ ਵਿਧਿਃ 2.61.
ਸ਼ੰਭੂ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।