ਮਧੁਕੈਟਭਯੋਰ੍ਹਨ੍ਤਾ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਸ਼੍ਚ ਯਃ
ਉਹ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਅਤੇ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਤਾਂ ਧਾਤਾ ਵਿਰਰਾਮ ਚ ਸਂਸਦਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਹ੍ਰਾਦ ਉਵਾਚ ਸਰ੍ਵਪੂਜ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਨਾਥਃ ਕਿਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ
ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੇ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹੋ ਤੇ ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੀ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਰ੍ਹਨ੍ਤਾ ਮਧੁਕੈਟਭਯੋਸ਼੍ਚ ਯਃ
ਜੋ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਤੇ ਮਧੁਕੈਟਭ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਂ ਨਾਮ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਹੀ ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਆਤਮਾ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ।
ਤਤੋ ਨ ਬਲਵਾਞ੍ਛਮ੍ਭੁਰ੍ਨ ਚ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਵਿਧੇ
ਇਸ ਲਈ ਨਾਂ ਤਾਂ ਸ਼ੰਭੂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ।
ਯਸ੍ਯ ਲੋਮਸੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਨਿਖਿਲਾਨਿ ਜਗਤ੍ਪਤੇ
ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਰੋਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
षੋਡਸ਼ਾਂਸ਼ੋ ਭਗਵਤਃ ਸ ਚੈਵ ਹਿ ਮਹਾਨ੍ਵਿਰਾਟ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਿਰਾਟ ਹੈ, ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਸੋਲਵਾਂ ਹਿੱਸਾ।
ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਹੁਣ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਆਉਣ ਤੇ ਯੁੱਧ ਕਰਨ।
ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਭਗਵਤੇ ਸ਼ਿਵਾਯ ਸ਼ਿਵਰੂਪਿਣੇ 2.61.
ਉਸ ਭਗਵਾਨ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਨਿਰ੍ਭਯੋऽਹਂ ਨਿਰਾਮਯਃ
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਨਿਰੋਗ ਹਾਂ।
ਸ੍ਵਪਾਪੇਨ ਮृਤਸ੍ਤਾਤੋ ਪੁਰਾ ਵੈ ਵਿष੍ਣੁਨਿਨ੍ਦਯਾ
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਆਪਣੀ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਰ ਗਏ।
ਤ੍ਰਿਪੁਰਃ ਕਿਙ੍ਕਰੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਵੀਰਤ੍ਵੇਨ ਨ ਗਣ੍ਯਤੇ
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸਾਡਾ ਸੇਵਕ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਗਿਣੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਿਰਰਾਮ ਚ ਸਂਸਦਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਸੁਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਚਰਣਂ ਵਤ੍ਸ ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਕਾਰਣਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਿਆਰੇ, ਪੂਰੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹ ਪੈਰ ਛੂਹ, ਜੋ ਸਭ ਮੰਗਲ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਤਾਰਾਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦੇਹਿ ਮਹ੍ਯਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਾਯ ਚ ਵੇਧਸੇ
ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਭਿਖਾਰੀ ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਨੂੰ, ਦਾਨ ਕਰ।
ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰ ਉਵਾਚ ਯਸ੍ਯ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਜਗਦ੍ਧਾਤਾ ਤਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤੇਸ਼੍ਚ ਕਾ ਕਥਾ
ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਭਿਖਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ?
ਸਨਾਤਨ ਉਵਾਚ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਕृष੍ਣਚਕ੍ਰੇਣ ਵੈष੍ਣਵਃ ਪੁਣ੍ਯਵਾਞ੍ਛੁਚਿਃ
ਸਨਾਤਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨੇਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਨਨ੍ਦਨ ਉਵਾਚ ਗੁਰੁਸ਼੍ਚ ਵੈष੍ਣਵਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ ਸ ਚ ਕੇਨ ਜਿਤੋ ਮਹਾਨ੍
ਸਨੰਦਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਗੁਰੂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਕਿਵੇਂ ਹਾਰ ਗਿਆ?
ਸਨਕ ਉਵਾਚ ਪੁਣ੍ਯਦੀਪੋ ਨ ਨਿਰ੍ਵਾਤਿ ਪਾषਣ੍ਡੇਨੈਵ ਵਾਯੁਨਾ ।। 2.61.
ਸਨਕ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨੇਕੀਆਂ ਦਾ ਦੀਵਾ ਪਾਖੰਡ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬੁਝਦਾ।
ऋषਯ ਊਚੁਃ ਸ੍ਵਕੀਰ੍ਤਿਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਸੁਚਿਰਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅਸੀਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਡੀ ਆਪਣੀ ਇਜ਼ਤ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬਚੀ ਰਹੇ।
ਪ੍ਰਹ੍ਰਾਦ ਉਵਾਚ ਕਰ੍ਤ੍ਤਾਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਨ੍ਨਾਥਂ ਗੁਰੁਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਸਤਾਂ ਵਰਮ੍
ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੇਰੇ ਮਾਲਕ, ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਸ਼ੁਕਰ ਜੀ, ਜੋ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੋ।
ਸ਼ਿष੍ਯਾਣਾਮਾਧਿਪਤ੍ਯੇ ਚ ਸਾਧੂਨਾਂ ਗੁਰੁਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚ ਅਧਿਆਪਕ ਹੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵਯਂ ਭृਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪੋष੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਗੁਰੋਃ ਪਰਿਚਾਰਕਾਃ
ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਨੌਕਰ, ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਹ੍ਰਾਦਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਕਾਰ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾਂ ਕਵਿਮ੍
ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਰਾਂ ਵਿਧੁਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਵਿਧੇਃ ਪਦੇ
ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਚੰਦ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਃ ਸਗਣੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਿਧੇਃ ਪਦੇ
ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਿਧੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਾਰਾਂ ਚ ਪ੍ਰਣਤਾਂ ਸ੍ਵਪਦੇ ਸਤੀਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਭਗਤੀ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਪ੍ਰਣਤਂ ਧਾਤਾ ਕ੍ਰੋਡੇ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਾਯਯਾ
ਧਾਤਾ ਨੇ ਚੰਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਤਾਰੇ ਤ੍ਯਜ ਭਯਂ ਮਤ੍ਤਃ ਭਯਂ ਕਿਂ ਤੇ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ 2.61.
ਤਾਰਾ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਡਰ ਛੱਡ ਦੇ; ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ।