ਅਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਸ਼ੇषਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਚ ਕਰ੍ਮ੍ਮਣਾਮ੍
ਮੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ੇਸ਼, ਧਰਮ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਸਾਖੀ—
ਫਲਂ ਕਰ੍ਮਾਨੁਰੂਪੇਣ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭਾਰਤੇ ਭਵੇਤ੍
ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਫਲ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਹਨ੍ਤਿ ਤੇषਾਂ ਕਰ੍ਮ ਪੂਰ੍ਵਂ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ
ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤੇਜਸ੍ਵਿਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਵਰਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਵੈਸ਼ਣਵ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੋ ਬਲਿष੍ਠਂ ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਜੇਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਭਾਵੇਂ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਸ਼ੁਕਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਭਜ ਸਤ੍ਯਂ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਕृष੍ਣਮਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸੱਚਾ, ਸਰਵੋਚ ਬ੍ਰਹਮ — ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਆਪਣਾ ਆਪ, ਪ੍ਰਭੂ — ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭ੍ਰਾਤਃ ਕਲ੍ਪਤਰੁਂ ਪਰਮ੍
ਭਰਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਸ੍ਤਂਬਪਰ੍ਯ੍ਯਨ੍ਤਂ ਨਸ਼੍ਵਰਂ ਜਲਬਿਮ੍ਬਵਤ੍ ਤਾਵਦ੍ਭਵੇਚ੍ਛਾ ਭੋਗੇਚ੍ਛਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸੁਖੇਚ੍ਛਾ ਨृਣਾਮਿਹ ।। 2.60.
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੇ ਤਣੇ ਤੱਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੁੱਲੇ ਵਾਂਗ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਭੋਗ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਸਤਰੀ ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਬਣੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯਾਵਦ੍ਗੁਰੁਮੁਖਾਮ੍ਭੋਜਾਨ੍ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਨੁਂ ਹਰੇਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਗੁਰੂ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਹਰੀ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ,
ਇਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵਮਮਰਤ੍ਵਂ ਚ ਨਹਿ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵੈष੍ਣਵਾਃ
ਵੈਸ਼ਣਵ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਦਵੀ ਜਾਂ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਭਕ੍ਤਿ ਨਿਰ੍ਮਥਨਂ ਭਕ੍ਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਨੋ ਵਾਞ੍ਛਤਿ ਪ੍ਰਭੋਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਗਤ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਭਗਤੀ ਦੀ ਘੁੰਮਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵਾਕ੍ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਚੈਵ ਧਾਤृਤ੍ਵਂ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਨਹਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਭਗਤ ਵਾਕ-ਸਿਧੀ ਜਾਂ ਰਚਨਹਾਰ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਅਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮੋऽਨਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕਸ਼੍ਯਪਃ
ਮੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਧਰਮ, ਅਨੰਤ ਅਤੇ ਕਸ਼ਯਪ,
ਕਪਿਲਸ਼੍ਚ ਕੁਮਾਰਸ਼੍ਚ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵृषੀ
ਕਪਿਲ, ਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਨਰ-ਨਾਰਾਇਣ ਰਿਸ਼ੀ,
ਭृਗੁਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਵਸਿष੍ਠਃ ਕ੍ਰਤੁਰਂਗਿਰਾਃ
ਭ੍ਰਿਗੁ, ਸ਼ੁਕਰ, ਦੁਰਵਾਸਾ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਕ੍ਰਤੁ ਅਤੇ ਅੰਗਿਰਸ,
ਵਾਯੁਃ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਗਰੁਡੋ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਗਣਪਤਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਵਾਯੂ, ਸੂਰਜ, ਗਰੁੜ, ਦਕਸ਼ ਅਤੇ ਗਣਪਤੀ ਆਪ,
ਯੇ ਚ ਤਸ੍ਯ ਕਲਾਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤੇ ਤਦ੍ਭਕ੍ਤਿਪਰਾਯਣਾਃ
ਜੋ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਲਾਵਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਾਯਾਕਾਮਬੀਜਂ ਙੇਨ੍ਤਂ ਕृष੍ਣਪਦਂ ਮੁਨੇ ।। 2.60.
ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਕਾਮ ਦਾ ਬੀਜ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਣਂ ਧ੍ਯਾਨਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਮਨ੍ਦਾਕਿਨੀਤਟੇ
ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਸ਼ੁੱਧ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿषਣ੍ਣੋ ਹਿ ਭਵਾਬ੍ਧੌ ਚ ਬਭੂਵ ਤਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ ਤਾਰਾ ਤਿष੍ਠਤੁ ਤਤ੍ਰੈਵ ਨ ਤਯਾ ਮੇ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤਾਰਾ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿषਤੁਲ੍ਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਨਸ਼੍ਵਰਮੀਸ਼੍ਵਰ
ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ ਵਾਂਗ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਨਾਸਵੰਤ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ ਸਮ੍ਭਾਵਿਤਸ੍ਯ ਦੁਸ਼੍ਚਰ੍ਚ੍ਚਾ ਮਰਣਾਦਤਿਰਿਚ੍ਯਤੇ
ਸ਼੍ਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਬਦਨਾਮੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ।
ਪੁਰੋ ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਭਾਗ ਤਮੇਤਂ ਨਰ੍ਮਦਾਤਟਮ੍
ਤੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਉਸ ਨਰਮਦਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਲ ਜਾ।
ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਸੁਰਗੁਰੁਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਆਪ ਚਲ ਪਏ।
ਸਗਣਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖ ਕੇ,
ਨਨਾਮ ਸ਼ਮ੍ਭੁਃ ਸ਼ਿਰਸਾ ਵਿष੍ਣੁਂ ਚ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਮ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਚਾਗਮਚ੍ਚ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ 2.60.
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਉੱਥੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵੀ ਆ ਗਿਆ।
ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਮਨਨ੍ਤਂ ਚ ਨਰਂ ਮਾਂ ਚ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ, ਧਰਮ, ਅਨੰਤ, ਨਰ, ਮੈਨੂੰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸੋਚਿਆ।
ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਯੁਕ੍ਤਿਮੂਚੇ ਤਤ੍ਰ ਚ ਸਂਸਦਿ
ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੋਲਿਆ।