ਪਰਿਪਕ੍ਵਾ ਵਿਪਕ੍ਵਾ ਵਾ ਵੈष੍ਣਵਾਃ ਸਾਧਵਸ਼੍ਚ ਤੇ
ਚਾਹੇ ਪੱਕੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਕੱਚੇ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਤੇ ਚੰਗੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸੱਚੇ ਹਨ।
ਯਥਾ ਵਹ੍ਨੌ ਸ਼ੁष੍ਕਤृਣਂ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਂ ਭਵੇਤ੍ਸਦਾ
ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕਾ ਘਾਹ ਅੱਗ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੁਵਕ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਯਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣੇ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਜਦ ਗੁਰੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਮੰਤਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਪੁਂਸਾਂ ਸ਼ਤਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਚ ਸ਼ਤਂ ਮਾਤਾਮਹਸ੍ਯ ਚ
ਇਹ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੱਖ ਦੇ ਸੌ ਪੂਰਵਜਾਂ ਤੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਪੱਖ ਦੇ ਸੌ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗਯਾਯਾਂ ਪਿਣ੍ਡਦਾਨੇਨ ਪਿਣ੍ਡਦਾਃ ਪਿਣ੍ਡਭੋਜਿਨਮ੍
ਗਯਾ ਵਿਚ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਪਿੰਡ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪਿੰਡ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਦੋਹਾਂ—
ਮਨ੍ਤ੍ਰਗ੍ਰਹਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਸਿਰਫ ਮੰਤਰ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਹਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਗਙ੍ਗਾਦੀਨਿ ਚ ਭਾਰਤੇ
ਭਾਰਤ ਦੇ ਤੀਰਥ, ਗੰਗਾ ਆਦਿ, ਸਚਮੁਚ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪਾਪਾਨਿ ਪਾਪਿਨਾਂ ਤੀਰ੍ਥੇ ਯਾਵਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਤਿ ਚ 2.60.
ਜਿੰਨੇ ਪਾਪ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਕृष੍ਣਮਨ੍ਤ੍ਰੋਪਾਸਕਾਨਾਂ ਰਜਸਾ ਪਾਦਪਦ੍ਮਯੋਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮੰਤਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ—
ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਪਵਨੋ ਵਹ੍ਨਿਃ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਂ ਪੁਨਾਤਿ ਚ
ਹਵਾ, ਪਵਨ, ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ—ਇਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਸ਼ੇषਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਚ ਕਰ੍ਮ੍ਮਣਾਮ੍
ਮੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ੇਸ਼, ਧਰਮ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਸਾਖੀ—
ਫਲਂ ਕਰ੍ਮਾਨੁਰੂਪੇਣ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭਾਰਤੇ ਭਵੇਤ੍
ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਫਲ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਹਨ੍ਤਿ ਤੇषਾਂ ਕਰ੍ਮ ਪੂਰ੍ਵਂ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ
ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤੇਜਸ੍ਵਿਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਵਰਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਵੈਸ਼ਣਵ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੋ ਬਲਿष੍ਠਂ ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਜੇਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਭਾਵੇਂ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਸ਼ੁਕਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਭਜ ਸਤ੍ਯਂ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਕृष੍ਣਮਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸੱਚਾ, ਸਰਵੋਚ ਬ੍ਰਹਮ — ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਆਪਣਾ ਆਪ, ਪ੍ਰਭੂ — ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭ੍ਰਾਤਃ ਕਲ੍ਪਤਰੁਂ ਪਰਮ੍
ਭਰਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਸ੍ਤਂਬਪਰ੍ਯ੍ਯਨ੍ਤਂ ਨਸ਼੍ਵਰਂ ਜਲਬਿਮ੍ਬਵਤ੍ ਤਾਵਦ੍ਭਵੇਚ੍ਛਾ ਭੋਗੇਚ੍ਛਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸੁਖੇਚ੍ਛਾ ਨृਣਾਮਿਹ ।। 2.60.
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੇ ਤਣੇ ਤੱਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੁੱਲੇ ਵਾਂਗ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਭੋਗ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਸਤਰੀ ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਬਣੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯਾਵਦ੍ਗੁਰੁਮੁਖਾਮ੍ਭੋਜਾਨ੍ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਨੁਂ ਹਰੇਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਗੁਰੂ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਹਰੀ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ,
ਇਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵਮਮਰਤ੍ਵਂ ਚ ਨਹਿ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵੈष੍ਣਵਾਃ
ਵੈਸ਼ਣਵ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਦਵੀ ਜਾਂ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਭਕ੍ਤਿ ਨਿਰ੍ਮਥਨਂ ਭਕ੍ਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਨੋ ਵਾਞ੍ਛਤਿ ਪ੍ਰਭੋਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਗਤ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਭਗਤੀ ਦੀ ਘੁੰਮਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵਾਕ੍ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਚੈਵ ਧਾਤृਤ੍ਵਂ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਨਹਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਭਗਤ ਵਾਕ-ਸਿਧੀ ਜਾਂ ਰਚਨਹਾਰ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਅਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮੋऽਨਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕਸ਼੍ਯਪਃ
ਮੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਧਰਮ, ਅਨੰਤ ਅਤੇ ਕਸ਼ਯਪ,
ਕਪਿਲਸ਼੍ਚ ਕੁਮਾਰਸ਼੍ਚ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵृषੀ
ਕਪਿਲ, ਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਨਰ-ਨਾਰਾਇਣ ਰਿਸ਼ੀ,
ਭृਗੁਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਵਸਿष੍ਠਃ ਕ੍ਰਤੁਰਂਗਿਰਾਃ
ਭ੍ਰਿਗੁ, ਸ਼ੁਕਰ, ਦੁਰਵਾਸਾ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਕ੍ਰਤੁ ਅਤੇ ਅੰਗਿਰਸ,
ਵਾਯੁਃ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਗਰੁਡੋ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਗਣਪਤਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਵਾਯੂ, ਸੂਰਜ, ਗਰੁੜ, ਦਕਸ਼ ਅਤੇ ਗਣਪਤੀ ਆਪ,
ਯੇ ਚ ਤਸ੍ਯ ਕਲਾਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤੇ ਤਦ੍ਭਕ੍ਤਿਪਰਾਯਣਾਃ
ਜੋ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਲਾਵਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਾਯਾਕਾਮਬੀਜਂ ਙੇਨ੍ਤਂ ਕृष੍ਣਪਦਂ ਮੁਨੇ ।। 2.60.
ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਕਾਮ ਦਾ ਬੀਜ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਣਂ ਧ੍ਯਾਨਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਮਨ੍ਦਾਕਿਨੀਤਟੇ
ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਸ਼ੁੱਧ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿषਣ੍ਣੋ ਹਿ ਭਵਾਬ੍ਧੌ ਚ ਬਭੂਵ ਤਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।