ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਗੁਰੁਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਗृਹਂ ਮੁਹੁਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਘਰ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।
ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਸ਼੍ਚ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਚ ਚੇਤਨਾਂ ਸਮਵਾਪ ਸਃ
ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਅਥਾਨ੍ਤਰੇ ਮਹਾਜ੍ਞਾਨੀ ਜ੍ਞਾਨਿਭਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਃ
ਫਿਰ, ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਵੱਡਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋਰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ।
ਸ ਗੁਰੁਃ ਪੂਜਿਤਸ੍ਤੇਨ ਚਾਤਿਥ੍ਯੇਨ ਮਰੁਤ੍ਵਤਾ
ਉਹ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਮਰੁਤਵਤ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਤਪਙ੍ਕਜਲੋਚਨਃ 2.59.
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੀਚੜ ਨਾਲ ਲਗਿਆ ਕਮਲ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਅਤੀਵ ਨਿਪੁਣਂ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਨਿਮਿਤ੍ਤਕਮ੍
ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਉਹ ਬਹੁਤ ਚਤੁਰ ਤੇ ਸਿਆਣਾ ਹੈ, ਸੱਚ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।'
ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਪਾਤਕੀ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾ ਤਾਰਯਾ ਸਹ
ਜਿੱਥੇ ਪਾਪੀ ਚੰਦਰ, ਤਾਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਨਾਲ ਹੈ—
ਤ੍ਯਜ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵਂ ਭਦ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ; ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ੁਨਾਸੀਰੋ ਦੂਤਾਨਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ੁਨਾਸੀਰ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦੂਤ ਭੇਜੇ।
ਤੇ ਦੂਤਾ ਵੈ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਯਯੁਰ੍ਨਿਰ੍ਜਨਮੇਵ ਚ
ਉਹ ਦੂਤ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਸੁੰਨੇ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਵੀ, ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਰਭਵਨੇ ਤਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਂ ਚ ਵਿਜ੍ਵਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚੰਦਰ ਨੂੰ ਸ਼ੁਕਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਮਿਲਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਨਾਸੀਰੋ ਨਤਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁਨਾਸੀਰ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਭਯਂ ਤ੍ਯਜ ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵਂ ਭਦ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਡਰ ਛੱਡ ਦੇ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ; ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਤ੍ਵਯਾ ਨਹਿ ਜਿਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਨ ਮਯਾ ਦਿਤਿਨਨ੍ਦਨਃ
ਤੂੰ ਸ਼ੁਕਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਡਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਿਆ।
ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮੇਵ ਚ 2.59.
ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵੱਲ ਜਲਦੀ ਚਲੋ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਤਪ੍ਤੋ ਗੁਰੁਣਾ ਸਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਮਹਿੰਦਰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਨਨਾਮ ਗੁਰੁਣਾ ਸਹ
ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਸਮੇਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਸਿਤ੍ਵਾ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ
ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੱਸ ਪਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਤਸ੍ਮੈ ਦਦਾਤਿ ਦੁਃਖਂ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਕृष੍ਣਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਨੂੰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਸਿਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਹਂ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਚ ਸृष੍ਟੇਸ਼੍ਚ ਪਾਤਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਮੈਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੁ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰਨ੍ਤਰਂ ਸਰ੍ਵਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਧਰ੍ਮੋ ਵੈ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਮ੍
ਧਰਮ ਸਦਾ ਸਭ ਦਾ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਤਥ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਂਵਰ੍ਤਸ਼੍ਚ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਉਤਥਿਆ ਅਤੇ ਸੰਵਰਤ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਈ ਹੈ।
ਸਂਵਰ੍ਤਾਯ ਕਨਿष੍ਠਾਯ ਨ ਚ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਦਦੌ ਗੁਰੁਃ
ਸੰਵਰਤ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਮਧ੍ਯਮਸ੍ਯੋਤਥ੍ਯਕਸ੍ਯ ਸਤੀਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਚ ਗੁਰ੍ਵਿਣੀਮ੍
ਉਤਥਿਆ, ਜੋ ਵਿਚਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਗੁਰਵੀ ਦਿੱਤੀ।
ਯੋ ਹਰੇਦ੍ਭ੍ਰਾਤृਜਾਯਾਂ ਚ ਕਾਮੀ ਕਾਮਾਦਕਾਮੁਕੀਮ੍ 2.59.
ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ,
ਸ ਯਾਤਿ ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕਂ ਚ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਉਹ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤਕ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ੍ਯ ਪਾਪੀ ਚ ਵਿष੍ਠਾਯਾਂ ਜਾਯਤੇ ਕृਮਿਃ
ਉਥੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਪਾਪੀ ਵਿਅੰਗ ਵਿੱਚ ਕੀੜਾ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਵੇਨ੍ਮਹਾਪਾਪੀ ਵਰ੍षਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗृਧ੍ਰਃ ਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਜਨ੍ਮਾਨਿ ਕੁਕ੍ਕੁਰਃ
ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਗਿਦੜ ਬਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਕੁੱਤਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਦਦਾਤਿ ਯੋ ਨ ਦਾਯਂ ਚ ਬਲਿष੍ਠੋ ਦੁਰ੍ਬਲਾਯ ਚ
ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਵਾਰਸਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ,