ਦਾਹਿਕਾਸ਼ਕ੍ਤਿਹੀਨਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਮਨ੍ਦੋ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਅੱਗ ਕੁਝ ਸਾੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਪਤਨੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਵੀ ਅਸਹਾਇ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਹੀਨੋ ਯਥਾ ਜੀਵੋ ਯਥਾ ਚਾਤ੍ਮਾ ਤਨੁਂ ਵਿਨਾ
ਜਿਵੇਂ ਜਿੰਦਗੀ ਬਿਨਾ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਂ ਆਤਮਾ ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ—
ਨ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਯਥਾ ਯਜ੍ਞਃ ਫਲਦੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਵਿਨਾ
ਜਿਵੇਂ ਦਾਨ ਬਿਨਾ ਯਜਨ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ—
ਵਿਨਾ ਸ੍ਵਰ੍ਣਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਕਾਰੋ ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਿ
ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ ਬਿਨਾ ਸੋਨਾਰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ—
ਤਥਾ ਗृਹੀ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਤਤਂ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਿ 2.59.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਘਰਵਾਲਾ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਮੂਲਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਮੂਲਾ ਗृਹਾਸ੍ਤਥਾ
ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਘਰ ਵੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਹੀ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਮੂਲਃ ਸਦਾ ਹਰ੍षੋ ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਮੂਲਂ ਚ ਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਖੁਸ਼ੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਵੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਹੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਯਥਾ ਰਥਸ਼੍ਚ ਰਥਿਨਾਂ ਗृਹਿਣਾਂ ਚ ਤਥਾ ਗृਹਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਰਥ ਵਾਲੇ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਘਰ ਘਰ-ਵਾਲੇ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਪ੍ਰਧਾਨਾ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰਤ੍ਨਂ ਦੁष੍ਕੁਲਾਦਪਿ
ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਔਰਤ ਰਤਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਘੱਟ ਘਰ ਤੋਂ ਹੋਵੇ।
ਯਥਾ ਜਲਂ ਵਿਨਾ ਪਦ੍ਮਂ ਪਦ੍ਮਂ ਸ਼ੋਭਾਂ ਵਿਨਾ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਜਲ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਮਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਕਮਲ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸੋਭਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਗੁਰੁਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਗृਹਂ ਮੁਹੁਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਘਰ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।
ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਸ਼੍ਚ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਚ ਚੇਤਨਾਂ ਸਮਵਾਪ ਸਃ
ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਅਥਾਨ੍ਤਰੇ ਮਹਾਜ੍ਞਾਨੀ ਜ੍ਞਾਨਿਭਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਃ
ਫਿਰ, ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਵੱਡਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋਰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ।
ਸ ਗੁਰੁਃ ਪੂਜਿਤਸ੍ਤੇਨ ਚਾਤਿਥ੍ਯੇਨ ਮਰੁਤ੍ਵਤਾ
ਉਹ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਮਰੁਤਵਤ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਤਪਙ੍ਕਜਲੋਚਨਃ 2.59.
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੀਚੜ ਨਾਲ ਲਗਿਆ ਕਮਲ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਅਤੀਵ ਨਿਪੁਣਂ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਨਿਮਿਤ੍ਤਕਮ੍
ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਉਹ ਬਹੁਤ ਚਤੁਰ ਤੇ ਸਿਆਣਾ ਹੈ, ਸੱਚ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।'
ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਪਾਤਕੀ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾ ਤਾਰਯਾ ਸਹ
ਜਿੱਥੇ ਪਾਪੀ ਚੰਦਰ, ਤਾਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਨਾਲ ਹੈ—
ਤ੍ਯਜ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵਂ ਭਦ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ; ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ੁਨਾਸੀਰੋ ਦੂਤਾਨਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ੁਨਾਸੀਰ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦੂਤ ਭੇਜੇ।
ਤੇ ਦੂਤਾ ਵੈ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਯਯੁਰ੍ਨਿਰ੍ਜਨਮੇਵ ਚ
ਉਹ ਦੂਤ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਸੁੰਨੇ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਵੀ, ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਰਭਵਨੇ ਤਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਂ ਚ ਵਿਜ੍ਵਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚੰਦਰ ਨੂੰ ਸ਼ੁਕਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਮਿਲਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਨਾਸੀਰੋ ਨਤਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁਨਾਸੀਰ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਭਯਂ ਤ੍ਯਜ ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵਂ ਭਦ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਡਰ ਛੱਡ ਦੇ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ; ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਤ੍ਵਯਾ ਨਹਿ ਜਿਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਨ ਮਯਾ ਦਿਤਿਨਨ੍ਦਨਃ
ਤੂੰ ਸ਼ੁਕਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਡਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਿਆ।
ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮੇਵ ਚ 2.59.
ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵੱਲ ਜਲਦੀ ਚਲੋ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਤਪ੍ਤੋ ਗੁਰੁਣਾ ਸਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਮਹਿੰਦਰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਨਨਾਮ ਗੁਰੁਣਾ ਸਹ
ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਸਮੇਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਸਿਤ੍ਵਾ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ
ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੱਸ ਪਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਤਸ੍ਮੈ ਦਦਾਤਿ ਦੁਃਖਂ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਕृष੍ਣਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਨੂੰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਸਿਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਹਂ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਚ ਸृष੍ਟੇਸ਼੍ਚ ਪਾਤਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਮੈਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੁ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।