ਯਥਾ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਮਮ ਭਵੇਚ੍ਛ੍ਰੀਕृष੍ਣੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਿ 2.54.
ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਭਕਤੀ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਜਾਗੇ।
ਨਹ੍ਯਮ੍ਮਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਨ ਦੇਵਾ ਮृਚ੍ਛਿਲਾਮਯਾਃ
ਨਾ ਮੇਰੇ ਬਣਾਏ ਤੀਰਥ, ਨਾ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਪਥਰ ਦੇ ਦੇਵਤੇ,
ਸਰ੍ਵੇषਾਮਾਸ਼੍ਰਮਾਣਾਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਤੇਰ੍ਜਾਤਿਰੁਤ੍ਤਮਾ
ਸਭ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜਨਮ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਮਨ੍ਤ੍ਰੋਪਾਸਕਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣਭਕ੍ਤਿਪਰਾਯਣਃ
ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਉਪਾਸਕ ਹੈ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਭਕਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਤ੍ਵਾਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮਹਾਜ੍ਞਾਨਾਰ੍ਣਵਂ ਪਰਮ੍
ਤੂੰ ਵੈਸ਼ਣਵ ਹੈਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈਂ।
ਅਧੁਨਾऽਹਂ ਗਲਤ੍ਕੁष੍ਠੀ ਤਵ ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਮਹਾਮੁਨੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ, ਤੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਕੁਸ਼ਠ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਸੁਤਪਾ ਉਵਾਚ ਸਾ ਚ ਯਾਨਨੁਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਤੇਭ੍ਯੋ ਭਕ੍ਤਿਂ ਦਦਾਤਿ ਚ
ਸੁਤਪਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਦਇਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਮਾਯਾ ਮੋਹਯਤਿ ਤੇਭ੍ਯਸ੍ਤਾਂ ਨ ਦਦਾਤਿ ਚ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਭਟਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਭਕਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ।
ਕृष੍ਣਪ੍ਰੇਮਮਯੀਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵਤਾਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸ਼ਕਤੀ ਹੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਅਧਿਸ਼ਠਾਤ੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਹੈ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਾਸ੍ਯਾਸਿ ਗੋਲੋਕਂ ਤਦਨੁਗ੍ਰਹਸੇਵਯਾ
ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਜਲਦੀ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਧ੍ਯਾਨਸਾਧ੍ਯਂ ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਾਃ ਸਂਸੇਵ੍ਯ ਨਿਰ੍ਗੁਣਮ੍ 2.54.
ਜੋ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਔਖੀ ਹੈ, ਭਕਤ ਨਿਰਗੁਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕृਪਾਮਯੀਂ ਚ ਸਂਸੇਵ੍ਯ ਭਕ੍ਤਾ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯਚਿਰੇਣ ਵੈ
ਦਇਆਵਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਭਕਤ ਛੇਤੀ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਹਸ੍ਰਵਰ੍षਪਰ੍ਯ੍ਯਨ੍ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਪਾਦੋਦਕਂ ਪਿਬ
ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀ।
ਵਿਪ੍ਰਪਾਦੋਦਕਕ੍ਲਿਨ੍ਨਾ ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਮੇਦਿਨੀ
ਜਦ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ,
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਾਗਰੇ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹਨ।
ਵਿਪ੍ਰਪਾਦੋਦਕਂ ਚੈਵ ਪਾਪਵ੍ਯਾਧਿਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪਾਪ ਤੇ ਰੋਗ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰੋ ਮਾਨਵਰੂਪੀ ਚ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਜਨਾਰਦਨ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਸ਼੍ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਪੂਜਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਈ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਬੁਭੁਜੇ ਰਾਜਾ ਵਿਪ੍ਰਪਾਦੋਦਕਂ ਸ਼ਿਵੇ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੋਈ ਹੋਈ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਤੁ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵ੍ਯਾਧਿਤੋ ਨृਪਃ
ਇੱਕ ਸਾਲ ਬੀਤਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਧਾਪੂਜਾਵਿਧਾਨਂ ਚ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਚ ਕਵਚਂ ਮਨੁਮ੍ 2.54.
ਰਾਧਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦਾ ਢੰਗ, ਸਤੋਤ੍ਰ, ਕਵਚ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ—
ਰਾਜਨ੍ਨਿਰ੍ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਪਸੇ ਮੁਨਿਃ
ਮੁਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਾ, ਜਲਦੀ ਚਲੇ ਜਾਓ,' ਅਤੇ ਤਪ ਕਰਣ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਰੁਰੁਦੁਰ੍ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਸ਼ੋਕਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਸਬੰਧੀ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰੋਏ।
ਸੁਯਜ੍ਞਃ ਪੁष੍ਕਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰੇ ਵੈ ਦੁष੍ਕਰਂ ਤਪਃ
ਸੁਯਜ्ञ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਜਾ ਕੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਤਦਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗਗਨੇ ਰਥਸ੍ਥਾਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤ੍ਯਾਜ ਮਾਨੁषਂ ਦੇਹਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਂ ਦਧਾਰ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਨृਪਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਚ ਗੋਲੋਕਂ ਤਤ੍ਰ ਚੈषਾ ਯਯੌ ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਵੇष੍ਟਿਤਂ ਪਰ੍ਵਤੇਨੈਵ ਸ਼ਤਸ਼ृਙ੍ਗੇਣ ਚਾਰੁਣਾ
ਉਹ ਸੋਹਣੇ, ਸੌ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਗੋਗੋਪਗੋਪੀਨਿਕਰੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਪਰਿਸੇਵਤੈਃ
ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ, ਗੋਪਾਂ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਾਨਾਚਿਤ੍ਰਵਿਚਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਰਾਜਿਤਂ ਪਰਿਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਨਾਨਾ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਅਤੇ ਅਜੋਕੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਅਤੇ ਸੋਭਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।