ਕਥਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਾਂ ਦੇਵੋ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਪੁਰਾ ਸਤੀਮ੍
ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਤੀ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖਿਆ?
ਕਥਂ ਤ੍ਰਿਜਗਤਾਂ ਧਾਤਾ ਤਸ੍ਮੈ ਤਤ੍ਕਵਚਂ ਦਦੌ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਉਹ ਕਵਚ ਉਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦਿੱਤਾ?
ਸ਼੍ਰੀਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਤ੍ਮਜਸ੍ਤਪਸ੍ਵੀ ਚ ਸ਼ਤਰੂਪਾਪਤਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਸ੍ਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤਪੱਸਵੀ ਸੀ, ਉਹ ਸ਼ਤਰੂਪਾ ਦਾ ਪਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ।
ਉਤ੍ਤਾਨਪਾਦਸ੍ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਧ੍ਰੁਵ ਏਵ ਚ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਤਾਨਪਾਦ ਸੀ, ਤੇ ਉਤਾਨਪਾਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰੁਵ ਸੀ।
ਉਤ੍ਕਲਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਯਣਃ
ਉਤਕਲ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਰਤ੍ਨਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦੌ ਮੁਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦਿੱਤੇ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦੌ ਰਾਜਾ ਯਜ੍ਞਾਨ੍ਤੇ ਸ ਮਹੋਤ੍ਸਵੇ 2.50.
ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੱਡੇ ਉਤਸਵ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਯਜ੍ਞਂ ਨਾਮ ਨृਪਤਿਂ ਚਕਾਰ ਸੁਰਸਂਸਦਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੁਯਜ्ञ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਨਦਾਤਾ ਰਤ੍ਨਦਾਤਾ ਦਾਤਾ ਵੈ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਦਾਮ੍
ਉਹ ਅੰਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਰਤਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਦੌ ਸ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਮੁਦਾਯੁਕ੍ਤਃ ਸਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਸਹੀ ਦੱਖਣਾ ਸਮੇਤ।
ਸੁਪਕ੍ਵਾਨਿ ਚ ਮਾਂਸਾਨਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਵਤਿ
ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮਾਸ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਚੋष੍ਯੈਸ਼੍ਚਰ੍ਵ੍ਯੈਰ੍ਲੇਹ੍ਯਪੇਯੈਰਤਿਤृਪ੍ਤਂ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ
ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ, ਚੱਬਣ ਵਾਲੇ, ਚੱਟਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਵਿਆੰਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਪੂਰ੍ਣਮਨ੍ਨਂ ਚ ਸੂਪਾਕ੍ਤਂ ਸਗਵ੍ਯਂ ਮਾਂਸਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਪੂਰਾ ਭੋਜਨ, ਸੁਪ ਨਾਲ, ਘਿਉ ਵਾਲਾ, ਪਰ ਮਾਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਨ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸੁਯਜ੍ਞਂ ਚ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ਤਤ੍ਪਿਤॄਂਸ਼੍ਚ ਤੇ
ਪਰ ਉਹ ਸੁਯਜ्ञ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਹੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਚਕ੍ਰੁਃ ਸੁਭੋਜਨਂ ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਤਿਤृਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਤੇ, ਸੁੰਦਰਏ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਵृषਲੇਭ੍ਯੋ ਦਦੁਃ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਪਥਿ ਚ ਤਤ੍ਯਜੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਭੋਜਨ ਚੁਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕੁਝ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਥਾਪ੍ਯੁਰ੍ਵਰਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਚਾਨ੍ਨਰਾਸ਼ਿਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ ।। 2.50.
ਫਿਰ ਵੀ, ਉੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਢੇਰ ਅੰਨ ਦੇ ਬਚੇ ਰਹਿ ਗਏ।
ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਸਂਕ੍ਲृਪ੍ਤਚ੍ਛਤ੍ਰਕੋਟਿਸਮਨ੍ਵਿਤੇ
ਉੱਥੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਛਤਾਂ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਛਤਰ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਚਨ੍ਦਨਾਦਿਸੁਸਂਸृष੍ਟੇ ਰਮ੍ਯੇ ਚਨ੍ਦਨਪਲ੍ਲਵੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਚੰਦਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਰਚੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਚੰਦਨ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ।
ਚਨ੍ਦਨਾਗੁਰੁਕਸ੍ਤੂਰੀਵਨਸਿਨ੍ਦੂਰਸਂਸ੍ਕृਤੇ
ਉਹ ਥਾਂ ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਕਸਤੂਰੀ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਸਿੰਧੂਰ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮੁਨਿਨਾਰਦਮਨ੍ਵਾਦਿਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਨ੍ਵਿਤੇ
ਉਥੇ ਨਾਰਦ, ਮਨੂ ਆਦਿ ਮੁਨੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਰੂਕ੍ਸ਼ੋ ਮਲਿਨਵਾਸਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁष੍ਕਕਣ੍ਠੌष੍ਠਤਾਲੁਕਃ
ਉਹ ਰੁੱਖੇ, ਗੰਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਸੁੱਕੀ ਗਲ੍ਹ, ਹੋਠ ਤੇ ਤਾਲੂ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਰਾਜਾਨਮਾਸ਼ਿषਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਸ੍ਮਿਤਃ ਸਮ੍ਪੁਟਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਰਾਜਾ ਹੱਸ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਭਾਸਦਸ਼੍ਚ ਨੋਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਜਹਸੁਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਮੇਵ ਚ
ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਨਾ ਉਠੇ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੱਸ ਪਏ।
ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਨृਪਤਿਂ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਤਤ੍ਰਾਤਿष੍ਠਨ੍ਨਿਰਂਕੁਸ਼ਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਖੜ੍ਹਾ, ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬੈਠਾ।
ਭਵਾਚਿਰਂ ਗਲਤ੍ਕੁष੍ਠੀ ਬੁਦ੍ਧਿਹੀਨੋऽਪ੍ਯੁਪਦ੍ਰੁਤਃ
ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਕੁਸ਼ਟ ਰੋਗੀ ਹੋ ਜਾਵੇਂ, ਤੇਰੀ ਅਕਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤੇ ਤੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਚ ਰਹੇਂ।
ਯੇ ਯਤ੍ਰ ਜਹਸੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੁਃ ਸਭਾਸਦਃ 2.50.
ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਹੱਸੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਗਤ੍ਯ ਰਾਜਾ ਤਂ ਰੁਰੋਦ ਭਯਕਾਤਰਃ
ਰਾਜਾ ਅੱਗੇ ਆ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਰੋ ਪਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਗੂਢਰੂਪੀ ਚ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਲੁਕਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹੇ ਵਿਪ੍ਰ ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਸਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਖਦਾ ਰਿਹਾ, 'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰੁਕ, ਰੁਕ!'