ਰਤ੍ਨਪ੍ਰਦੀਪਸਂਯੁਕ੍ਤੇ ਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਮਣ੍ਡਲੇ
ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਵਟੀਆਂ ਸਨ,
ਕਸ੍ਤੂਰੀਕੁਂਕੁਮਾਰਕ੍ਤੇ ਸੁਚਨ੍ਦਨਸੁਧੂਪਿਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਕਸਤੂਰੀ, ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਇਆ, ਚੰਗੀ ਚੰਦਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ,
ਸੁਰਤਾਦ੍ਵਿਰਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਦਮ੍ਪਤੀ ਰਤਿਪਣ੍ਡਿਤੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ-ਲੀਲਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਣਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਕਾਲਃ ਪਰਿਮਿਤੋ ਗਤਃ
ਲੱਖਾਂ ਮਨਵੰਤਰਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੂਤ੍ਯਸ਼੍ਚਤਸ੍ਰੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾऽਥ ਜਗਦੁਸ੍ਤਾਂ ਤੁ ਰਾਧਿਕਮ੍
ਫਿਰ ਚਾਰ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸਿਆ।
ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਾ ਚ ਸਖਿਭਿਃ ਕੋਪਰਕ੍ਤਾਸ੍ਯਲੋਚਨਾ 2.49.
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਹੋਠ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ।
ਕ੍ਰੀਡਾਪਦ੍ਮਂ ਚ ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਾਮੂਲ੍ਯਦਰ੍ਪਣਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਖੇਡਣ ਵਾਲਾ ਕਮਲ, ਸੋਹਣੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦਰਪਣ ਨਾਲ ਸੀ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਤੋਯਾਞ੍ਜਲਿਭਿਰ੍ਮੁਖਰਾਗਮਲਕ੍ਤਕਮ੍
ਉਸਨੇ ਹੱਥ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਏ, ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਲਾਲ ਰੰਗ ਤੇ ਲੱਕ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਸ੍ਤ੍ਰਪਰੀਧਾਨਾ ਰੂਕ੍ਸ਼ਾ ਵੇषਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਰੁੱਖੀ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ।
ਆਜੁਹਾਵ ਸਖੀਸਂਘਂ ਰੋषਵਿਸ੍ਫੁਰਿਤਾਧਰਾ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਬਦੇ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ।
ਤਾਭਿਰ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯੁਤਾਭਿਸ਼੍ਚ ਕਾਤਰਾਭਿਸ਼੍ਚ ਸਂਸ੍ਤੁਤਾ ਦਸ਼ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਦੈਰ੍ਘ੍ਯੇ ਤਚ੍ਛਤਯੋਜਨਮ੍
ਉਹ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਵਲੋਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ, ਉਹ ਥਾਂ ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਤੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਸੀ।
ਸਹਸ੍ਰਚਕ੍ਰਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਨਾਨਾਚਿਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਗੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸੀ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਹਣੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਦਰ੍ਪਣੈਃ ਪਰਿਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਅਮੋਲ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਦਰਪਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਦ੍ਰਤ੍ਨ ਕਲਸ਼ੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਰਮ੍ਯੈਰ੍ਮਨ੍ਦਿਰਕੋਟਿਭਿਃ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕਲਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਬੇਹਦ ਸੁੰਦਰ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਵਟ ਹੋਈ ਸੀ।
ਯਯੌ ਰਥੇਨ ਤੇਨੈਵ ਸੁਮਨੋਮਾਲਿਨਾ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਪਿਆਰੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਥ 'ਚ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਕृष੍ਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾਵਧਾਨਂ ਗੋਪੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਪਲਾਯਿਤਃ 2.49.
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਾਵਧਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਪ੍ਰੇਮਮਗ੍ਨਃ ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਤਿਰੋਧਾਨਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਲੁਕਾ ਲਿਆ।
ਰਾਧਾਪ੍ਰਕੋਪਭੀਤਾ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤਤ੍ਯਾਜ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਰਾਧਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਬੈਠੀ।
ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸ਼ਰਣਂ ਸਾਧ੍ਵੀਂ ਵਿਰਜਾਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਭਿਯਾ
ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਚੰਗੀ ਵਿਰਜਾ ਦੇ ਪਾਸ ਆਸਰਾ ਲੱਭਿਆ।
ਕੋਟਿਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਦੀਰ੍ਘੇ ਸ਼ਤਗੁਣਾ ਤਥਾ
ਉਹ ਇਕ ਕਰੋੜ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਲੰਬਾਈ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਗਈ।
ਬਭੂਵੁਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਨਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਦਾऽਨ੍ਯਾ ਗੋਪ੍ਯ ਏਵ ਚ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੋਰ ਛੋਟੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਵੀ ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਇਮੇ ਸਪ੍ਤ ਸਮੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਵਿਰਜਾਨਨ੍ਦਨਾ ਭੁਵਿ
ਇਹ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਰਜਾ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਹਨ।
ਨ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਰਜਾਂ ਕृष੍ਣਂ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਚ ਪੁਨਰ੍ਯਯੌ
ਵਿਰਜਾ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਗੋਪੀਭਿਰ੍ਦ੍ਵਾਰਿ ਯੁਕ੍ਤਾਭਿਰ੍ਵਾਰਿਤੋऽਪਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਗੋਪੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਰੋਕੇ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ,
ਸੁਦਾਮਾ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਤਥਾ ਕृष੍ਣਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਸੁਦਾਮਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਡਾਂਟਿਆ।
ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਮਾਸੁਰੀਂ ਯੋਨਿਂ ਗਚ੍ਛ ਦੂਰਮਤੋ ਦ੍ਰੁਤਮ੍ 2.49.
ਤੂੰ ਜਾ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ; ਇਥੋਂ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਚਲੀ ਜਾ।
ਭਵ ਗੋਪੀ ਗੋਪਕਨ੍ਯਾਮੁਖ੍ਯਾਭਿਃ ਸ੍ਵਾਭਿਰੇਵ ਚ
ਤੂੰ ਗੋਪੀ ਬਣ, ਗੋਪਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁੱਖ ਧੀਆਂ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਵਰਗੀਆਂ ਨਾਲ।
ਤਤ੍ਰ ਭਾਰਾਵਤਰਣਂ ਭਗਵਾਂਸ਼੍ਚ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰੋ ਮੋਹਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਗਨ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਉਥੇ ਭਗਵਾਨ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣਗੇ; ਉਹ ਅੰਸੂਆਂ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਉਲਝਣ ਨਾਲ, ਤੁਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ।
ਰਾਧਾ ਜਗਾਮ ਤਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਾऽਤਿਵਿਹ੍ਵਲਾ
ਰਾਧਾ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੀ, ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਤਾਂ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਨੇ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ।