ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯਂ ਨਿਤ੍ਯਰੂਪਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਮ੍ 2.48.
ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾ ਰਾਧਾ ਬਹੁਸੌਭਾਗ੍ਯਸਂਯੁਤਾ
ਰਾਧਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੁਭਾਗ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਮਾਨਿਨੀਂ ਰਾਧਿਕਾਂ ਸਨ੍ਤਃ ਸੇਵਨ੍ਤੇ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਸ੍ਸਦਾ
ਸਾਰੇ ਸਾਧੂ ਸਦਾ ਮਾਣਣ ਵਾਲੀ ਰਾਧਿਕਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਰਾਧਾਪਦਾਮ੍ਭੋਜਂ ਨਹਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਬਲ੍ਲਵਾਃ
ਗੋਆਲੇ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰਾਧਾ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਣ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਸ ਚ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਗੋਪਾਨਾਂ ਰਾਯਾਣਪ੍ਰਵਰਃ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਉਹ, ਦਵਾਰ੍ਹਾ ਗੋਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਏ, ਪਿਆਰੀਏ,
ਸੁਦਾਮਸ਼ਾਪਾਤ੍ਸਾ ਦੇਵੀ ਗੋਲੋਕਾਦਾਗਤਾ ਮਹੀਮ੍
ਸੁਦਾਮਾ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਕਥਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਭृਤ੍ਯੋ ਹਿ ਸ੍ਵਾਭੀष੍ਟਾਂ ਦੇਵਕਾਮਿਨੀਮ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਇਕ ਨੌਕਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਚਾਹ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ?
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਗੋਪ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਪੁਰਾਣੇषੁ ਸ਼ੁਭਦਂ ਭਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਦਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا: ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਹੈ, ਸੁਭਾਗੀ ਹੈ, ਭਗਤੀ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਏਕਦਾ ਰਾਧਿਕੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਗੋਲੋਕੇ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲੇ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਪਤੀ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿਚ ਸਨ,
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਿਰਜਾਂ ਗੋਪੀਂ ਸੁਭਾਗ੍ਯਾਂ ਰਾਧਿਕਾਸਮਾਮ੍
ਉਹਨੇ ਵਿਰਜਾ, ਜੋ ਰਾਧਾ ਵਰਗੀ ਸੁਭਾਗਣ ਗੋਪੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲਿਆ,
ਰਤ੍ਨਪ੍ਰਦੀਪਸਂਯੁਕ੍ਤੇ ਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਮਣ੍ਡਲੇ
ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਵਟੀਆਂ ਸਨ,
ਕਸ੍ਤੂਰੀਕੁਂਕੁਮਾਰਕ੍ਤੇ ਸੁਚਨ੍ਦਨਸੁਧੂਪਿਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਕਸਤੂਰੀ, ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਇਆ, ਚੰਗੀ ਚੰਦਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ,
ਸੁਰਤਾਦ੍ਵਿਰਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਦਮ੍ਪਤੀ ਰਤਿਪਣ੍ਡਿਤੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ-ਲੀਲਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਣਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਕਾਲਃ ਪਰਿਮਿਤੋ ਗਤਃ
ਲੱਖਾਂ ਮਨਵੰਤਰਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੂਤ੍ਯਸ਼੍ਚਤਸ੍ਰੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾऽਥ ਜਗਦੁਸ੍ਤਾਂ ਤੁ ਰਾਧਿਕਮ੍
ਫਿਰ ਚਾਰ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸਿਆ।
ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਾ ਚ ਸਖਿਭਿਃ ਕੋਪਰਕ੍ਤਾਸ੍ਯਲੋਚਨਾ 2.49.
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਹੋਠ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ।
ਕ੍ਰੀਡਾਪਦ੍ਮਂ ਚ ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਾਮੂਲ੍ਯਦਰ੍ਪਣਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਖੇਡਣ ਵਾਲਾ ਕਮਲ, ਸੋਹਣੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦਰਪਣ ਨਾਲ ਸੀ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਤੋਯਾਞ੍ਜਲਿਭਿਰ੍ਮੁਖਰਾਗਮਲਕ੍ਤਕਮ੍
ਉਸਨੇ ਹੱਥ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਏ, ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਲਾਲ ਰੰਗ ਤੇ ਲੱਕ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਸ੍ਤ੍ਰਪਰੀਧਾਨਾ ਰੂਕ੍ਸ਼ਾ ਵੇषਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਰੁੱਖੀ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ।
ਆਜੁਹਾਵ ਸਖੀਸਂਘਂ ਰੋषਵਿਸ੍ਫੁਰਿਤਾਧਰਾ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਬਦੇ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ।
ਤਾਭਿਰ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯੁਤਾਭਿਸ਼੍ਚ ਕਾਤਰਾਭਿਸ਼੍ਚ ਸਂਸ੍ਤੁਤਾ ਦਸ਼ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਦੈਰ੍ਘ੍ਯੇ ਤਚ੍ਛਤਯੋਜਨਮ੍
ਉਹ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਵਲੋਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ, ਉਹ ਥਾਂ ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਤੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਸੀ।
ਸਹਸ੍ਰਚਕ੍ਰਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਨਾਨਾਚਿਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਗੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸੀ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਹਣੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਦਰ੍ਪਣੈਃ ਪਰਿਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਅਮੋਲ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਦਰਪਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਦ੍ਰਤ੍ਨ ਕਲਸ਼ੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਰਮ੍ਯੈਰ੍ਮਨ੍ਦਿਰਕੋਟਿਭਿਃ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕਲਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਬੇਹਦ ਸੁੰਦਰ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਵਟ ਹੋਈ ਸੀ।
ਯਯੌ ਰਥੇਨ ਤੇਨੈਵ ਸੁਮਨੋਮਾਲਿਨਾ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਪਿਆਰੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਥ 'ਚ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਕृष੍ਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾਵਧਾਨਂ ਗੋਪੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਪਲਾਯਿਤਃ 2.49.
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਾਵਧਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਪ੍ਰੇਮਮਗ੍ਨਃ ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਤਿਰੋਧਾਨਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਲੁਕਾ ਲਿਆ।
ਰਾਧਾਪ੍ਰਕੋਪਭੀਤਾ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤਤ੍ਯਾਜ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਰਾਧਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਬੈਠੀ।
ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸ਼ਰਣਂ ਸਾਧ੍ਵੀਂ ਵਿਰਜਾਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਭਿਯਾ
ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਚੰਗੀ ਵਿਰਜਾ ਦੇ ਪਾਸ ਆਸਰਾ ਲੱਭਿਆ।
ਕੋਟਿਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਦੀਰ੍ਘੇ ਸ਼ਤਗੁਣਾ ਤਥਾ
ਉਹ ਇਕ ਕਰੋੜ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਲੰਬਾਈ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਗਈ।