ਸ਼੍ਰੀਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪਾਞ੍ਚਰਾਤ੍ਰਾਦਿਕਂ ਨੀਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋਗਂ ਚ ਯੋਗਿਨਾਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਾਂਚਰਾਤ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਨੀਤੀ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਵਿਧੀ।
ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਨਾਨਾਤਨ੍ਤ੍ਰਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ 2.48.
ਸਿੱਧਾਂ ਲਈ ਸਿੱਧੀ ਦਾ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਨਮੋਹਣੇ ਤੰਤਰ।
ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਚ ਰਾਧਾਯਾਸ਼੍ਚ ਸਮਾਸਤਃ
ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਮੈਂ ਰਾਧਾ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ ਕਥਾ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਸੁਣੀ ਹੈ।
ਆਗਮਾਖ੍ਯਾਨਕਾਲੇ ਚ ਭਵਤਾ ਸ੍ਵੀਕृਤਂ ਪੁਰਾ
ਅਗਮਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਦੌਰਾਨ, ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਦੁਤ੍ਪਤਿਂ ਚ ਤਦ੍ਧ੍ਯਾਨਂ ਨਾਮ੍ਨੋ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਪਰਮ ਮਹਿਮਾ।
ਆਰਾਧਨਵਿਧਾਨਂ ਚ ਪੂਜਾਪਦ੍ਧਤਿਮੀਪ੍ਸਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੀ ਇੱਛਿਤ ਪਧਤੀ।
ਕਥਂ ਨ ਕਥਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਮਾਗਮਾਖ੍ਯਾਨਕਾਲਤਃ
ਅਗਮਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਦੌਰਾਨ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ?
ਪਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਞ੍ਛੁष੍ਕਕਣ੍ਠੋष੍ਠਤਾਲੁਕਃ
ਪੰਜ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਗਲਾ, ਹੋਠ ਅਤੇ ਜੀਭ ਸੁੱਕ ਗਏ ਹਨ।
ਸਸ੍ਮਾਰ ਕृष੍ਣਂ ਧ੍ਯਾਨੇਨਾਭੀष੍ਟਦੇਵਂ ਕृਪਾਨਿਧਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਾ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਨਿषਿਦ੍ਧੋऽਹਂ ਭਗਵਤਾ ਕृष੍ਣੇਨ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਮੈਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਮਦਰ੍ਦ੍ਧਾਂਗਸ੍ਵਰੂਪਾ ਤ੍ਵਂ ਨ ਮਦ੍ਭਿਨ੍ਨਾ ਸ੍ਵਰੂਪਤਃ 2.48.
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹੀ ਅਰਧ-ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੂਪ ਹੈਂ; ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ।
ਮਦਿष੍ਟਦੇਵਕਾਨ੍ਤਾਯਾ ਰਾਧਾਯਾਸ਼੍ਚਰਿਤਂ ਸਤਿ
ਮੇਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਧਾ ਦੇ ਕਰਤਬ ਸੱਚੇ ਹਨ।
ਜਾਨਾਮਿ ਤਦਹਂ ਦੁਰ੍ਗੇ ਸਰ੍ਵਂ ਪੂਰ੍ਵਾਪਰਂ ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੁਰਗਾ, ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਨਵਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਨ ਤਤ੍ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਸ਼੍ਚ ਨ ਚ ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਨਾ ਤਾਂ ਸਨਤਕੁਮਾਰਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮ।
ਮਤ੍ਤੋ ਬਲਵਤੀ ਤ੍ਵਂ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੁਰਗਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈਂ।
ਸ਼ृਣੁ ਦੁਰ੍ਗੇ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਹਸ੍ਯਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਸੁਣ, ਹੇ ਦੁਰਗਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਭੇਦ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ।
ਪੁਰਾ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਗੋਲੋਕੇ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲੇ
ਪਹਿਲਾਂ, ਸੋਹਣੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿਚ, ਗੋਲੋਕ ਦੇ ਰਾਸ ਨਚ ਦੇ ਚੌਕ ਵਿਚ—
ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਉਥੇ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੋਹਣੀ ਤਖਤ ਤੇ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਰਿਰਂਸੋਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜਗਤਾਂ ਪਤ੍ਯੁਸ੍ਤਨ੍ਮਲ੍ਲਿਕਾਵਨੇ
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਮੌਜ ਮਾਣਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਮੱਲੇ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿਚ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਦੁਰ੍ਗੇ ਦ੍ਵਿਧਾਰੂਪੋ ਬਭੂਵ ਸਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਦੁਰਗਾ, ਉਹ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬਭੂਵ ਰਮਣੀ ਰਮ੍ਯਾ ਰਾਸੇਸ਼ਾ ਰਮਣੋਤ੍ਸੁਕਾ 2.48.
ਉਥੇ ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਰਾਸ ਨਚ ਦੀ ਮਾਲਕ ਤੇ ਮੌਜ ਮਾਣਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ।
ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਾਧਾਨਾ ਕੋਟਿਪੂਰ੍ਣਸ਼ਸ਼ਿਪ੍ਰਭਾ
ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕੀਤੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਲੱਖਾਂ ਪੂਰਨ ਚੰਦਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਸੁਦਤੀ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਸ਼ਰਤ੍ਪਦ੍ਮਨਿਭਾਨਨਾ
ਉਹ ਹੱਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਸੋਹਣੇ ਸਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਂ ਚ ਦਧਤੀ ਗ੍ਰੀष੍ਮਸੂਰ੍ਯ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਗਰਮੀ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਵਰ੍ਤੁਲੋਤ੍ਤੁਂਗਂ ਸੁਮੇਰੁ ਗਿਰਿਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਤਨ ਗੋਲ, ਉਭਰੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਪੂਰੇ ਸਨ, ਜੋ ਸੁਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਮਾਂਗਲ੍ਯਂ ਮਂਗਲਾਰ੍ਹਂ ਚ ਸ੍ਤਨਯੁਗ੍ਮਂ ਚ ਬਿਭ੍ਰਤੀ
ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ, ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਸਤਨ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਕਾਮਾਤੁਰਃ ਸਸ੍ਮਿਤਾਂ ਤਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਸਿਕੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਰਸਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੈਨਂ ਸੁਕਾਨ੍ਤਂ ਚ ਸਾ ਦਧਾਰ ਹਰੇਃ ਪੁਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਹਰਿ ਨੂੰ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਉਹ ਹਰਿ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਰਾਧਾ ਭਜਤਿ ਤਂ ਕृष੍ਣਂ ਸ ਚ ਤਾਂ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਰਾਧਾ ਉਸ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ।
ਭਵਨਂ ਧਾਵਨਂ ਰਾਸੇ ਸ੍ਮਰਤ੍ਯਾਲਿਂਗਨਂ ਜਪਨ੍
ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਗਲਵੱਕੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਸ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿਣਾ ਤੇ ਦੌੜਣਾ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।