ਸਰ੍ਵਾਦਿਸृष੍ਟੇਃ ਕਥਨਂ ਕਥਯਾਮਿ ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਮੈਂ ਰਚਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਏਕਦਾ ਰਾਧਿਕਾਨਾਥੋ ਰਾਧਯਾ ਸਹ ਕੌਤੁਕਾਤ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਰਾਧਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਖੇਡ-ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ—
ਸਹਸਾ ਤਤ੍ਰ ਰਹਸਿ ਵਿਜਹਾਰ ਚ ਕੌਤੁਕਾਤ੍
ਅਚਾਨਕ, ਇੱਕ ਇਕਾਂਤ ਥਾਂ ਤੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਖੇਡਿਆ।
ਸਸृਜੇ ਸੁਰਭੀਂ ਦੇਵੀਂ ਲੀਲਯਾ ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੇਡ-ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਸੁਰਭੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਰਚਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਵਤ੍ਸਾਂ ਸੁਰਭੀਂ ਰਤ੍ਨਭਾਣ੍ਡੇ ਦੁਦੋਹ ਸਃ
ਸੁਰਭੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਛੇ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿਚ ਦੁੱਧ ਦੋਹਿਆ।
ਤਦੁष੍ਣਂ ਚ ਪਯਃ ਸ੍ਵਾਦੁ ਪਪੌ ਗੋਪੀਪਤਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਆਪ ਉਹ ਗਰਮ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਦੁੱਧ ਪੀ ਲਿਆ।
ਦੀਰ੍ਘੇ ਚ ਵਿਸ੍ਤृਤੇ ਚੈਵ ਪਰਿਤਃ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮ੍
ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਝੀਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਗੋਪਿਕਾਨਾਂ ਚ ਰਾਧਾਯਾਃ ਕ੍ਰੀਡਾਵਾਪੀ ਬਭੂਵ ਸਾ 2.47.
ਉਹ ਝੀਲ ਰਾਧਾ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਖੇਡ-ਝੀਲ ਬਣ ਗਈ।
ਬਭੂਵ ਕਾਮਧੇਨੂਨਾਂ ਸਹਸਾ ਲਕ੍ਸ਼ਕੋਟਯਃ
ਅਚਾਨਕ, ਕਾਮਧੇਨੂਆਂ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਾਸਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪੌਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਂਬਭੂਵੁਰਸਂਖ੍ਯਕਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਵੀ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਏ।
ਪੂਜਾਂ ਚਕਾਰ ਭਗਵਾਨ੍ਸੁਰਭ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪੁਰਾ ਮੁਨੇ
ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਦੀਪਾਨ੍ਵਿਤਾ ਪਰਦਿਨੇ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਜ੍ਞਯਾ ਭਵੇ
ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਦੀਵੇ ਲਗਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਹੋਈ।
ਧ੍ਯਾਨਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਯਦ੍ਯਤ੍ਪੂਜਾਵਿਧਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਧਿਆਨ, ਭਜਨ, ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਢੰਗ ਹਨ—
ੴ ਸੁਰਭ੍ਯੈ ਨਮ ਇਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋऽਯਂ ਤੁ षਡਕ੍ਸ਼ਰਃ
‘ਓਂ ਸੁਰਭੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ’ ਇਹ ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ।
ਸ੍ਥਿਤਂ ਧ੍ਯਾਨਂ ਯਜੁਰ੍ਵੇਦੇ ਪੂਜਨਂ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਮਤਮ੍
ਧਿਆਨ ਯਜੁਰਵੇਦ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਪੂਜਾ ਸਭ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਵਰੂਪਾਂ ਪਰਮਾਂ ਰਾਧਾਸਹਚਰੀਂ ਪਰਾਮ੍
ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਤੇ ਰਾਧਾ ਦੀ ਮਾਣੀ ਸਾਥੀ ਹੈ।
ਪਵਿਤ੍ਰਰੂਪਾਂ ਪੂਜ੍ਯਾਂ ਚ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਾਮ੍
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਘਟੇ ਵਾ ਧੇਨੁਸ਼ਿਰਸਿ ਬਦ੍ਧਸ੍ਤਂਭੇ ਗਵਾਂ ਚ ਵਾ 2.47.
ਘੜੇ ਉੱਤੇ, ਗਾਂ ਦੀ ਸਿਰ ਤੇ, ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਥੰਭ ਤੇ ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ—
ਦੀਪਾਨ੍ਵਿਤਾ ਪਰਦਿਨੇ ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣੇ ਭਕ੍ਤਿਸਂਯੁਤਃ
ਦੀਵੇ ਨਾਲ, ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਸਵੇਰੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ—
ਏਕਦਾ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਾਰਾਹੇ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਯਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਾਰਾਹ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ—
ਤੇ ਗਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਲੋਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਏ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਗਵਾਂ ਬੀਜਸ੍ਵਰੂਪਾਯੈ ਨਮਸ੍ਤੇ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕੇ
ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਜਗਤ ਮਾਤਾ, ਗਾਂ ਦੀ ਬੀਜ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਰਾਧਾਪ੍ਰਿਯਾਯੈ ਚ ਪਦ੍ਮਾਂਸ਼ਾਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵਰੂਪਾਯੈ ਪ੍ਰਦਾਤ੍ਰ੍ਯੈ ਸਰ੍ਵਸਂਪਦਾਮ੍
ਰਾਧਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਪਦਮਾ ਦੀ ਅੰਸ਼ ਵਾਲੀ, ਕਲਪ ਵ੍ਰਿਖ ਰੂਪ ਤੇ ਸਭ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ਼੍ਰੀਦਾਯੈ ਧਨਦਾਯੈ ਚ ਬੁਦ੍ਧਿਦਾਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਬੁਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯਸ਼ੋਦਾਯੈ ਸੌਖ੍ਯਦਾਯੈ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਯਸ਼ੋਦਾ, ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਆਵਿਰ੍ਬਭੂਵ ਤਤ੍ਰੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਸਨਾਤਨੀ
ਉਥੇ ਹੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਸਦੀਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਜਗਾਮ ਸਾ ਚ ਗੋਲੋਕਂ ਯਯੁਰ੍ਦੇਵਾਦਯੋ ਗृਹਮ੍
ਉਹ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਆਦਿ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ।
ਦੁਗ੍ਧਾਦ੍ ਘृਤਂ ਤਤੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਸੁਰਸ੍ਯ ਚ 2.47.
ਦੁੱਧ ਤੋਂ ਘੀ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਯਜਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸ ਗੋਮਾਨ੍ਧਨਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਮਾਨ੍ਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍ਭਵੇਤ੍
ਜਿਸ ਕੋਲ ਗਾਂ ਤੇ ਧਨ ਹੈ, ਉਹ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਲੋਕੇ ਸੁਖਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਤ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕृष੍ਣਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।