ਭਰਣਾਦੇਵ ਭਰ੍ਤਾऽਯਂ ਪਾਲਨਾਤ੍ਪਤਿਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭਰਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਨ੍ਧੁਸ਼੍ਚ ਸੁਖਬਨ੍ਧਾਚ੍ਚ ਪ੍ਰੀਤਿਦਾਨਾਤ੍ਪ੍ਰਿਯਃ ਪਰਃ
ਉਹ ਸਬੰਧੀ ਹੈ, ਤੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਤੇ ਪਿਆਰ ਦੇਣ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਰਤਿਦਾਨਾਚ੍ਚ ਰਮਣਃ ਪ੍ਰਿਯੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਿਯਾਤ੍ਪਰਃ
ਜੋ ਮਿਲਾਪ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸ਼ਤਪੁਤ੍ਰਾਤ੍ਪਰਃਸ੍ਵਾਮੀ ਕੁਲਜਾਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸਦਾ
ਉੱਚ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੌ ਪੁੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇषੁ ਦੀਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾ ਲੈਣਾ—
ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਵ ਵ੍ਰਤਾਦੀਨਿ ਮਹਾਦਾਨਾਨਿ ਯਾਨਿ ਚ
ਸਾਰੇ ਵਰਤ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨ, ਜੋ ਵੀ ਹੋਣ—
ਗੁਰੁਸੇਵਾਵਿਪ੍ਰਸੇਵਾਦੇਵਸੇਵਾਦਿਕਂ ਚ ਯਤ੍। ਸ੍ਵਾਮਿਨਃ ਪਾਦਸੇਵਾਯਾਃ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਨ੍ਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍।।2.42.
ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਆਦਿ—ਇਹ ਸਭ ਪਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਗੁਰੁਵਿਪ੍ਰੇष੍ਟਦੇਵੇषੁ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪਤਿਰ੍ਗੁਰੁਃ
ਗੁਰੂ, ਵਿਦਵਾਨ, ਪਿਆਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਵਿੱਚ, ਪਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਗੁਰੂ ਹੈ।
ਗੋਪੀਤ੍ਰਿਲਕ੍ਸ਼ਕੋਟੀਨਾਂ ਗੋਪਾਨਾਂ ਚ ਤਥੈਵ ਚ
ਤੀਨ ਲੱਖ ਕੋਟੀ ਗੋਪੀਆਂ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਪਾਂ ਵਿੱਚ—
ਰਮਾਦਿਗੋਪਕਾਨ੍ਤਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰੀ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਧਿਕਾ ਕृष੍ਣਂ ਤਤ੍ਰ ਦਧ੍ਯੌ ਸੁਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਗਹਿਰੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਚਿੰਤਨ ਕੀਤਾ।
ਅਥ ਸਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਦੇਵੀ ਧ੍ਵਸ੍ਤਾ ਗੋਲੋਕਤੋ ਮੁਨੇ
ਫਿਰ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਹ ਦੱਖਣਾ ਦੇਵੀ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਅਥ ਦੇਵਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਜ੍ਞਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਯਜਨ ਕੀਤਾ।
ਵਿਧਿਰ੍ਨਿਵੇਦਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਦੀਨਾਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਅਰਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ—
ਨਾਰਾਯਣਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚ ਦੇਹਤਃ
ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ ਅਤੇ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ, ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਤੋਂ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦਦੌ ਤਾਂ ਯਜ੍ਞਾਯ ਪੂਰ੍ਣਾਰ੍ਥਂ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਸਤਾਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਜਨ ਲਈ, ਸਤਕਰਮਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵਾਸਤੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਵਰ੍ਣਾਭਾਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭਾਮ੍ 2.42.
ਉਹ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਰੱਖਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਚੰਦ੍ਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ।
ਕਮਲਾਸ੍ਯਾਂ ਕੋਮਲਾਙ੍ਗੀਂ ਕਮਲਾਯਤਲੋਚਨਾਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਅੰਗ ਨਰਮ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ।
ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਾਧਾਨਾਂ ਬਿਮ੍ਬੋष੍ਠੀਂ ਸੁਦਤੀਂ ਸਤੀਮ੍
ਅੱਗ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਬਿੰਬ ਫਲ ਵਰਗੇ ਹੋਠ, ਸੋਹਣੇ ਦੰਦ, ਅਤੇ ਚਲਣ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ।
ਈषਦ੍ਧਾਸ੍ਯਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯਾਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍
ਹੌਲੀ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਕਸ੍ਤੂਰੀਬਿਨ੍ਦੁਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਚਨ੍ਦਨੈਸ਼੍ਚ ਸੁਗਨ੍ਧਿਭਿਃ
ਕਸਤੂਰੀ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ,
ਸੁਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਨਿਤਮ੍ਬਾਢ੍ਯਾਂ ਬृਹਚ੍ਛ੍ਰੋਣਿਪਯੋਧਰਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕਮਰ, ਚੌੜੇ ਪੱਟ ਅਤੇ ਭਰਪੂਰ ਛਾਤੀਆਂ ਸਨ,
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਮਣੀਯਾਂ ਚ ਯਜ੍ਞੋ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਵਾਪ ਹ
ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਨੀ ਸੁੰਦਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਯਜਨ ਉੱਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਚੈਵ ਤਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾऽਥ ਨਿਰ੍ਜਨੇ
ਇਕ ਦਿਵ੍ਯ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਨਿਰਜਨ ਥਾਂ 'ਚ ਚਲਾ ਗਿਆ,
ਗਰ੍ਭਂ ਦਧਾਰ ਸਾ ਦੇਵੀ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਤ੍ਸਰਮ੍
ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਗਰਭ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ।
ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਫਲਦਾਤਾ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਸਤਾਮ੍
ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਇਨਾਮ ਦੇਣ ਵਾਲਾ,
ਯਜ੍ਞੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਚ ਫਲੇਨ ਚ 2.42.
ਯਜਨ, ਇਨਾਮ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਦੇ ਨਾਲ,
ਯਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਫਲਦਾਯਕਮ੍
ਯਜਨ ਨੇ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਅਤੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ,
ਤਦਾ ਦੇਵਾਦਯਸ੍ਤੁष੍ਟਾਃ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਮਨੋਰਥਾਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮ ਚ ਕਰ੍ਤਾ ਤੁ ਤੂਰ੍ਣਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ, ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਚਲਦੀ ਹੀ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।