ਬਹਿਰ੍ਮਨ੍ਮਨਸੋ ਗਚ੍ਛ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤੁष੍ਟਿਹੇਤਵੇ
ਮੇਰੇ ਮਨ ਤੋਂ ਪਾਰ ਚਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ।
ਨਿਤ੍ਯਾ ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪਾऽਸਿ ਗੁਣਰੂਪਾऽਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਤੂੰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਸਦਾ ਦਾ ਰੂਪ, ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਆਦਤਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।
ੴ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਚ ਨਮਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ੍ਵਧਾ ਤ੍ਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਤਥਾ
ਓਮ, ਸੁਭਾਗ, ਨਮਸਕਾਰ, ਸਵਾਹਾ, ਸਵਧਾ, ਤੂੰ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਵੀ ਹੈਂ।
ਪੁਰਾऽऽਸੀਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਧਾ ਗੋਪੀ ਗੋਲੋਕੇ ਰਾਧਿਕਾ ਸਖੀ
ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਸਵਧਾ ਸੀ, ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗੋਪੀ, ਰਾਧਿਕਾ ਦੀ ਸਖੀ।
ਧ੍ਵਸ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਰਾਧਿਕਾਸ਼ਾਪਾਦ੍ਗੋਲੋਕਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਗਤਾ
ਰਾਧਿਕਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਤੂੰ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ।
ਕृष੍ਣਾਲਿਂਗਨਪੁਣ੍ਯੇਨ ਭੂਤਾ ਮੇ ਮਾਨਸੀ ਸੁਤਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਗਲੇ ਲੱਗਣ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮਨ ਤੋਂ ਜਣੀ ਧੀ ਬਣੀ।
ਸ੍ਵਾਹਾ ਸਾ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਗੋਪੀ ਪੁਰਾऽऽਸੀਦ੍ਰਾਧਿਕਾਸਖੀ
ਸੁੰਦਰ ਸੁਆਹਾ ਗੋਪੀ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਧਿਕਾ ਦੀ ਸਖੀ ਸੀ।
ਕृष੍ਣੇਨ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸੁਚਿਰਂ ਵਸਨ੍ਤੇ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲੇ
ਉਹ ਵਸੰਤ ਦੇ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਹੀ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਾਪੇਨ ਸਾ ਧ੍ਵਸ੍ਤਾ ਗੋਲੋਕਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਗਤਾ 2.41.
ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਵਿਗੜ ਕੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ।
ਪਵਿਤ੍ਰਰੂਪਾ ਪਰਮਾ ਦੇਵਾਦ੍ਯੈਰ੍ਵਨ੍ਦਿਤਾ ਨृਭਿਃ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਾ ਸੁਸ਼ੀਲਾਭਿਧਾ ਗੋਪੀ ਪੁਰਾऽऽਸੀਦ੍ਰਾਧਿਕਾਸਖੀ
ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਨਾਂ ਵਾਲੀ ਗੋਪੀ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਧਿਕਾ ਦੀ ਸਖੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਧ੍ਵਸ੍ਤਾ ਸਾ ਚ ਤਚ੍ਛਾਪਾਦ੍ਗੋਲੋਕਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਗਤਾ
ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਵਿਗੜ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ।
ਸਾ ਪ੍ਰੇਯਸੀ ਰਤੌ ਦਕ੍ਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗੋਪ੍ਯਾ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਿਸ੍ਰੋ ਵੈ ਸ੍ਵਧਾ ਸ੍ਵਾਹਾ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ
ਤਿੰਨ ਗੋਪੀਆਂ ਸੁਧਾ, ਸੁਆਹਾ ਅਤੇ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਬਣ ਗਈਆਂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਚ ਸਂਸਦਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ,
ਤਦਾ ਪਿਤृਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਾਮੇਵ ਕਮਲਾਨਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਮਲ-ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਧਾਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮਿਦਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਧਾ-ਸਤੋਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ,
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਖ੍ਯਾਨਂ ਸਾਵਧਾਨਂ ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਗੋਪੀ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਗੋਲੋਕੇ ਪੁਰਾऽऽਸੀਤ੍ਪ੍ਰੇਯਸੀ ਹਰੇਃ ਅਤੀਵ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਰਾਮਾ ਸੁਭਗਾ ਸੁਦਤੀ ਸਤੀ
ਗੋਪੀ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਪਹਿਲਾਂ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹਰੇ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ, ਮਨਮੋਹਣੀ, ਨਸੀਬਵਾਨ, ਸੁਹਾਵਣੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚੰਗੀ।
ਵਿਦ੍ਯਾਵਤੀ ਗੁਣਵਤੀ ਸਤੀ ਰੂਪਵਤੀ ਤਥਾ
ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ, ਗੁਣਵਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸੀ।
ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਸੁਸ੍ਤਨੀ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਪਰਿਮਣ੍ਡਲਾ
ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਸੋਹਣੀ, ਛਾਤੀ ਸੁਹਾਵਣੀ, ਰੰਗ ਸਿਆਹ ਤੇ ਆਕਾਰੀ ਵੱਡੀ ਸੀ।
ਸ਼੍ਵੇਤਚਮ੍ਪਕਵਰ੍ਣਾਭਾ ਬਿਮ੍ਬੋष੍ਠੀ ਮृਗਲੋਚਨਾ
ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਚਿੱਟੇ ਚੰਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀ, ਹੋਠ ਬਿੰਬ ਫਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਭਾਵਾਨੁਰਕ੍ਤਾ ਭਾਵਜ੍ਞਾ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਭਾਮਿਨੀ
ਉਹ ਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਵਾਲੀ, ਭਾਵਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀ।
ਉਵਾਸ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕ੍ਰੋਡੇ ਰਾਧਾਯਾਃ ਪੁਰਤਃ ਪੁਰਾ
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਧਾ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਵੱਸਦੀ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਧਾਂ ਚ ਪੁਰਤੋ ਗੋਪੀਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰਾਂ ਵਰਾਮ੍
ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਗੋਪੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਉੱਤਮ ਸੀ,
ਕੋਪੇਨ ਕਮ੍ਪਿਤਾਙ੍ਗੀ ਚ ਕੋਪਨਾਂ ਕੋਪਦਰ੍ਸ਼ਨਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਝਲਕ ਦਿਖਾ ਰਹੀ ਸੀ,
ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀਂ ਚ ਵੇਗੇਨ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍ 2.42.
ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ,
ਪਲਾਯਨ੍ਤਂ ਚ ਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਧਾਰਂ ਸੁਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ, ਸ਼ਾਂਤ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ,
ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸਙ੍ਕਟਂ ਤਤ੍ਰ ਗੋਪੀਨਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਕੋਟਯਃ
ਉਥੇ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੱਖਾਂ ਗੋਪੀਆਂ,
ਰਕ੍ਸ਼ ਰਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤ੍ਯੋ ਹੇ ਦੇਵੀਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਬਾਰ-ਬਾਰ 'ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਦੇਵੀ!' ਚੀਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ,