ਸ੍ਵਧਾਂ ਨਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦਹਂਮਤਿਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਫ ਮਨ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਵਧਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰੇ,
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਮਾਨਸੀਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸੁਸ੍ਥਿਰਯੌਵਨਾਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਮਨ ਤੋਂ ਜਣੀ ਧੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ।
ਇਤਿ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਘਟੇ ਰਮ੍ਯੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮੇऽਥਵਾ ਸ਼ੁਭੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਜਾਂ ਹੋਰ ਚੰਗੀ ਥਾਂ ਤੇ,
ਆਂ ਸ਼੍ਰੀਂ ਕ੍ਲੀਂ ਸ੍ਵਧਾਦੇਵ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਚ ਮਹਾਮਨੁਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰੇ: 'ਆਂ, ਸ਼੍ਰੀਂ, ਕਲੀੰ, ਸਵਧਾ ਦੇਵੀਏ, ਸਵਾਹਾ।'
ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਸ਼ृਣੁ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ਾਰਦ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸੁਣ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਵਾਜਪੇਯਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਧਾ ਸ੍ਵਧਾ ਸ੍ਵਧੇਤ੍ਯੇਵਂ ਯਦਿ ਵਾਰਤ੍ਰਯਂ ਸ੍ਮਰੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ 'ਸਵਧਾ, ਸਵਧਾ, ਸਵਧਾ' ਯਾਦ ਕਰੇ,
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਸ੍ਵਧਾਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਸਮੇਂ ਸਵਧਾ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਵਧਾ ਸ੍ਵਧਾ ਸ੍ਵਧੇਤ੍ਯੇਵਂ ਤ੍ਰਿਸਨ੍ਧ੍ਯਂ ਯਃ ਪਠੇਨ੍ਨਰਃ 2.41.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ 'ਸਵਧਾ, ਸਵਧਾ, ਸਵਧਾ' ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ,
ਪਿਤॄਣਾਂ ਪ੍ਰਾਣਤੁਲ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜਜੀਵਨਰੂਪਿਣੀ
ਤੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸਾਹ ਵਾਂਗ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਣੇ ਦੀ ਜਿੰਦ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈਂ।
ਬਹਿਰ੍ਮਨ੍ਮਨਸੋ ਗਚ੍ਛ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤੁष੍ਟਿਹੇਤਵੇ
ਮੇਰੇ ਮਨ ਤੋਂ ਪਾਰ ਚਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ।
ਨਿਤ੍ਯਾ ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪਾऽਸਿ ਗੁਣਰੂਪਾऽਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਤੂੰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਸਦਾ ਦਾ ਰੂਪ, ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਆਦਤਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।
ੴ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਚ ਨਮਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ੍ਵਧਾ ਤ੍ਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਤਥਾ
ਓਮ, ਸੁਭਾਗ, ਨਮਸਕਾਰ, ਸਵਾਹਾ, ਸਵਧਾ, ਤੂੰ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਵੀ ਹੈਂ।
ਪੁਰਾऽऽਸੀਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਧਾ ਗੋਪੀ ਗੋਲੋਕੇ ਰਾਧਿਕਾ ਸਖੀ
ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਸਵਧਾ ਸੀ, ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗੋਪੀ, ਰਾਧਿਕਾ ਦੀ ਸਖੀ।
ਧ੍ਵਸ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਰਾਧਿਕਾਸ਼ਾਪਾਦ੍ਗੋਲੋਕਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਗਤਾ
ਰਾਧਿਕਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਤੂੰ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ।
ਕृष੍ਣਾਲਿਂਗਨਪੁਣ੍ਯੇਨ ਭੂਤਾ ਮੇ ਮਾਨਸੀ ਸੁਤਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਗਲੇ ਲੱਗਣ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮਨ ਤੋਂ ਜਣੀ ਧੀ ਬਣੀ।
ਸ੍ਵਾਹਾ ਸਾ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਗੋਪੀ ਪੁਰਾऽऽਸੀਦ੍ਰਾਧਿਕਾਸਖੀ
ਸੁੰਦਰ ਸੁਆਹਾ ਗੋਪੀ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਧਿਕਾ ਦੀ ਸਖੀ ਸੀ।
ਕृष੍ਣੇਨ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸੁਚਿਰਂ ਵਸਨ੍ਤੇ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲੇ
ਉਹ ਵਸੰਤ ਦੇ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਹੀ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਾਪੇਨ ਸਾ ਧ੍ਵਸ੍ਤਾ ਗੋਲੋਕਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਗਤਾ 2.41.
ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਵਿਗੜ ਕੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ।
ਪਵਿਤ੍ਰਰੂਪਾ ਪਰਮਾ ਦੇਵਾਦ੍ਯੈਰ੍ਵਨ੍ਦਿਤਾ ਨृਭਿਃ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਾ ਸੁਸ਼ੀਲਾਭਿਧਾ ਗੋਪੀ ਪੁਰਾऽऽਸੀਦ੍ਰਾਧਿਕਾਸਖੀ
ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਨਾਂ ਵਾਲੀ ਗੋਪੀ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਧਿਕਾ ਦੀ ਸਖੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਧ੍ਵਸ੍ਤਾ ਸਾ ਚ ਤਚ੍ਛਾਪਾਦ੍ਗੋਲੋਕਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਗਤਾ
ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਵਿਗੜ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ।
ਸਾ ਪ੍ਰੇਯਸੀ ਰਤੌ ਦਕ੍ਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗੋਪ੍ਯਾ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਿਸ੍ਰੋ ਵੈ ਸ੍ਵਧਾ ਸ੍ਵਾਹਾ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ
ਤਿੰਨ ਗੋਪੀਆਂ ਸੁਧਾ, ਸੁਆਹਾ ਅਤੇ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਬਣ ਗਈਆਂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਚ ਸਂਸਦਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ,
ਤਦਾ ਪਿਤृਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਾਮੇਵ ਕਮਲਾਨਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਮਲ-ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਧਾਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮਿਦਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਧਾ-ਸਤੋਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ,
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਖ੍ਯਾਨਂ ਸਾਵਧਾਨਂ ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਗੋਪੀ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਗੋਲੋਕੇ ਪੁਰਾऽऽਸੀਤ੍ਪ੍ਰੇਯਸੀ ਹਰੇਃ ਅਤੀਵ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਰਾਮਾ ਸੁਭਗਾ ਸੁਦਤੀ ਸਤੀ
ਗੋਪੀ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਪਹਿਲਾਂ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹਰੇ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ, ਮਨਮੋਹਣੀ, ਨਸੀਬਵਾਨ, ਸੁਹਾਵਣੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚੰਗੀ।
ਵਿਦ੍ਯਾਵਤੀ ਗੁਣਵਤੀ ਸਤੀ ਰੂਪਵਤੀ ਤਥਾ
ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ, ਗੁਣਵਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸੀ।