ਸ਼ਤਪਦ੍ਮਪਦਨ੍ਯਸ੍ਤਪਾਦਪਦ੍ਮਂ ਚ ਬਿਭ੍ਰਤੀਮ੍
ਉਹ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਸੌ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ 'ਤੇ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪਿਤृਭ੍ਯਸ੍ਤਾਂ ਦਦੌ ਕਨ੍ਯਾਂ ਤੁष੍ਟੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁष੍ਟਿਰੂਪਿਣੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਕੁੜੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋਣ ਦੀ ਮੂਰਤ ਸੀ।
ਸ੍ਵਧਾਨ੍ਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ੍ਯ ਪਿਤृਭ੍ਯੋ ਦੇਹਿ ਚੇਤਿ ਚ
ਸਵਧਾ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿਓ।'
ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ਼ਸ੍ਤਾ ਦੇਵਦਾਨੇ ਪਿਤृਦਾਨੇ ਸ੍ਵਧਾ ਵਰਾ
'ਸਵਾਹਾ' ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ 'ਸਵਧਾ' ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ।
ਪਿਤਰੋ ਦੇਵਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮੁਨਯੋ ਮਾਨਵਾਸ੍ਤਥਾ
ਪਿਤਰ, ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ,
ਦੇਵਾਦਯਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾਃ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਮਨੋਰਥਾਃ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਧੋਪਾਖ੍ਯਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਵਧਾ ਦੀ ਉੱਤਮ ਕਥਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਯਤ੍ਨੇਨ ਵਦ ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਨਾਸਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਵੈ ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਵृਦ੍ਧਯੇ ।। 2.41.
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਧੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਸ਼ਰਤ੍ਕृष੍ਣਤ੍ਰਯੋਦਸ਼੍ਯਾਂ ਮਘਾਯਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਵਾਸਰੇ
ਸਰਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਪੱਖ ਦੀ ਤੇਰ੍ਹੀਂ ਮਾਘਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਵਧਾਂ ਨਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦਹਂਮਤਿਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਫ ਮਨ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਵਧਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰੇ,
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਮਾਨਸੀਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸੁਸ੍ਥਿਰਯੌਵਨਾਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਮਨ ਤੋਂ ਜਣੀ ਧੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ।
ਇਤਿ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਘਟੇ ਰਮ੍ਯੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮੇऽਥਵਾ ਸ਼ੁਭੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਜਾਂ ਹੋਰ ਚੰਗੀ ਥਾਂ ਤੇ,
ਆਂ ਸ਼੍ਰੀਂ ਕ੍ਲੀਂ ਸ੍ਵਧਾਦੇਵ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਚ ਮਹਾਮਨੁਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰੇ: 'ਆਂ, ਸ਼੍ਰੀਂ, ਕਲੀੰ, ਸਵਧਾ ਦੇਵੀਏ, ਸਵਾਹਾ।'
ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਸ਼ृਣੁ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ਾਰਦ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸੁਣ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਵਾਜਪੇਯਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਧਾ ਸ੍ਵਧਾ ਸ੍ਵਧੇਤ੍ਯੇਵਂ ਯਦਿ ਵਾਰਤ੍ਰਯਂ ਸ੍ਮਰੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ 'ਸਵਧਾ, ਸਵਧਾ, ਸਵਧਾ' ਯਾਦ ਕਰੇ,
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਸ੍ਵਧਾਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਸਮੇਂ ਸਵਧਾ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਵਧਾ ਸ੍ਵਧਾ ਸ੍ਵਧੇਤ੍ਯੇਵਂ ਤ੍ਰਿਸਨ੍ਧ੍ਯਂ ਯਃ ਪਠੇਨ੍ਨਰਃ 2.41.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ 'ਸਵਧਾ, ਸਵਧਾ, ਸਵਧਾ' ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ,
ਪਿਤॄਣਾਂ ਪ੍ਰਾਣਤੁਲ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜਜੀਵਨਰੂਪਿਣੀ
ਤੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸਾਹ ਵਾਂਗ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਣੇ ਦੀ ਜਿੰਦ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈਂ।
ਬਹਿਰ੍ਮਨ੍ਮਨਸੋ ਗਚ੍ਛ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤੁष੍ਟਿਹੇਤਵੇ
ਮੇਰੇ ਮਨ ਤੋਂ ਪਾਰ ਚਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ।
ਨਿਤ੍ਯਾ ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪਾऽਸਿ ਗੁਣਰੂਪਾऽਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਤੂੰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਸਦਾ ਦਾ ਰੂਪ, ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਆਦਤਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।
ੴ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਚ ਨਮਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ੍ਵਧਾ ਤ੍ਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਤਥਾ
ਓਮ, ਸੁਭਾਗ, ਨਮਸਕਾਰ, ਸਵਾਹਾ, ਸਵਧਾ, ਤੂੰ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਵੀ ਹੈਂ।
ਪੁਰਾऽऽਸੀਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਧਾ ਗੋਪੀ ਗੋਲੋਕੇ ਰਾਧਿਕਾ ਸਖੀ
ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਸਵਧਾ ਸੀ, ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗੋਪੀ, ਰਾਧਿਕਾ ਦੀ ਸਖੀ।
ਧ੍ਵਸ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਰਾਧਿਕਾਸ਼ਾਪਾਦ੍ਗੋਲੋਕਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਗਤਾ
ਰਾਧਿਕਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਤੂੰ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ।
ਕृष੍ਣਾਲਿਂਗਨਪੁਣ੍ਯੇਨ ਭੂਤਾ ਮੇ ਮਾਨਸੀ ਸੁਤਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਗਲੇ ਲੱਗਣ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮਨ ਤੋਂ ਜਣੀ ਧੀ ਬਣੀ।
ਸ੍ਵਾਹਾ ਸਾ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਗੋਪੀ ਪੁਰਾऽऽਸੀਦ੍ਰਾਧਿਕਾਸਖੀ
ਸੁੰਦਰ ਸੁਆਹਾ ਗੋਪੀ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਧਿਕਾ ਦੀ ਸਖੀ ਸੀ।
ਕृष੍ਣੇਨ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸੁਚਿਰਂ ਵਸਨ੍ਤੇ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲੇ
ਉਹ ਵਸੰਤ ਦੇ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਹੀ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਾਪੇਨ ਸਾ ਧ੍ਵਸ੍ਤਾ ਗੋਲੋਕਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਗਤਾ 2.41.
ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਵਿਗੜ ਕੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ।
ਪਵਿਤ੍ਰਰੂਪਾ ਪਰਮਾ ਦੇਵਾਦ੍ਯੈਰ੍ਵਨ੍ਦਿਤਾ ਨृਭਿਃ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।