ਅਸਦ੍ਵਂਸ਼ਪ੍ਰਸੂਤਾ ਯਾ ਸਾ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਸਦਾ
ਜੋ ਔਰਤ ਮੰਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਪਤਿਤਂ ਰੋਗਿਣਂ ਦੁष੍ਟਂ ਨਿਰ੍ਧਨਂ ਗੁਣਹੀਨਕਮ੍ 1.9.
ਚਾਹੇ ਪਤੀ ਪਤਿਤ ਹੋਵੇ, ਬੀਮਾਰ ਹੋਵੇ, ਮੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਵੇ,
ਸਗੁਣਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਵਾਪਿ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਯਾ ਸਂਤ੍ਯਜੇਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਚਾਹੇ ਪਤੀ ਵਿੱਚ ਗੁਣ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਜੋ ਔਰਤ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੀ ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ,
ਕੀਟੈਃ ਸ਼ੁਨਕਤੁਲ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਸਾ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਦਿਨ ਰਾਤ ਕੀੜਿਆਂ ਤੇ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਜੰਤੂਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾਧੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗृਧ੍ਰਃ ਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਜਨ੍ਮਾਨਿ ਸੂਕਰਃ
ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਗਿੱਧ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਸੂਅਰ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਮਾਨਵਜਨ੍ਮਾਨਿ ਲਭੇਚ੍ਚੇਤ੍ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਃ
ਫਿਰ, ਜੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮ ਚੰਗੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਦੇਹਿ ਨਃ ਕਾਨ੍ਤਦਾਨਂ ਚ ਕਾਮਪੂਰਂ ਵਿਧੇਃ ਸੁਤ
ਹੇ ਵਿਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਦਾ ਦਾਨ ਦੇ, ਸਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ।
ਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਂਕਰਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍
ਕਨਿਆਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੱਖ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਜਾ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸ਼ਿषਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮੁਵਾਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਮ੍
ਦੱਖ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦੇ ਕੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਦਕ੍ਸ਼ ਉਵਾਚ ਮਤ੍ਸੁਤਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਂ ਪਰਮੇਵ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪਤਿਮ੍
ਦੱਖ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੀਆਂ ਧੀਆਂ ਲਈ ਪਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ।
ਨ ਚੇਦ੍ਦਦਾਸਿ ਜਾਮਾਤਰ੍ਮਮ ਜਾਮਾਤਰਂ ਵਿਧੁਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਜਾਮਾਤ ਨੂੰ, ਹੇ ਚੰਦ, ਮੇਰੀ ਧੀ ਦਾ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ,
ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਮੁਵਾਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ 1.9.
ਦੱਖ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਇਆਲੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ ਨਾਹਂ ਦਾਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਸ਼ਰਣਾਗਤਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਚੰਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਛੱਡਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਂ ਸ਼ਪ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਕ੍ਸ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਕृष੍ਣੋ ਵृਦ੍ਧਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰੂਪਧृਕ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਆਏ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ਿषਂ ਤੌ ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ, ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਚਮਕ ਉਠਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਦਕ੍ਸ਼ਾਯ ਦੇਹਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦਕ੍ਸ਼, ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਚੰਦ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਦੇ।
ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਂ ਵਰਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵਂ ਵੈष੍ਣਵਾਗ੍ਰਣੀਃ
ਤੂੰ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਿਚ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਕ੍ਰੋਧੀ ਚ ਦੁਰ੍ਦ੍ਧਰ੍षਸ੍ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸੁਤਃ
ਦਕ੍ਸ਼ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ, ਠਹਿਰਨਾ ਔਖਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਸਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਆਪ ਹੱਸ ਪਏ।
ਸ਼ਙ੍ਕਰ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ਼੍ਚ ਨ ਸਮਰ੍ਥੋऽਹਂ ਪ੍ਰਦਾਤੁਂ ਸ਼ਰਣਾਗਤਮ੍
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡਣ ਦੇ ਯੋਗ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਭਯੇਨੈਵ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਂ ਸ਼ਰਣਾਗਤਮ੍ 1.9.
ਜੋ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਸਰੇ ਆਏ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ—
ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥੋऽਹਂ ਨ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਂ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ।
ਯਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਂ ਸਦਾ ਰਕ੍ਸ਼ੇਦ੍ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਮਾਤਾ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਚ ਹਨ੍ਤਾ ਚ ਪਰਿਣਾਮਤਃ
ਤੂੰ ਸਭ ਦੀ ਮਾਂ, ਰਚਨਹਾਰ ਅਤੇ ਬਦਲਾਅ ਵਿਚ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੈ।
ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਭਾਵਵਿਤ੍
ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ—
ਪ੍ਰਤਸ੍ਥਾਵਰ੍ਦ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਵ੍ਯਾਧਿਃ ਸ਼ਿਵਸ਼ੇਖਰੇ
ਵਧਦਾ ਚੰਦ, ਹੁਣ ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸਜ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁष੍ਟਾਵ ਮਾਧਵਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਗੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਮਾਧਵ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਾਲਯਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਪਰਿਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਜਹਾਰ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਚੰਦ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪਾ ਕੇ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਫਿਰਿਆ।